Mafia: The Old Country

Oyun bir başyapıt değil. Hiçbir beklentim yoktu. Konusu zayıf, sadece sonu bana biraz duygu yaşattı. Eski oyunlardan karakterleri görmek harikaydı. Grafikler fena değil. Açık dünya yok ve bu aslında bir artı. Tek oyunculu bir oyun, bu yüzden hafızanızda yer etmesi veya tekrar oynamak istemenize neden olması pek olası değil, ama genel olarak hayal kırıklığına uğramadım.

Oyunun sonu iç karartıcı, serbest dolaşım modu olmasaydı kesinlikle bu oyuna geri dönmezdim.

Mafia: Old Country'yi beğendim; seriyi mahvetmedi. Hikayesi sürükleyiciydi. Sicilya manzaraları, Cyberpunk tarzı şehirlerin oynanışına çeşitlilik kattı. Bıçak dövüşü, tüm Mafia oyunlarının yeni bir özelliği. Don Torrizo, vaftiz babası rolünde, oyunda mükemmel bir şekilde yansıtılmış. Sonu harika; Isabella ile birlikte ayrılacaklarını düşünmüştüm. Oyun, kötülük, ihanet, cesaret ve bu suç dünyasından kaçışı konu alıyor.

Şu ana kadar kesinlikle bayıldım, RDR2 ile Mafia 3'ün karışımı gibi. Keşke daha fazla özgürlüğümüz olsaydı ve istediğimiz zaman görevleri yapabilseydik falan.

Hangar 13'teki dahiler, 3. bölümün tam bir felaket performansı sonrasında kapsamlı bir pazar analizi yapmış ve "Bakın, modern izleyiciler görseller güzel olduğu sürece aptalca bir filmi yutacaksa, neden düzgün mekanikler geliştirmekle uğraşalım ki?" diye karar vermiş gibi görünüyor. Sonuç, kutu taşıma, tek tuşla birbirinin aynı patronları susturma ve sizi tamamen görmezden gelen sağır dilsiz kuklaların önünde yalvarma üzerine kurulu 10 saatlik bir simülatör. Unreal Engine 5'teki Sicilya manzaraları güzel görünüyor, bunda şüphe yok, ancak raylı sistemdeki hikaye dışında, bu karton dünya o kadar cansız ki, yoldan geçenler bile araba çarpmasına aldırış etmeyen, sakin bir şekilde kalkıp işlerine devam eden ölümsüz kauçuk kuklalara dönüşmüş durumda. Size bir harita, garajlar, özelleştirilebilir… Tamamını oku