Petka ve Vasili İvanoviç'i utanmazca taklit eden, ancak sahte entelektüel klişe söylemler ve birinci sınıf öğrencilerine uygun siyasi retorikle dolu sıkıcı bir görevi kutsal saymak için ne tür bir oyun beceriksizi olmanız gerekir? Bize şizofrenik bir polis simülatörü, rol yapma türünün zirvesi olarak satılıyor, oysa tüm bu doğrusal olmayan yapı, tek seçeneğinizin 15 sayfalık bir ırk teorisini okumak veya rahatsız bir sandalyede oturduğunuz ya da telesekreterde bir kadının sesini duyduğunuz için aniden kalp krizi geçirerek ölmek olduğu doğrusal bir kitap için ucuz bir perdeleme. Aptalca zar atışları, %90 başarı şansıyla kilitlenip saatlerce gri, kasvetli bir kıyı şeridinde herhangi bir deneyim arayışında koşarak, can sıkıntısından diyalogları çapraz olarak tıklayarak geçirdiğiniz zaman, mantığın temellerini bile baltalıyor. Ve bu senaryolu saçmalığın taçlandırıcı noktası, oyuncuyu resmen ayaklarıyla silen sonudur. Saatlerce büyük Sherlock gibi davranıp ipuçlarını bir araya getirdiniz ve kilometrelerce metni incelediniz, sonunda ise adada yaşayan ve ilk cümleyle kendini ele veren çılgın bir yaşlı adamın çalılıklardan çıkardığı tembel bir piyano ile yetinmek zorunda kaldınız. Bu övülen dedektif hikayesinin tamamı bir aldatmaca; hiçbir şey sizin eylemlerinize bağlı değil, çünkü oyun sizi tek bir, önceden yazılmış sona sürükleyecek ve ucuz ahlak dersleriyle sırtınızı sıvazlayacak. Derin bir hikaye yerine, haritanın bir ucundan diğer ucuna koşuşturma simülasyonu eklemişler; burada karikatürize edilmiş ucube tipler için kuryelik yapıyorsunuz ve gri bir Revachol akşamdan kalma halinin fonunda bitmek bilmeyen bir pipo sesi eşliğinde tonlarca kasvetli nihilizmi özümsüyorsunuz.