Diablo 3 is the long-awaited continuation of the isometric role-playing action game in the fantasy universe of Diablo. The events of the game take place twenty... Daha fazla bilgi
Tüm Blizzard oyunları gibi, Diablo 3 de inanılmaz kalitesi ve detaylara gösterilen özenle öne çıkıyor. Sanat tasarımı (gölgelendiriciler, kenar yumuşatma ve diğer süslü özelliklerle karıştırılmamalı) bir anıta layık.
Savaşırken veya sandık ve fıçıları yağmalarken hikayenin bir bölümünü sunabilme özelliği kullanışlı bir özellik. Ama hikayenin kendisi... Sanatsal "değerlerini" tartışmayacağım (amacına hizmet ediyor - her şeyin ve herkesin soykırımını haklı çıkarıyor), ancak bence Diablo atmosferinin bazı yerlerde buharlaştığını söyleyeceğim. Bu, hem gülünç derecede iddialı hikayeden hem de oldukça karikatüristik, renkli grafiklerden kaynaklanıyor. "Tek eksik gökkuşağı olan bir midilli," diye düşündüm ve ertesi gün gizli bir midilli seviyesi hakkında okudum. Eski moda kasvet açısından, sadece iki an öne çıktı: Belial'ın gerçek formuyla savaş ve Diablo'nun Gölgesi'nin bulunduğu uğursuz yer. İlk bölümün tamamı da genel olarak yerinde.
Yoldaşlarla yapılan konuşmalar ve küçük "olaylar" ana olay örgüsünden çok daha iyi. Ayrıca karşılaşılan her canavar hakkında iyi mini hikayeler olduğunu da belirtmek isterim.
Sonuç olarak, mekanik olarak ilgi çekici, mükemmel bir şekilde uygulanmış bir oyun ortaya çıkıyor, ancak artık aynı Diablo değil. Bir yandan bu üzücü, diğer yandan ise eski oyunun bir kopyasına neden ihtiyacımız var?
Как и все игры Blizzard, Diablo 3 выделяет невероятное качество и внимание к самым мелким деталям. За арт-дизайн (не путать с шейдерами, антиалиасингом и прочими приблудами) хочется поставить памятник.
Подача части сюжета прямо во время боя или обшаривания сундуков да бочек — удобная вещь. Но вот сам этот сюжет… Не буду говорить о художественных его «достоинствах» (он свою задачу выполняет — оправдать геноцид всего и вся), скажу лишь, что атмосфера Diablo, по моему мнению, местами улетучилась. В этом заслуга и пафосной до смешного истории, и довольно мультяшной красочной графики. «Разве что пони с радугой не хватает» — подумал я, и на следующий день прочитал о секретном уровне с пони. В плане старой доброй мрачности запомнились только 2 момента: бой с истинной формой Белиала и зловещая локация с Тенью Диабло. Весь первый акт в целом тоже соответствует.
Гораздо лучше магистрального сюжета разговоры со спутниками и мелкие «события». Неплохие мини-рассказы о каждом встречном монстре тоже хотелось бы отметить.
В итоге, получилась интересная по механике, бесподобно выполненная игра, но уже не тот самый Diablo. С одной стороны жаль, а с другой — к чему нам копия старой игры?