Evet, Kojima'nın başyapıtı Yandex Food Simulator'ı bitirdim. Ve inkar edilemez, muhteşem bir oyun. Hayatın sizin etrafınızda döndüğü, NPC'lerin, eğlenceli görevlerin ve benzerlerinin olduğu her türlü açık dünya oyunu var, ancak bunlar sıkıcı olabiliyor. Ancak bu açık dünya, hiçbir şeyden yoksun. Kesinlikle hiçbir şey, neredeyse hiç yaşam veya yaratık yok, yine de ilginç ve sıkıcı değil. Bu bir paradoks. Belki de bu yüzden Kojima bir dahi olarak kabul ediliyor. "Hiçlikten bir başyapıt yaratmak" sözüyle de ifade edildiği gibi. Topluluğun gösterdiği gibi, bu oyun herkes için değil. Oyunun oynanışının monotonluğu ve bence çevrimiçi bileşen bunun sorumlusu. Oyunun korsan versiyonunu oynamakla lisanslı versiyonunu oynamak arasındaki fark, hayatı çok daha zorlaştırıyor. Tek oyunculu bir oyunu satın almak için harika bir satış taktiği (ki benim başıma da bu geldi), sonuçta bir dahiydi. Şimdi, noktalara dalalım.

Oynanış açısından oyun gerçekten fazla çeşitlilik sunmuyor. Tek yaptığınız şey, bir yükü A noktasından B noktasına taşımak. Elbette, birkaç biraz farklı görev var, ancak çoğunlukla oyun bir kurye-aksiyon oyunu veya gizli bir hamal macerası. Ama her şey kötü değil; oyun periyodik olarak nasıl geçeceğinizi, bir nehri nasıl aşacağınızı, bir uçuruma nasıl tırmanacağınızı, bir terörist kampının etrafından nasıl dolaşacağınızı bulmanız gereken görevler sunuyor, bu yüzden W tuşuna düşünmeden basmak olmayacak. Ayrıca bir görevden önce envanterinize daha fazla dikkat etmeniz gerekiyor. Sadece bir çanta alıp düz bir çizgide koşmak daha sonra size çok zaman kaybettirebilir.

Grafiksel olarak her şey 2019 seviyesinde. Şikayet yok.

Müzikler muhteşem; parçalar atmosfer katıyor ve kurye dünyasına dalmanızı etkili bir şekilde sağlıyor.

Kontrollerin de (PC'de oynadım) diğer oyunlarda bulamayacağınız bazı benzersiz özellikleri var ki bu kesinlikle bir artı.

Ve en önemlisi olay örgüsü. Ara sahneler sırasında kendinize bir fincan çay koyabilirsiniz; film en az 10 dakika sürüyor. Spoiler vermeyeceğim ama beklenmedik sürprizlerle dolu bolca entrika var ve bir noktada şunu merak etmeye başlıyorsunuz: Bu hikayenin asıl düşmanı kim? Sondan bir önceki diyalog (69. Emir) o kadar uzadı ki sinir bozucu oldu. Ama bu affedilebilir. Ayrıca karakter gelişimi de dikkatimi çekti. İsimlerini, kişilik özelliklerini, yaşam öykülerini ve motivasyonlarını uzun süre hatırlayacağımı düşünüyorum. Tek eleştirim bir karakterle ilgiliydi: "Neden bu kadar düzler? Göğüsleri nerede?"

Kötü bulduğum tek şey buydu.

Sonuç olarak, bu yüksek profilli oyunun Kojima'nın lakabına layık olduğunu söylemek istiyorum. Herkes için değil, ama benzersiz ve özel. Oyunu yarım saat oynayıp tamamen berbat bulanlardan bir ricam var: Parlamasına bir şans verin. Bence o zaman portallardaki puanlar daha yüksek olurdu. Ve tabii ki, korsan bir sürüm size aynı çevrimiçi birlik duygusunu vermez. Steam'den indirimli olarak satın alın ve arkanıza bakmayın. İçeriğin çoğu 18 yaş altı olarak derecelendirilmeyecek (oyunun konsepti daha olgun zihinler için), ve bunun da topluluk puanlarını etkilediğini düşünüyorum.

Çevrimiçi olarak, alışılmadık bir şey daha hissettim: oyunda gerçekten diğer kuryelere yardım etmek istiyorsunuz (yollar, köprüler inşa etmek, envanter bırakmak). Kampanyaların zorlukları, kuryelerin kardeşliğini birleştiriyor.