Transistor — bilim kurgu ortamında sıra tabanlı savaşlarla macera rol yapma oyunudur. Oyun, Red adında bir kızın hikayesini anlatıyor. Kız, onu öldürmeye çalışan... Daha fazla bilgi
Bastion o zamanlar beni etkilememişti, ancak sadece güzel sanatıyla değil, aynı zamanda anlatımı ve oldukça havalı sonuyla da iz bıraktı. Keyif aldığımı söyleyemem, ama her zaman bir anlatıcı vardı ve bu da oyunun monotonluğundan dikkat dağıtıyordu, ki bu da kısa sürede sıkıcı hale geldi. Transistor da neredeyse aynı.
Anlatıcı yerine artık konuşan bir kılıcımız var ve oyun daha taktiksel hale geldi. Sıra tabanlı dövüşe olan sevgim tartışılmaz, ancak ne yazık ki burada da en uygun kombinasyonu, oyunun işe yarayan kısmını bulduğunuz için hızla sıkıcı hale geliyor. Buradaki sanat da şüphesiz muhteşem, ancak kılıcımız o kadar güzel konuşmuyor ve tutunacak o kadar çok şey yok. Basitçe söylemek gerekirse, oyunun monotonluğundan dikkat dağıtmıyor. Ve tam da bu yüzden oyuna geri dönmekte çok isteksizdim ve oyunun neredeyse üçte ikisinde dikkatimi dağıtacak bir şey aradım. Neyse ki, olay örgüsü sona doğru ivme kazanmaya başladı.
İşte özeti. Olay örgüsü, sessiz şarkıcı Red'in ve kılıcının keşfinin yanı sıra sperm robotları ve şehre yayılan entrikaların hikayesini anlatıyor. Bunu kimin yaptığını öğrendikten sonra bile, şahsen bazı cevapları alamadım, ancak mevcut bilgilere dayanarak kolayca tahmin edebilirdim, her ne kadar hepsini değil! Ve biliyorsunuz, buradaki olay örgüsü sadece iki karakter arasındaki ilişkiyi göstermenin bir yolu: kahraman Red ve kılıcı. Kahramanın bitmek bilmeyen monologu aracılığıyla ona sempati duymaya başlamamız ve küçük sahnelerin kendi başlarına bir şekilde akılda kalıcı olması oldukça ilginç. Ancak arka planda, aynı rutin bize finalden önce sadece birkaç olay örgüsü anı sunuyor.
Oyunun olay örgüsü ancak sonlara doğru gerçekten ivme kazanıyor, karakterlerin ilişkileri bir şekilde daha güçlü hissediliyor, sanat tıpkı Bastion'da olduğu gibi zirvede ve sonu... Muhteşem. Dürüst olmak gerekirse. Oynarken, oyunun rutini çok iyi kırılmadığı için 2 puan vermeyi düşündüm, ancak sonu gerçekten muhteşemdi. Son sürpriz bile şaşırtıcı değil, aksine sadece yarısını gördüğünüz güzel bir tabloya son dokunuşu ekliyor.
5 üzerinden 3
Yazarların hala büyüleyici, tuhaf hikaye anlatma tarzı var ve bu gerçekten finalde parlıyor, ancak orijinal oyun oynanışı korkunç derecede sıkıcı hale geliyor. Transistor'ı kime tavsiye edeceğimi söylemek zor. Geliştiriciler kolayca iyi bir kısa roman yaratabilirlerdi, ancak neyse ki, bir oyuncunun hikayenin bir katılımcısı değil de bir gözlemcisi olması durumunda neler yaşayabileceğini mükemmel bir şekilde anlıyorlar. Bu konuda onları tebrik ederim.
В своё время, Бастион не произвёл на меня впечатление, однако оставил свой отпечаток не только прекрасным артом, но и повествованием, а так же вполне классной концовкой. Не могу сказать, что играл в него с удовольствием, но всегда был рассказчик, благодаря которому мы отвлекались от геймплея, который вполне быстро приедался. Транзистор практически такой же.
Вместо рассказчика теперь с нами говорящий меч, а геймплей ушёл в тактику. Бесспорна моя любовь к пошаговым боям, но к сожалению, здесь они так же быстро приедаются ввиду того, что находишь самую удобную для тебя комбинацию, работающую часть игры. Арт здесь так же великолепен, спору нет, но наш меч не столь красиво говорит и не так часто что-то, за что можно было бы зацепиться. Проще говоря – он не отвлекает от однообразия геймплея. И именно из-за этого, я очень неохотно возвращался в игру и охотно хотел отвлечься почти две трети прохождения. К счастью под конец сюжет начал набирать обороты.
Суть ведь в чём. Сюжет рассказывает о молчаливой певице Ред и найденом её мече, а так же о распространившихся по всему городу спермо-роботах и интригах. Даже узнав кто стал этому причиной, лично я не получил некоторые ответы, но вполне их мог додумать на основании того, что есть, хотя не все! И знаете, сюжет тут лишь способ показать отношение двух персонажей: героини Ред и её меча. Довольно интересно сделать так, что через нескончаемый монолог героя мы начинаем чувствовать к нему симпатию и мелкие сценки как-то по своему запоминаются. Хотя фоном всё та же рутина лишь несколько раз до финала давая нам сюжет.
Лишь к финалу сюжет набирает обороты, отношения героев каким то образом ощущаются сильнее, арт показывает себя на пике как в Бастионе и финал… Красивый. Вот честно. На момент прохождения думал быть подонком и поставить игре 2 балла т.к. рутина разбавлялась не так уж хорошо, однако финал просто был сделан очень красиво. Даже файнал твист не сколь удивляет, сколь даёт последний штрих красивой картине, на которую ты смотрел лишь в пол глаза.
3 из 5
Авторы по-прежнему имеют свою чарующую странную манеру повествования, которая в финале отлично выстреливает, однако оригинальный геймплей до жути приедается. Сложно сказать кому бы я посоветовал Транзистор. Разрабы могли бы спокойно создать неплохую новеллу, но к счастью они прекрасно понимают, что может ощутить игрок, если в истории он будет участником, а не наблюдателем. В этом им поклон.