Phantom Blade Zero

İnanılmaz derecede iyi; aksiyon oyunu tarihini baştan yazdı. Zaman, onun ne kadar muhteşem ve ne kadar çığır açıcı bir yapım olduğunu kanıtlayacak. Bazıları hikâyesinin kötü olduğunu söylüyor. Oyunda bulduğunuz her belgeyi ve eşya açıklamasını gerçekten dikkatlice okudunuz mu? Mesela o Lan Shaodi’yi hâlâ hatırlıyorum. Umursamaz tavırlarını görünce çocuk kaçakçısı sanmıştım; meğer çocukları kurtarmak için bu görüntünün arkasına saklanıyormuş. Üstelik bütün servetini de dağıtmış. O, bütün bu dertlerden uzak yaşayabilecek bir soyluydu. Yaptıklarını kimse bilmiyor. O dönemin koşullarında bir grup çocuğu yanına almanın ne kadar zor olduğunu düşünün. Sonunda kendi konağının kapısının önünde öldü; bizden başka kimse bilmiyor, kimsenin umurunda değil. Görev bittikten sonra, kayıkçıya rehin bıraktığı yeşim yüzüğü alıyoruz. Açıklamasındaki sözlerin ağırlığı insanın yüreğine işliyor. Hikâye, karakterler, toplu karakter anlatımı, dünya inşası; hepsi üst düzey. Savaş sistemi ise tahmin edilemeyecek kadar çeşitli. Japon oyunlarındaki gibi, görünüşte sana yetenekler sunup aslında seni gizlice kısıtlamıyor. Hatta kısıtlamaları daha da azaltan pasif yetenekleri bile açabiliyorsun! Örneğin saldırı yaptığında Japon oyunlarında karakter bir animasyona girer. Animasyon bitmeden BOSS aniden saldırıya kalkarsa, “Eyvah, yanlış zamanda hamle yaptım, zamanlamayı kaçırdım,” diye düşünürsün. Üstelik saldırıyı kabullenmekten başka çaren yoktur; animasyon bitmeden, gerçek hayatta tehlikeyi fark edip savunmaya geçmek veya kaçmak istesen bile oyun buna izin vermez, saldırıyı yemek zorundasındır. Shadow of the Road’da ise durum farklı: Animasyonunu kaçınma hareketiyle kesebilirsin! Ne zaman saldıracağını, ritmi ne zaman değiştireceğini ve hangi farklı yöntemi kullanacağını seçebilirsin. Farklı çözümler sunar! Savaş sisteminin sığ olduğunu söylemek, oyuna yöneltilmiş en büyük karalama ve yanlış anlamadır! Yapımcı, tasarımın baştaki amacının sıradan oyunculara bile usta gibi hissettirmek olduğunu söyledi. Bu yüzden oyunu biraz hantal, fazla beceri gerektirmeyen, hatta gelişigüzel tuşlara basmaya yakın bir tarzla bitirme seçeneği sunuyor. Ama bu yalnızca böyle bir seçeneği olduğu anlamına gelir. Sen silahlarını kendin eşleştiremiyor, üst düzey on beşinci seviye eldivenlerle savuşturmayı bilmiyor ve türlü türlü, akıl almaz derecede zengin etkileri kullanarak oynamıyorsan; sıradan oyuncular için sunulan garanti çözüm yolunu kendi isteğinle seçmişsin demektir. Tasarımı mı suçlayacaksın?

Bu oyunun savaş sisteminin tavanı sınırsız, tabanıysa son derece düşük ve herkesi güzelce idare edebiliyor. Bazılarının söylediği gibi vasat bir savaş sistemi değil; yalnızca vasat çözümleri kendileri seçiyorlar!!! Hikâye 10! Dünya kurgusunun atmosferi 10! Savaş 10! Keşif 10! Tekrar oynanabilirlik 10!!!

Oyun inanılmaz, ama dezavantajları da var (en azından yarısına geldim, öyle düşünüyorum).

Öncelikle şunu söylemeliyim ki, bu oyunu hiç bırakmak istemiyorum, hiç.)) İşten eve geliyorum ve oynuyorum, yemek yiyorum ve oynuyorum, dönem ödevimi yapıyorum ve oynuyorum. Oyun gerçekten çok ilgi çekici.

Oyunun çok iyi bir oyun tasarımı, iyi boss müzikleri vb. var. Genel olarak oyun güzel: manzaralar, dövüş, dokular vb. Ayrıca genel izlenime katkıda bulunan ve bu oyun için puanımı yükselten bazı küçük detaylar da var.

Ama dezavantajlar beni daha çok endişelendiriyor.

Babazaki'nin tüm Souls oyunlarını (Demon's Souls hariç) oynadım ve düşmanların yeniden ortaya çıkmasına ve boss'ların sıfırlanmasına (yani tüm boss aşamalarını tekrar oynamanız gerekiyor) alışkınım. Özellikle saldırınızı istediğ… Tamamını oku