Darksiders 3 – post-apokaliptik bir dünyada üçüncü şahıs bakış açısıyla oynanan bir macera hack and slash oyunudur. Bu yeni bölümde oyuncuları, sihirle donatılmış... Daha fazla bilgi
Darksiders serisinin bir hayranı olarak, bu inceleme aşırı övgü dolu olabilir, ancak oyunu beğendim. SPOILER UYARISI.
- Geliştiriciler, ikinci oyunun finansal başarısızlığı nedeniyle köklerine dönmeye karar verdiler. İkinci oyunu kesinlikle daha çok sevmiştim, ancak seriye ilk oyun sayesinde aşık oldum ve yeni bir şey görmek her zaman güzel.
- Oyun doğrusal hale geldi; dünya, görünüşte geniş olsa da, güzel grafiklerin arkasına gizlenmiş "iç kısımlardan" oluşuyor (belki de bu yüzden oyunda harita yok 
).
- Yağma daha mütevazı hale geldi ve silah yükseltmeleri daha ilgi çekici.
- Beklediğim kadar az düşman türü yok ve evet, öldürmeleri çok zor olabiliyor (son eklenen Klasik mod hariç).
- Kaydetme özelliğinin ya hiç çalışmadığı ya da oyunun başlarında bir yerde kaydedildiği (Doom Troopers ve Earthworm Jim'i hatırlayın) Sega oyunlarıyla büyümüş bir oyuncu olarak, ölsem bile her oyunu tekrar oynamaktan ve bir sonraki kontrol noktasına ulaşma konusunda endişelenmemekten keyif aldım. Beni sürekli tetikte tuttu ve asla sıkılmadım (ancak oyunu tamamlamak için her düşmanı öldürmeniz gerekmiyor).
- Patronlar muhteşem; 7 Günah'ın hepsi çok eğlenceliydi (hatta ilki bile, nedenini söyleyemem).
- Her oyun bize farklı yeteneklere sahip yeni bir atlı tanıtıyor. Hepsi kendi yollarında benzersiz (çizgi romanları ve Abomination Vault'u okudum) ve örneğin Ölüm'ün neden her yere ışınlanabildiğini, Öfke ve Savaş'ın ise ışınlanamadığını (Vulgrim'in inleri aracılığıyla) bilmek harika. Oyun boyunca bir bütünlük hissi yaratan detaylara gösterilen özeni her zaman takdir etmişimdir.
- Oyunda birçok gönderme var (geliştiriciler hatta kendileriyle dalga bile geçmişler), bu harika.
- Bir karakterle ilk kez oynadığınızda, mükemmel veya sarsılmaz hissetmiyorsunuz. Evet, güvenle günah işliyorsunuz, ancak karakterin zayıflıkları ve gelişimi gösteriliyor, bu da onu ilginç kılıyor.
- Yine de birkaç olumsuz yönü belirteceğim: garip hedef kilitleme. Daha önce, bir düşman öldüğünde, kilit otomatik olarak başka birine "atlıyordu" ve sonra basitçe devre dışı kalıyordu.
- Çok fazla dövüş kombinasyonu veya "kombo" yok, ancak farklı silahlarla. Bence bu bir zevk meselesi. Ben bununla ilgili bir sorun görmüyorum.
- Hikaye mükemmel veya benzersiz değil, ancak gerekli soruları yanıtlıyor.
- Grafikler, FPS vb. konularda hiçbir şey yazmayacağım çünkü oyunu neredeyse en düşük ayarlarda oynadım 
(şu anda yükseltme için "ruh" topluyorum). Grafikler göze hoş geliyordu, renkler zengindi ve kıyamet sonrası atmosferi oldukça hissediliyordu.
- DS'ye yeni başlayan biri için oyun anlaşılmaz olacaktır; arka plan hikayesi pek bir şey anlatmıyor, bu yüzden oyunun öncelikle serinin hayranları için yapıldığını düşünüyorum (özellikle Discord'u ve herkesi bir arada görmek çok eğlenceli 
).
Genel olarak, internette zaten ele alınanlardan ziyade kendi deneyimimi paylaşmaya çalıştım.
"Mükemmel" bir puan verirdim, ancak en yüksek ayarlarda oynamadığım sürece sadece "süper" diyeceğim.
Возможно, как фанату серии игр Darksiders, отзыв будет слишком хвалебным, но игра мне понравилась. ОСТОРОЖНО, МОГУ ЗАСПОЙЛЕРИТЬ.
- Разработчики, учитывая финансовый провал второй части, решили вернуться к истокам. Я, конечно, был больше фанатом 2 части, но полюбил я серию благодаря 1 части, да и всегда приятно глянуть на что-то новое.
- Игра стала линейной, мир, хоть и выглядит большим, состоит из "кишков", спрятанных за красивую графику (может поэтому в игре нет карты ).
- Лут стал скромнее, а апгрейды оружия интереснее.
- Видов врагов не прям таки мало, как я предполагал, и да, убить их бывает очень тяжело (исключая недавно добавленный классический режим).
- Как игрок, выросший на играх на сегу, где сохранении либо нет, либо где-то в начале (вспомнил Doom Troopers и Earthworm Jim), мне было приятно, умирая, проходить снова, запариваться доходить до следующего чекпойнта. Это держало в напряжении и скучно не бывало (правда не обязательно убивать всех врагов для прохождения).
- Боссы офигенные, все 7 грехов залетели на ура (даже самый первый, не скажу почему).
- В каждой части нас знакомят с новым всадником с разными способностями. Они все по своему особенные (я читал комиксы и abomination vault), и это круто знать, например, почему Смерть мог транспортироваться куда угодно, а Ярость с Войной нет (через норы Вульгрима). Меня всегда радовали подходы к мелочным деталям, которые создавали атмосферу единства сего происходящего.
- В игре есть много отсылок (даже над собой разрабы поугарали), что не может не радовать.
- Впервые играя за персонажа не ощущаешь себя идеальным, непоколебимым. Да, грехов ты валишь уверенно, но показаны слабости и развитие персонажа, от чего он кажется интересным.
- Пару минусов все же отмечу — это неудобный захват цели. Раньше при смерти врага, захват автоматом "перепрыгивал" на другого, тут же он просто отключается.
- Не много боевых комбинации или "комбо", но с разными оружиями. Считаю, что это дело вкуса. Мне норм.
- Сюжет не идеальный и не уникальный, но дает ответы на необходимые вопросы.
- На счет графики, ФПС, и тд. и тп. писать не буду, т.к. проходил чуть ли ни на минималках (вот собираю "души" на апгрейд ). Картинка радовала глаза, цвета насыщенные, и при этом пост-апокалипсис вполне ощутим.
- Для новичка в серии DS игра будет непонятной, предыстория мало что рассказывает, так что думаю игра была сделана в первую очередь для поклонников серии (особенно увидеть Раздора, да и всех сразу вместе просто кайф ).
В общем, старался рассказать больше от себя, а не то что уже заезжено в инете.
Поставил бы "идеально", но пока не сыграю на максималках, будет просто "супер".