"Batman: Arkham Knight" oyununu bitirdim.

Belki de hiç kimse, oyunlar arasında Batman'in, karakterlerin, dünyanın ve atmosferin en küçük ayrıntılarını koruyarak kaynak materyale en iyi şekilde bağlı kalan oyun olduğu konusunda hemfikir olmayacaktır. Bir oyunun ne kadar iyi olduğunu değerlendirirken, kaynak materyale bağlılığını ve geliştiricilerin bazen sonlara doğru ne kadar cesur adımlar attığını, karakterleri öldürdüğünü (!) ve motivasyonlarını ve eylemlerini detaylandırdığını kesinlikle göz önünde bulundurmalıyız. Hikaye bu açıdan oldukça tatmin edici, kaynak materyal, birkaç sürpriz, ortam ve Batman'i az çok tanıyan herkesin kimliğini tahmin ettiği Arkham Knight tarafından bir arada tutulsa bile. Ama oyun hakkında daha fazla konuşalım.

Batman hala harika bir oyun, oynaması eğlenceli, AMA hala aynı eski formüllerle (gizlilik, dövüş, dedektiflik, ama birkaç ekstra özellik ile) ve neredeyse zorunlu olarak kullanılması gereken bir araba ile çalışıyor. Genel oynanış daha ilgi çekici hale geldi, ancak oyun kendi mekaniklerine esir olmuş durumda ve basitçe tekrarlayıcı hale geliyor. Bu seride, geliştiricilerin genişlemeye hevesli oldukları ancak oyunun derinliğine dalmaktan son derece çekindikleri, zaten var olanı bozmaktan korktukları hissi uyandırıyor. Yine de, gelişmiş sahneleme, ölçek duygusu ve ara sıra ortaya çıkan ilginç anların, sıkıcılığı ustaca kırdığını inkar etmek üzücü.

Yan görevler hakkında da birkaç söz söylemek istiyorum. Nadiren iyi uygulanmış olsalar da, her birinin hedeflerinin tek boyutluluğu tekrarlayıcı hale gelebiliyor. Elbette, hepsini tamamlamak ilginç olabilir, ancak nasıl bakarsanız bakın, bu sadece içerik sömürüsü. Her yan görevdeki görevleri tamamladıysanız, sonraki görevlerin çoğunun nasıl olacağını zaten biliyorsunuz. Varlıkları ve büyük final için zorunlu tamamlanmaları haklı, ancak geliştirilmelerinde daha fazla yaratıcılık isterdim. Hikaye bazen en azından biraz ilgiyi hak ettiklerini açıkça ortaya koyuyor, ama benim için "biraz" tam da olması gerektiği gibiydi.

Yine de, oldukça hayal kırıklığı yaratan bazı anlar da oldu. Arabanın zorla kullanılmasının yanı sıra, Enigma hayal kırıklığı yaratan ilk karakter oldu. Batman'le dalga geçme, onu aptal yerine koyma yeteneğini tamamen kaybetti. Yan görevlerinde ona sadece yarışlar ve beceri test etme görevleri dayatmaya başladı, düşünme görevlerini oyunun çok gereksiz derinliklerine bıraktı ki, eski Enigma'ya kıyasla bile ilerleyici deliliğini hissetmeden edemiyorsunuz. Korkuluk da uygunsuz bir şekilde az temsil edildi. Bu sorunsuz bir şekilde affedilebilirdi, ama ürkütücü halüsinasyonların eksikliği? Ciddi misiniz? İnsanların tam da bu yüzden beklediği şey buydu! Evet, Batman Joker'i görmeye başlıyor (Mark Hamill'in rolü reddettikten sonra geri dönmesi şaşırtıcı), ve evet, şehir çapında bazı güzel anlar görüyoruz, ama o ürkütücü halüsinasyonlar nerede? Sadece finalde. En büyük hayal kırıklığım bu olsa gerek.

5 üzerinden 4

Böyle yüksek bir puan verip vermemeyi uzun uzun düşündüm, ki bence buna değer. Hayal kırıklığına uğradım, oyun mekaniğinden sıkıldım, ama bu, muhteşem bir sonla, şimdiye kadar yapılmış en iyi canlı aksiyon çizgi roman uyarlaması. Evet, tam olarak sonu, kaynak materyale duyulan saygı ve bazı çok güçlü anlar nedeniyle yüksek bir puan verdim.

Yorum çevrildi Orijinalini göster (RU)Çeviriyi göster (TR)

Прошёл "Бэтмен: Рыцарь Аркхема"

Пожалуй никто не будет спорить, что среди игр именно Бэтмен лучше всего работает с первоисточником. Сохраняя мельчайшие детальки персонажей, мира, настроения. При осознании того, на сколько хороша игра надо обязательно делать оглядку на работу с первоисточником и как смело порой, в финале, разработчики делают шаги, убивая(!) персонажей и прописывая их мотивации и действия. Сюжет в этом плане вполне радует, пускай и держит за счёт первоисточника, пары поворотов, постановки и Рыцаря Аркхема, личность которого угадал каждый, кто более-менее знаком с Бэтменом. Однако давайте больше об игре.

Бэтмен по-прежнему просто прекрасная игра, в которую интересно играть, НО она по-прежнему работает по тем же старым схемам (тот же стелс, бои, детектив, но с парой фич) + авто, которым буквально принуждают пользоваться. Весь геймплей стал интересней, но игра является рабом своего «механизма» попросту приедаясь этими схемами. В конкретно данной серии складывается ощущение, будто разработчики охотно ишут на работу в ширину, но с огромной опаской лезут в глубину геймплея, попросту боясь сломать то, что есть. И всё же грех отрицать, что повышенная постановка, ощущение масштаба действа и редкие интересные моменты грамотно разбавляют приедающиеся ощущения.

Пару слов хочется сказать и о побочных заданиях. Пускай они имеют редкую хорошую постановку, но приедаются однобокостью задач на выполнения каждого из них. Безусловно, выполнить их все может быть интересно, но как не крути это просто дойка контента. Если вы прошли по миссии в каждой побочке, то вы уже полностью знаете, какими будут большинство последующих. Для гранд финала их наличие и обязательное прохождение для полной концовки можно назвать обоснованным, но хотелось бы больше креатива в их развитиях. Сюжет порой прямым текстом даёт понять, что стоит им уделить хоть немного внимания, но у меня «не много» как раз и выходило.

И всё же были довольно обидные разочарования. Помимо принуждения использовать машину, первым разочаровал Инигма. Он напрочь потерял способность играться с Бэтменом, пытаться сделать из него дурака. Он попросту начал пихать в своих побочках ему гонки и задания на сноровку, оставляя задачки на мышление где-то в таких необязательных глубинах игры, что скалыдвается ощущение в его прогрессирующем безумии даже относительно Инигмы старого. Так же неприлично мало Пугало. Это можно было бы простить без проблем, однако отсутствие жутких галюцинаций? Серьёзно? Именно из-за них люди его и ждали! Да, Бэтсу начинает видеться Джокер (удивительно что Марк Хэммил вернулся к его роли, после отказа от неё), да нам дают красивые моменты масштаба всего города, но где, чёрт возьми, жуткие трипы? Лишь в финале. Не совру, если это для меня является главным разочарованием.

4 из 5

Я долго думал стоит ли ставить столь завышенную, лично для меня, оценку. Была обида, было утомление от геймплея, однако это лучшая игровая экранизация комикса с просто великолепным финалом. Да, именно за счёт финала, уважение к первоисточнику и некоторым очень неслабым моментам я и завысил балл.

Yorumlar 0