Parlak bir oyun endüstrisi mankeni gibi görünen, Unreal Engine 5 ile güçlendirilmiş fotogerçekçi grafikler satmaya çalışan bu oyun, içeride tamamen boş ve steril bir kutudan ibaret ve birkaç saat sonra sizi sıkacak. Evet, karakter editörü gerçekten harika; Koreliler onu mükemmel bir şekilde cilalamış ve saatlerce kaydırıcıları ayarlayıp kot pantolonunuzdaki kırışıklıkları düzeltebilirsiniz, ancak açık dünyaya adım attığınız anda, bu yeni nesil oyun tamamen tuhaf vadi simülatörüne dönüşüyor. Yerel Zoey'ler, temel yapay zekâdan veya gerçek duygulardan tamamen yoksun, ifadesiz yüzlü, ruhsuz plastik kuklalar: Eşinizin önünde yabancı bir kadını sıkıştırabilir veya partinizde hamile kız arkadaşlarınızdan oluşan bir bant oluşturabilirsiniz ve oyun gözünü bile kırpmaz, karakterlerinizi uyku, duş ve sonsuz yemek gibi temel ihtiyaçlardan oluşan kasvetli bir döngüden geçirmeye devam eder. Bu sözde Sims katili olayı, tıpkı Truman Show'un senaryolu bir versiyonu gibi; birbirinin aynı yüzlerden oluşan kalabalıklar cansız sokaklarda dolaşıyor, merdiven dokularına takılıp kalıyor ve ekran kartınız sonsuz donmalar ve bulanıklıklar arasında istikrarlı kareler sunmaya çalışırken aşırı ısınırken, teyp kaydediciyi alkışlıyorlar. Tamamen ölü bir paket; bir sürü acınası vaadin ardında sadece donuk, kasvetli ve monoton bir boşluk yatıyor.