Yönetmenlik yaklaşımı takdiri hak eden bir adamdan harika bir hikaye. Şüphesiz ki video oyun dünyasının "yedi"si, ancak oldukça can sıkıcı bir kusuru var.

David Cage, kendine özgü özelliklere, sorunlara ve kişiliklere sahip çok iyi karakterler yaratmış olsa da, bazen bunların geliştirilmesi ve incelenmesinde yetersiz kalıyor. Örneğin, muhabiri ele alalım. Gerçekten ilginç bir sorunu olan ve bu sorun nedeniyle kahramanlardan biriyle tanışan bir karakter. Ama ona neden yardım etmeye devam ettiği, ona güvendiği ve neredeyse onunla birlikte olmak istediği tamamen göz ardı ediliyor! Bu karakter, Cage'in açıklama ve duyguyu olay örgüsü dinamikleriyle takas etmeye çalıştığının canlı bir örneği. Aslında bu tam olarak doğru değil. Sahneye neyin eklenmesi gerektiğini göremiyor. Bunun iyi bir örneği, baştan beri muhabirin sorununun tekrar sunulduğu ve tamamen göz ardı edildiğinin hatırlatıldığı sondur. Babanın oğluyla ilk kez karşılaşmasını gösterdiler, ancak TEK BİR GÜÇLÜ DUYGU göstermeden, tamamen tarafsız kaldılar. Oyunun benim versiyonumda sürekli uyuşturucu kullanan araştırmacının hiçbir net sonucu yok. Başka bir deyişle, Cage harika bir hikaye yarattı, ancak olay örgüsünden ziyade karakterlerin gelişimi değişken bir kalitede, ancak genel olarak yine de iyi kalıyor.

Oynanışla ilgili pek şikayetim yok. Birçok kararın seçim şansı olmadan verilmesinden biraz hayal kırıklığına uğradım, ancak olayların dinamizmi ve Hızlı Zamanların mantığı hoş bir sürpriz oldu. Karakterin ruh halini gerekçelendirerek yedi düğmeye doğru sırayla basıp basılı tutmam gereken anı hala hatırlıyorum. Küçük bir detay, ancak Hızlı Zamanların rastgele değil, ekrandaki olaylar dikkate alınarak nasıl yapıldığının mükemmel bir örneği.

Bu proje "konsol almaya değer" olarak adlandırılmayı hak ediyor mu? Eğer tür en ufak bir ilgi uyandırıyorsa, kesinlikle. Objektif olarak bakıldığında, oyunculara daha fazla seçenek sunsaydı ve bazı (!) duygusal sahneleri ve motivasyonlarını daha iyi geliştirseydi, gönül rahatlığıyla en yüksek puanı verirdim. Şu haliyle, kötü adamın ölümü duygu uyandırmadığı, potansiyel seks sahnesinin tamamen uygunsuz ve haksız göründüğü ve tüm karakter gelişimlerinin eşit derecede iyi yapılmadığı için dişlerimi sıkıyorum. Ama lanet olsun, birçoğu gerçekten çok iyi yapılmıştı.

5 üzerinden 5

Siktir git. Daha iyi bir interaktif film yok ve Fahrenheit, sonuyla mahvolmuş durumda.

#ketopnömoni

Not: Karakterlerin düşünceleri neredeyse her zaman işe yaramaz. Ya "Aaaah, onu takip etmeliyim" derler ya da ortamdan veya diyalogdan zaten anladığınız şeyleri söylerler. Bu yüzden Karamyshev'in bu anların yerelleştirilmesiyle ilgili şikayetleri abartılı. Düşünceleri tamamen görmezden gelebilir ve neredeyse hiçbir şey kaçırmazsınız.

YERELLEŞTİRME: Kısacası, oldukça iyi. Elbette ara sıra yetersiz oyunculuk duyabilirsiniz, ancak bir karakter orijinalinde bile utanç verici derecede kötü seslendirilmiş, bu nedenle genel izlenim kabul edilebilir. Bazen gülünç derecede kötü seslendirilmiş gibi gelen düşüncelerine gelince, onları dinlemenize bile gerek yok. Ama işte sihir: Sesler orijinaline uzaktan bile benziyorsa ve tüm çığlıklar, inlemeler ve diğer sesler için orijinal seslendirmeler korunmuşsa, yerelleştirme deneyimi katlanarak daha iyi hale gelir. Orijinal inlemeleri ve güçlü bir anın düzgün bir Rusça yerelleştirmesini duyduğunuzda, yerelleştirmedeki kusurları göz ardı etmek tamamen kabul edilebilir, çünkü yerelleştirmede tamamen berbat edilmiş neredeyse hiçbir an yok. Ayrıca yerelleştirmenin de o kadar kusursuz olmadığını belirtmeliyim, bu yüzden Rusça seslendirmeye bağlı kalmak da bir kayıp değildi.