Oyunu birkaç kez bitirdim. İlk başta her şey basit görünüyor—sistemleri ve teknolojileri araştırıyorsunuz, karakollar kuruyorsunuz, gezegenleri kolonileştiriyorsunuz ve "filo" olarak adlandırılan teneke kutularınızı yükseltiyorsunuz. Sonra bazı homunculus komşuları buluyorsunuz. Ya onlarla arkadaş oluyorsunuz ya da onlarla savaşıyorsunuz. Sonra genişleyecek yer kalmıyor, bu yüzden geriye kalan tek şey gezegenler inşa etmek, yeni teknolojiler araştırmak ve filonuzu yükseltmek. DLC'ler, Stellaris'i çok daha ilginç hale getirmeye yardımcı olan bir sürü olay ve mekanik ekliyor. Sonra komşularınızı fethediyorsunuz (ya da onlarla arkadaş oluyorsunuz—kiminle oynadığınıza bağlı olarak), kaynaklarını alıyorsunuz, filonuz büyüyor, daha fazla fethediyorsunuz ve daha fazlası. Son sorun ise "oyun sonu krizi"—başka bir galaksiden gelen çok güçlü düşmanlar. Hayatınızı ciddi şekilde mahvedebilirler, imparatorluğunuzun %50'sini harabeye çevirebilirler veya sizi tamamen yok edebilirler. Sonra durdurulamaz hale geliyorsunuz, ancak iki sorun ortaya çıkıyor: 1) Sektör sistemi (gezegenlerin otomatik olarak inşa edilmesi gibi) inanılmaz derecede yavaş - yanlış şeyler inşa ediyor, kaynakları israf ediyor, gezegenlerin değerli özelliklerini kullanmıyor, bu yüzden 70 gezegenin tamamına manuel olarak tıklamanız gerekiyor - bu yüzden kontrollerde 8.5 puan almış. 2) Oyunun sonuna doğru, GeForce X650'de bile, X460'tan bahsetmiyorum bile, aşırı derecede kasmaya başlıyor. Öte yandan, oyundaki müzik harika - barışçıl uzay keşfi için uygun ve burada her türlü imparatorluk olarak oynayabilirsiniz - iyi küçük demokratlardan komünist papağanlara veya yollarındaki her şeyi yok eden kötü yumuşakça köleleştiricilerine kadar. Kısacası, oyun harika.