LEMURIA, yetişkinlere yönelik, çatışmalar, diyaloglar ve çok sayıda ara sahne içeren üçüncü şahıs aksiyon-macera casusluk oyunudur. Oyun, kurgusal Afrika ülkesi... Daha fazla bilgi
Oyunda, farklı bölümlerde dönüşümlü olarak oynadığınız iki ana karakter var.
Biri, Afandistan'daki Amerikan operasyonunun gazisi. Biraz pasaklı, sürekli gülen ve şaka yapan, "merhaba" diyen biri. Sonra birden bire bir pozisyona giriyor: "Şah damarına bıçakla mı vurmalıyım? Nasıl yapacağımı bilmiyorum ama deneyeceğim, tamam, hadi gidelim." Yol boyunca birkaç kızı kurtarıyor ve sonra onlarla kısa bir ilişki yaşıyor (ama hepsiyle değil; belki bir şeyleri yanlış yaptım). Gösterilmiyor ama ima ediliyor.
Diğeri ise beline kadar uzanan saçlı, esmer tenli bir kadın (saçlarının fiziği oldukça iyi, diğer her şey gibi). İlk bölümde, kaybeden bir kurye ve "Afandistanlılar"la gerçek bir belaya bulaşıyor ve değişmeye karar veriyor. Üçüncü bölüme gelindiğinde, kendisine uymayan bir muhbiri ormanda gömmüş ve bir başkasını da kontrol etmesi için aramıştır. Kısacası, kariyerindeki gelişim apaçık ortadadır. Steam'de, yüzlerce olmasa da onlarca açıdan ekran görüntüsü alınmıştır; tüm topluluk akışı onunla doludur.
Kamera, sağ omuzun üzerinden oldukça uzak bir mesafede konumlandırılmıştır; karakterler yaklaşık diz hizasına kadar görünür. Oyun sırasında ayarlardan fare hassasiyetini ve "kamera ataleti"ni ayarlayabilirsiniz. Dar alanlarda, birinci şahıs bakış açısı daha iyi olabilirdi, ancak üçüncü şahıs bakış açısının neden kullanıldığını anlıyorum (önceki paragrafa bakın).
Atış oldukça gelişmiş; koşarken hiçbir şeyi vuramıyorsunuz; durup/eğilip nişan almanız gerekiyor. Zorluk ön ayarları ve düşman sayısı da dahil olmak üzere bununla ilgili birçok ayar var. Ben aşağı yukarı orta seviyeyi seçtim ve bu bana uygundu. Oyunun ortalarında bir yerde "Karanlık Gece" ayarını keşfettim ve işte o zaman işler gerçekten kızıştı... Radar yok, gösterge yok, sadece cırcır böcekleri ve yukarıdan ışıklarını saçan düşman dört pervaneli dronlar. Muhteşem!
Ayarlar ayrıca yetişkinlere yönelik aktiviteler ve kanlı sahneler de içeriyor.
El ele dövüş ve yakın dövüş silahları basitleştirilmiş. Ve yakın dövüş silahlarına sadece tek bir yerde ihtiyacınız var: mühimmatın zor bulunduğu hastanenin bulaşıcı hastalıklar koğuşunda. Tıkladım ve bu yeterliydi.
Son bölümde, kahraman sanal gerçekliğe gönderiliyor—nedenini veya fantastik bir ortamda nerede geçtiğini spoiler vermeyeceğim. Ona iki yardımcı veriliyor—bir elf okçu ve Gorillych (!) adında bir dövüş maymunu, ki bunlar onun arkasından kötü işler çeviriyorlar. Güldüm.
Oyunu 20 saatte bitirdim, ancak bu oldukça yüksek bir zorluk seviyesinde ve orta düzeyde düşman sayısıyla oldu. Her şeyi minimumda oynarsanız daha hızlı olur. Bu arada, belirli sayıda düşmanı öldürdüğünüzde ekstra can kazanıyorsunuz ve kayıt yüklemeden savaşta yeniden doğabiliyorsunuz. Kısa bölümlerde kayıtlar otomatik olarak başlangıçta (ve bazen sonunda) yapılırken, daha uzun bölümlerde ya oyunun içeriğine göre (birkaç alt bölüme ayrılmış) otomatik olarak yapılır ya da açık alanlarda belirlenmiş noktalarda manuel olarak yapabilirsiniz.
Özetle, oyunu beğendim, onaylıyorum, tavsiye ediyorum, tavsiye ediyorum. Fiyat/kalite oranı için 10 veriyorum.
В игре два главных персонажа, за которых играешь попеременно в разных главах.
Один — ветеран американской операции в "Афандистане". Эдакий увалень, всё смефуёчки да прикольчики, здрасьте-пожалуйста. А потом вдруг подбирается в стойку: мне надо попасть ножом в шейную артерию? я не умею, но попробую, ладно, пошли. Всю дорогу спасает каких-нибудь девиц, а потом с ними мутит по-быстрому (но не со всеми, может быть, я что-то делал не так). Этого не показывается, но подразумевается.
Вторая — смуглая брюнетка с гривой до пояса (грива, на минуточку, с неплохой физикой. Как и всё остальное). В первой главе она такая лохушка-курьер, и влетает в переделку с "афандистанцами" по-жёсткому, и решает измениться. В третьей главе она уже закапывает в лесу информатора, который её не устроил, и звонит другому, чтобы и его проверить на вшивость. Короче, карьерный рост налицо. В Стиме её скринят во всех видах и ракурсах если не сотнями, то десятками, вся лента сообщества ей забита.
Камера находится за правым плечом на достаточном расстоянии, персонажей видно где-то по колено. Прямо во время игры можно настроить чувствительность мыши и то, что в настройках названо "инерционностью камеры". В тесных помещениях, возможно, было бы лучше от 1 лица, но почему сделано от 3-го — мне ясно (см. предыдущий абзац).
Стрельба сделана довольно продвинутой, на бегу никуда не попадёшь, надо остановиться/присесть + прицелиться. Много настроек, связанных с этим, в том числе "пресеты" сложности и количество врагов. Я выбрал более-менее средние и это меня устроило. Где-то в середине игры я обнаружил настройку "Тёмная ночь" и вот тут-то зашло по-настоящему... Ни радара, ни индикаторов, только сверчки и сверху вражеские квадрокоптеры фонарями светят. Красота!
Взрослые дела и кровавость в настройках тоже есть.
Рукопашка и холодное сделаны проще. И нужно-то холодное только в одном месте, в больнице в инфекционном отделении, где патронов не достать. Я закликивал и этого хватило.
В последней главе героиню отправляют в виртуальную реальность не буду спойлерить зачем, где всё происходит в фэнтезийном сеттинге. Ей приданы два помощника — эльфийка-лучница и боевой обезьян Гориллыч (!), которые мутят у неё за спиной. Я поржал.
У меня на игру ушло 20 часов, но это на довольно большой сложности и со средним количеством врагов. Если всё по-минимуму, то будет быстрее. Да, вот ещё — за некоторое число убитых врагов даются дополнительные жизни, и можно респауниться в бою без загрузки сейва. Сейвы в коротких главах делаются автоматом в начале (и иногда в конце), в длинных — или автоматом по смыслу действия (разделяя как бы на несколько подглав), или на открытых пространствах самостоятельно в специальных точках.
Резюмирую — игра мне понравилась, одобряю, советую, рекомендую. По соотношению качество/цена ставлю 10 баллов.