Outlast — birinci şahıs bakış açısına sahip bir macera korku oyunudur. Oyun, uzun süre akıl hastalarının evi olarak hizmet vermiş ve sonunda terkedilmiş olan Dağ... Daha fazla bilgi
Outlast'tan önce korku oyunlarına aşina değildim ve oynamakta uzun süre tereddüt ettim. Herkes ne kadar korkunç olduğundan, ne kadar çok tuğla ürettiklerinden ve gelmiş geçmiş en iyi korku oyunu olduğundan bahsediyordu. Ne yazık ki, benim için işler farklı gelişti.
Oyun, geç yaşamın gizemi ve karanlığıyla örtülü bir akıl hastanesine gece yolculuğuyla başladı. Bu yere alışılmadık bir şekilde girmem gerekiyordu ve bilinmezlik giderek güçleniyordu. Ama birkaç dakika ve birkaç beklenmedik an geçti ve her şey bitti. Bir saatten kısa bir süre sonra, mekana alıştım, her şeyi öğrendim ve korku kayboldu ve oyun artık bana yeni bir şey göstermeye çalışmadı. Borulu adamlardan kaçma ve üç sigorta veya musluk arama rutini başladı. Sonra kamera bir yerlerde kayboldu ve şişman bir adam tüm oyun boyunca beni kovaladı. Gerilimler azaldı ve oyun sıkıcı hale gelmeye başladı. Beni ayakta tutan tek şey, iyi bir hikaye ve sonunu görme isteğiydi.
Birkaç saat sonra, açılan kapının ardındaki ışığı gördüm ve maceramın çok uzadığını ve yeterince keyif almadığımı anladım. Mekanın atmosferi çok çabuk dağılmıştı ve beni ayakta tutan tek şey, sonunu ve jeneriği görme isteğiydi.
Outlast iyi bir oyun, ama ondan özel bir şey beklemeyin, belki de keyif alırsınız.
До Outlast'а я был слабо знаком с хоррор играми и долго не решался сыграть в него. Все говорили про то, какой же он страшный, сколько наделали кирпичей и называли его лучшим хоррором. К сожалению, для меня все оказалось иначе.
Игра началась с ночной поездки в психиатрическую лечебницу, место окутанное тайной и тьмой поздней поры. Мне пришлось необычным образом влезть в это место, а неизвестность все сильнее обхватывала меня. Но прошло несколько минут и некоторое количество неожиданных моментов как все закончилось. Не прошло и часа, как я привык к этому месту, познал все и страх ушел, а игра больше не пыталась показать мне что-то новое. Началась рутина из беготни от мужиков с трубами, поиска трех предохранителей или кранов. Потом ещё камера куда-то провалилась и за мной всю игру бегал толстяк. Напряженных ситуаций стало очень мало и становилось скучно. Меня удерживала только неплохая история и желание увидеть конец.
Через несколько часов увидел свет за открывшейся дверью и подвел итог, что моё приключение было слишком затянутым и я не смог получить должного удовольствия. Атмосфера этого места слишком быстро рассыпалась и единственным подталкивающим фактором осталось желание увидеть концовку с титрами.
Outlast неплохая игра, но не ждите от неё чего-то особенного и, возможно, она вам понравится.