Max Payne 3 artık kar ve çizgi romanlarla ilgili bir kara film değil, güneşin bile kendisine ışık saçmadığı bir adamın ağır hikayesi.

İlk oyunları tarzları ve kurşun zamanı efektleri nedeniyle sevmiştim. Üçüncüsü aynı yaklaşımı São Paulo'ya taşıyor ve daha acı verici hale getiriyor. Buradaki Max, trençkotlu bir meme değil, geçmiş bir hayatı yaşayan bir güvenlik görevlisi. Çatışmalar serinin en iyisi: siper alma, yana doğru düşme, ağır çekim, her dövüş pahalı bir aksiyon filmi gibi hissettiriyor. Ancak Brezilya bir kartpostal değil; sıcaklık, gecekondu mahalleleri, zengin evler ve Max'e sadece tüketilebilir bir şey olarak ihtiyaç duyan insanlar.

Konu, New York anısından daha doğrudan ve daha öfkeli. Şakalar daha acı, duraklamalar daha uzun, sonu güzel bir intikam değil, yine de kendinizle nasıl sonuçlandığınız hakkında. Bazı insanlar mistisizmi ve çizgi roman panellerini özlüyor. Ben bu olgun tonu tam doğru buldum: daha az şiir, daha çok gömleğimde kan.

Bu, ilk Payne oyununa duyulan sıcak bir nostalji değil. Bu, Remedy'nin yorgunluk üzerine yaptığı en iyi nişancı oyunu. Seriyi beğendiyseniz, en azından silahlı çatışma için üçüncüsünü oynamalısınız. Oyunun sonundaki monologu tekrarlamak istemezsiniz. Sadece oturup nefesinizi toplamak istersiniz.