Senaryonun yetersizliğinin dikkat çekici bir anıtı olan bu film, acımasız bir motosikletçiyi hayatta kalanların karton liderlerinin ücretsiz ayak işlerini yapan birine dönüştürmek için yapay olarak 40 saatlik sıkıcı bir süreye yayılmış. Deacon'ın ölü karısını arama etrafında dönen ana olay örgüsü tamamen uydurma ve tek bir, yorucu formüle dayanıyor: kahraman boş bir mezarda acı çekiyor, Kamp 1'e (herkesin öldüğü yer) gidiyor, Sarah'nın Kamp 2'ye (orada da herkesin öldüğü yer) nakledildiğini öğreniyor ve bu böyle devam ediyor, ta ki uzun zamandır beklenen bir buluşmada Sarah, ona bitki toplama görevleri veren sıradan bir NPC'nin sıcaklığıyla yaklaşmaya başlayana kadar. Karakterler düzenli olarak hafıza kaybı yaşıyor ve Boozer'ın sonundaki sahte ölümü gibi ucuz dramatizasyonlar, Bollywood hayranlarını bile gözyaşlarına boğacak. Sürekli olarak can sıkıcı 5 saniyelik ara sahnelerle ve ekran kararmasıyla kesintiye uğrayan bu sıkıcı süreç, sonuçta oyunun hikayesi ve virüsün doğası hakkında hiçbir cevap vermiyor ve oyuncuyu, Sony'nin insanlığın büyük mutluluğuyla güvenle gömdüğü bir devam oyunu için zemin hazırlayan, kırık bir çukurda utanmazca bırakıyor.