Oyuncularının beğenisini ve sevgisini kazanan bir oyun. Elbette kusursuz değildi. Ama bu, dünyasının, canlı dünyasının tadını çıkarmamızı engellemedi. Geriye baktığımda, kurgusal bir evrende bu kadar canlılık hissi veren oyunları hatırlamıyorum. Ne yazık ki, Oblivion'ı şahsen deneyimleme şansım olmadı. Bu nedenle, serinin bu iki bölümünü karşılaştırmaya çalışmayacağım. Zaten bir anlamı da yok. Beşinci parşömenlerin kendi hikayeleri var. Ama bu oyunla ilgili ilginç olan şey, oyuncuların ana hikaye görevlerini değil, lonca görevlerini hatırlamalarıdır.

Hırsızlar Loncası'nın başına geçmek mi istiyorsunuz?

Hırsızlardan hoşlanmıyor musunuz? Size kelimenin tam anlamıyla bir kurdun derisini giyme fırsatı veren Yoldaşlar'a hoş geldiniz. Hayvanlara alerjiniz mi var? Ya vampirler?

Geniş bir büyü, beceri, zırh seti ve yoldaş seçeneği (elbette sayıları daha az, ama aralarından seçim yapabileceğiniz çok şey var.)

Ve eğer büyüleri uygun bir şekilde modlarla donatırsanız, gerçek bir mücevher olur.

"Skyrim, on yılın oyunu." Bunlar büyük sözler, ama bence hak edilmiş sözler.