Disco Elysium

Metin tabanlı RPG olan Disco Elysium, dünya çapında tanınma elde etti, hikayesi ve alışılmadık rol oynama tarzı sayesinde. Oyuncuları, yarım saatlik diyaloglar, beklenmedik olay örgüleri ve her sahnenin değişken geçişleri ile dolu karmaşık bir dedektiflik hikayesi bekliyor. Modern RPG'lerdeki gibi bir savaş sistemi yok. Tüm oyun içi eylemler ve çatışmalar, diyaloglar ve yetenek kontrolleri aracılığıyla gerçekleşiyor ve Disco Elysium'un özelliği, kahramanın kafasındaki yetenek tartışmaları oldu.

Oyun, Robert Kurvitz tarafından yaratılan hayali bir gerçeklik olan Elysium'a dayanıyor; burada yaşam yalnızca İzolarda (ada ve takımadalarda) var, bu yerler ise Hayaletlik (her şeyi yutan Hiçlik) ile bölünmüş durumda ve buradan geçmek hayatı tehdit eden bir risk taşıyor. İzolar, İngilizler, Almanlar, Fransızlar, Çinliler, Koreliler ve diğer etnik gruplardan alınan kültür ve yaşam tarzına sahip insanlar tarafından yoğun bir şekilde yerleşmiştir.

Elysium'daki insanlık, Dünya'daki gelişim aşamalarına benzer süreçlerden geçti, ancak bu süreç farklı bir şekilde ilerledi; bu nedenle ateşli tabancalar, ilkel motorlu araçlar ve hava balonları, nükleer enerji, radyo iletişimi, elektronik ve bilgisayarlarla bir arada bulunmaktadır. Feodalizmin yüzyıllarının ardından toplum, anarşizm, demokrasi, komünizm, libertaryanizm ve faşizm gibi yeni siyasi akımlarla çalkalanıyor.

Oyuncu, bir zamanlar Elysium üzerinde etkili olan güçlü bir şehir-devlet olan Revachol'a giriyor; ancak iç savaş ve ardından gelen uzun süreli yabancı işgal nedeniyle yıkılmış durumda. On yıllar süren kitlesel baskılar, muhaliflerin bastırılması ve sert polis kontrolü sonucunda, bir zamanlar gelişen metropol harabelere dönüşmüştür.

Disco Elysium'un geçtiği liman bölgesi Martinez de bir istisna değil. Suç çeteleri, özel şirket orduları, uyuşturucu bağımlıları, vahşi hayvan sürüleri, çürüyen fabrika kalıntıları ve milyonlarca sakini olan yıkık gettolar burada alışıldık bir manzara. Ana karakterin yer aldığı yerel milis, suçların yalnızca %10'unu çözebiliyor.

Açık bir dünya yok. Martinez, anlatı için statik bir arka plan olarak işlev gören birçok küçük lokasyon ile temsil ediliyor (her şeyin sulu boya gibi görünmesine rağmen). Oyuncunun görevi, lokasyonu incelemek, her ilgi noktasını tıklamak ve detayları kaçırmamaktır. Dünyayı dikkatlice incelemek çok yardımcı olacaktır; çünkü ilerledikçe yeni lokasyonlar açılmakta ve daha önce keşfedilen yerlerde bazı şeyler değişebilmektedir.

Disco Elysium, eski okul RPG'lerinden birçok unsuru alıyor. Rol mekanikleri, kahramanın yetenekleri ile diyalog veya durum koşullarının karşılaştırılmasına dayanıyor; aktif ve pasif kontroller sürekli olarak devam ediyor. Düşük istatistiklerle, diyalogda ek seçenekler ortaya çıkmayacak ya da kahraman önemli detayları fark etmeyecek.

Ancak yüksek parametrelerle bile kontrolü geçememe şansı var - her seferinde zar atılıyor ve bu belirsizlik katıyor. Ayrıca, yetenekler arttıkça olumsuz bir etki, örneğin paranoya, daha kolay kapılınabiliyor. Ancak kontrol başarısızlığı, senarist ekibinin çabalarıyla, farklı bir olay gelişimini açıyor ve bu nedenle reddedilmiyor.

Karakterin, becerilere olumlu ve olumsuz bonuslar veren notlar, deliller ve çeşitli eşyaların toplandığı bir envanteri var, bunlar arasında zararlı maddeler ve giysiler de bulunuyor. Sonuncusu, bir tür ekipman olup, mevcut ihtiyaçlara göre istatistikleri ayarlamak ve şık görünmek için kullanılabilir.

