Oyun endüstrisinin çöküşünün çarpıcı bir anıtsal kanıtı olan bu eser, tek başına AAA segmentinde derin bir krize yol açtı ve oyun tasarımının evrimini sonsuza dek engelledi! Bu başyapıt sayesinde, bir nesil oyuncuya bebeklikten itibaren ideal oyunun çirkin, köşeli modellerden, tam bir optimizasyon eksikliğinden ve sanal iç çamaşırı ve Robux satın almak için ebeveynlerin cüzdanlarını sonsuzca sömürmekten oluşması gerektiği öğretildi. Büyük stüdyolar, örneğin The Witcher veya Cyberpunk'ın fiziği, senaryosu veya grafikleri üzerinde yıllarca ter dökmek yerine, başka bir "bira içme simülatörü" piyasaya sürüp dürtüsel okul çocuklarından milyonlarca dolar kazanabilecekken neden böyle yapsınlar ki? Ancak bu kübik kıyamet, bağımsız oyun sahnesini daha da sert vurdu: Derin, hikaye odaklı maceralar ve taktiksel başyapıtlar yerine, bağımsız geliştiriciler artık sonsuz, rastgele oluşturulmuş piksel roguelike'lar ve ucuz Unity korku oyunları üretiyor; burada tüm oyun çeşitliliği, ücretsiz varlıklardan yapılmış karanlık koridorlarda ani korku çığlıklarına indirgeniyor. Oyun dünyasında gerçek bir gerileme motoru olan bu yapım, görsel tarz ve mekanikler açısından bizi yavaşça Taş Devri'ne geri döndürdü ve yayıncılara oyuncu düşüncesinin zararlı olduğunu, eleştirel düşünmenin haram olduğunu ve ideal oyun deneyiminin boş, plastik bir dünyada sonsuz, anlamsız bir öğütme olduğunu başarıyla kanıtladı!