Baş karakter, R-3 lakaplı KGB özel ajanı Albay Sergey Nechayev'dir ve kendisine son derece tehlikeli bir görev verilmiştir. Bir fabrikada robotların kontrol sistemi... Daha fazla bilgi
Atomic Heart, fragmanlarına bakarak nefret etmesi daha kolay, içine girince ise sevmesi daha kolay bir oyun.
Sovyet retrofütürizmi, konuşan robotlar ve "bizim BioShock'umuz" vaadi için girdim. Tam olarak bunu aldım - artı bir sürü tuhaf mizah, ürkütücü bebekler ve ülkenin teknolojik yarışı kazandığı ama sağduyusunu kaybettiği hissi. Dünya anında büyüleyici: beton, neon, posterler, "Bodyguard" ve "Twins" 1950'lerde sarhoş bir sanat toplantısında hayal edilmiş gibi görünüyor. Hikaye dolanmaya başlasa bile atmosfer büyüleyici.
Savaş acımasız ve bazen kaotik: polimer, yakın dövüş silahları, silahlar, yetenekler. Her zaman zarif değil, ama muhteşem. Laboratuvarları ve kompleksleri keşfetmek en iyi kısmı: koridorlar, sırlar, garip kayıtlar, buraya davet edilmediğiniz hissi. Mizah bazen tam isabet, bazen tökezliyor, ama oyunun karakteri var.
Mükemmel bir nişancı oyunu değil, mükemmel bir hikaye de değil. Ama kendine özgü bir oyun: gürültülü, kirli, güzel ve biraz da çılgın. Sovyet estetiğine ilgi duyuyorsanız ve karmaşık tonu umursamıyorsanız, oynamaya değer. Bireysel sahneler ve melodiler, oyun bittikten çok sonra bile akılda kalıyor.
Atomic Heart — игра, которую проще ненавидеть по трейлерам и легче полюбить, когда уже оказался внутри.
Я зашёл за советским ретрофутуризмом, говорящими роботами и обещанием «нашего BioShock». Получил именно это — плюс кучу странного юмора, жутковатых кукол и ощущение, что страна победила в технологической гонке, но потеряла здравый смысл. Мир цепляет сразу: бетон, неон, плакаты, «Телохранитель» и «Близняшки» выглядят так, будто их придумали на пьяном худсовете 1950-х. Атмосфера держит даже когда сюжет начинает петлять.
Боёвка жёсткая и местами хаотичная: полимер, холодное оружие, пушки, навыки. Не всегда элегантно, зато зрелищно. Исследования лабораторий и комплексов — лучшая часть: коридоры, секреты, странные записи, ощущение, что тебя сюда не звали. Юмор то попадает в жилу, то спотыкается, но характер у игры есть.
Это не идеальный шутер и не идеальная история. Зато это очень своя игра: громкая, грязная, красивая и немного безумная. Если заходит советская эстетика и не пугает кривой тон — стоит пройти. После финала ещё долго всплывают отдельные сцены и мелодии.