Max Payne, 2001'de bir film gibi hissettiren, ancak şimdi hala bir eczanede bir adamın iç monologu gibi gelen bir kara film.

Kurşun zamanı efekti için girdim ve kar, çizgi roman eklemeleri ve Max'in sesi için kaldım. New York burada bir şehir değil, bir akşamdan kalma fonu: çatılar, depolar, gece kulüpleri, buz ve her yerde kötü kararlar. Atışlar günümüz standartlarına göre basit, ancak iki tabancayla yana doğru düşmek hala aynı görüntüyü yaratıyor. Düşmanlar sürüler halinde geliyor, olay örgüsü utanmadan intikam, uyuşturucu ve komplo hakkında ucuz bir gerilim filmi gibi ilerliyor - ve tam da bu yüzden kalıcı oluyor.

Oyunun gücü sistemlerinde değil. Tonunda. Max sanki çoktan kaybetmiş gibi konuşuyor ve siz sadece bir tekrarı izliyorsunuz. Şakalar acı, pathos kasıtlı, hatta bazen komik. Bu "ciddi bir drama" değil, aniden büyük bir etki yaratan bir suç çizgi romanı.

Grafikler ve seviye tasarımı yaşını gösteriyor ve yapay zeka da bir kahraman değil. Olsun. İlk oyun, herhangi bir yeniden yapım veya üçlemeden önce oynanmaya değer: o sesin nereden geldiğini anlamak için. Finalden sonra, karın içine çıkıp Payne'in kurtaracak kimsesi kalmadığı geceyi bir kez daha anlatmasını dinlemek isteyeceksiniz.