Ubisoft'un Karayip esintili, sakız gibi tatlı dünyası, uzun süren bir esneme ve üçüncü oyundan beri sizi rahatsız eden ezici bir déjà vu hissinden başka bir şey uyandırmıyor. Yara kesinlikle canlı bir şekilde çizilmiş, Esposito imzası niteliğindeki soğukkanlı kötü adam rolünü en iyi şekilde canlandırmaya çalışıyor ve yelekli uysal timsah bile kısa süreli bir gülümsemeye neden oluyor, ancak bu renkli tropikal görünümün altında, tamamen kurumsal bir kontrol listesine göre oluşturulmuş, tamamen gri, steril bir oyun alanı yatıyor. Bir kez daha, sonsuz kontrol noktalarını temizlemeye, birbirinin aynısı uçaksavar silahlarını devre dışı bırakmaya ve hurda aramak için cansız bir haritayı süpürmeye zorlanıyorsunuz ve düzgün bir yetenek ağacı yerine, önemsiz pasif bonuslar için şüpheli kıyafet değişiklikleri sunuyorlar. Hikaye bir gerilla draması yaratmaya çalışıyor, ancak hızla şüpheli idealler uğruna kendilerini çapraz ateşe atan ve sıkıcı diyaloglarıyla sinir bozucu olan karikatürize TikToker isyancılarıyla çocukça bir farsa dönüşüyor. Oyunun ortalarına doğru, dokulara takılıp kalan aptal askerlere zırh delici mermiler sıkmak sıkıcı hale geliyor ve gerilla savaşını, bir sonraki zavallı getir götür görevi için 2 kilometre yürümeye üşendiğiniz monoton bir angaryaya dönüştürüyor.