Oyun boyunca sürekli kararlar almak gerekiyor, bu hem olayların gelişimini hem de sonu etkileyecek. Toplam 15 karar var, ancak sadece 1 son güzel ve doğru, diğerleri erken son. Görevleri nasıl yerine getireceğine oyuncu kendisi karar veriyor - diyaloglarda ikna etmek, kavgaya girmek veya sessizce delil toplamak.

Dedektif Harry Dubois, tuhaf bir cinayeti araştırmak için Martinez'e geliyor. Davayı neredeyse çözerken aniden bir yaşam krizi yaşıyor, derin bir sarhoşluğa dalıyor ve çıktığında iletişim kurma yeteneğinden başka hiçbir şey hatırlamıyor. O andan itibaren oyun başlıyor.

Dubois'un sadece davayı yeniden çözmesi gerekmiyor (ana görev), aynı zamanda hafızasını geri kazanması ve Martinez'te gerçekten neler olduğunu anlaması gerekiyor. Yeterince yan görev var, bunlar çeşitlidir: Harry'nin talihsiz hayatı, Revachol'daki siyasi mücadele, doğaüstü olaylar ve ana görevle eşit derecede detaylıdır.

Metric geliştirme sistemi, dedektifin alışık olduğu çoğu eylemi kapsayan 24 beceri sunuyor: toplanan delillerin beyin fırtınasından, sıradan bir sorguya kadar. Tüm bunlar 4 ana özellik (güç, motor beceri, zeka ve ruh) etrafında döner, her birinde ise 6 özellik sıralaması vardır. Bu nedenle, her bir yükseltilen puan çok şey değiştirir.

Rakamlar her şeyi anlatmaz, çünkü her beceri, Dubois'un kafasında bir tür danışman gibidir, diyalog veya duruma müdahale etme imkanı sunar. "Empati", muhataba baskı yapmamayı önerir, "Drama" yalanı tespit eder, "Mantık" detayları netleştirmeyi ister. Sıklıkla, belirli bir beceri en beklenmedik durumlarda ortaya çıkar, çünkü oyun sürekli kontroller yapar.

Disco Elysium'un yeniliği, düşünsel faaliyetle ilgili bir mekanik sistemdir. Dubois'un kafasında sürekli düşünceler döner, bunlar diyaloglar ve görsel analizlerden sonra ya da becerilerin birbirleriyle tartışması sırasında ortaya çıkar. Düşünce, "düşünce odası" içinde özel bir yuvaya yerleştirilerek düşünülebilir.

Düşünce çalıştığı sürece, kahraman bir yetenek kazanır, düşünce gelişimi sona erdiğinde bu başka bir yetenekle değişir. Düşüncenin içeriği önceden bilinmez, bu nedenle Harry bonusla başlayabilir, ancak sonunda ceza ve ağır bir depresyonla karşılaşabilir. Sonuncusu, ayrı bir görevi açar. Düşünceleri kabul edebilir veya reddedebilir, bunun için geliştirme puanları harcar.

Disco Elysium'un anlatımının temeli, yoksulluk ve yıkım içinde yaşamaktan kaynaklanan sorunlar ve 20. yüzyılın 70'lerinde sıkışmış bir toplumun (siyasi, ekonomik, etnik, dilsel ve diğer) çelişkilerle dolu bir dünyadır. Hikayenin üst yapısı, rol yapma sistemidir.

Birlikte, üçüncü geçişte yalnızca görülebilecek tüm yönleriyle ilgi çekici ve detaylı bir "canlı hikaye" yarattılar. Ve bunun yanında, hiç de sıkıcı bir "dünyayı kurtarma" hikayesi değil, tamamen yerel bir hikaye. Anlatım o kadar düşünceli ki, karakterler ve durumlar ana karakterin yapısına ve kararlarına uygun bir şekilde ayarlanıyor.

İdealist tüm delilleri bulacak, suçluları cezalandıracak ve meslektaşlarının alkışları eşliğinde davayı açığa çıkaracak, bu arada burada yaşayan birçok kişinin desteğini alacak. Anarşist ise karakterlerin bir kısmıyla tartışacak, ama ırkçılar ve alkolikler arasında yeni arkadaşlar edinecek ve suçla işbirliği yaptığı için polis teşkilatından atılacak.

Bu arada, karakter ne kadar tuhaf olursa olsun, her zaman sona ulaşacak, ister kendi başına ister oyun tarafından yönlendirilerek, çünkü ana hikaye pek değişmiyor. Ama diğer her şeyde her geçiş benzersiz olacak. Ancak okumak gerekecek. Çok okumak. Bunu telafi edebilecek olağanüstü bir üslup var: sıradan ifadeler derinliği ve duygusallığıyla gözyaşlarına neden olabiliyor.