ER'ı ilk kez Mart ayında oynadım ve hiç beğenmedim, ancak yakın zamanda tekrar oynamaya karar verdim ve o zamandan beri oyun hakkındaki görüşüm hiç değişmedi. Hatta biraz bile.

Bir oyuna ilk kez giriş yapmanın, güzel bir açık dünyada (özellikle daha önce zindanları, bataklıkları ve kale koridorlarıyla Souls oyunları oynadıysanız) belirmenin deneyimini tarif etmek zor. Dünyada dolaşıyorsunuz, seviye atlıyorsunuz ve aniden ilk patronla karşılaşıyorsunuz. İşte o anda patronlarla ilgili bir şeylerin yanlış olduğunu fark ettim. Oyundaki çoğu patronun sorunu, oyuncuya karşı adaletsiz olmaları. Tamamen adaletsiz. Saldırılarınızı saatlerce çalışabilirsiniz, ancak bir noktada patron tam vurmadan önce elini geri çekecek ve tepki vermek için zamanınız olmayacak - ve sonra tekrar ateşin başında olacaksınız.

Biraz önce ilginç açık dünyadan bahsetmiştim, oyunun ortalarına doğru zaten unutmuş oluyorsunuz çünkü neredeyse tüm aksiyon zindanlarda, bataklıklarda ve kale koridorlarında geçiyor. Ancak Souls oyunlarında bu tür mekanlar gerçekten iyi yapılmışken, burada sadece ortalamanın biraz üzerinde (ve sanki geliştiricilerin kendileri bazı mekanlara hiç önem vermemiş gibi).

Oyunda çok sayıda silah var ve bu bir artı olarak kabul edilebilir, ancak bir AMA var: bu silahların (ve büyülerin) yarısı oyunun herhangi bir aşamasında tamamen işe yaramaz ve herhangi bir patron birkaç dakika içinde iki nehir dolusu kanla yenilebilir, bu da iki elli silahları (bir kürdan gibi hasar veren) tamamen gereksiz kılıyor. Tamam, silahlar konusunu bitirdik.

Konu: Her şey Souls oyunlarının ruhuna uygun: bir dönem, bazı yok olmuş dönemler, bir şeyi kurtarmak ve tahtı ele geçirmek... Temelde, üç saatlik YouTube özetlerini izlemediğiniz sürece, hiçbir şey anlamanız olası değil.

Olumlu yönlerden bahsetmişken, DS'den (zıplama gibi bazı yeniliklerle) aktarılan dövüş sisteminden bahsetmemek imkansız; hala aynı derecede iyi (ancak kamera, tıpkı DS'de olduğu gibi, dar alanları ve büyük patron savaşlarını nasıl ele alacağını bilmiyor...).