Dishonored'dan sonra geldim ve tarzı hemen tanıdım: "koridorda yürümek" değil, "etrafına bak ve bir şeyler bul". Talos-1 oyundaki en iyi karakter. TranStar ofisleri, yaşam alanları, yemek bölümü, Dünya'ya açılan pencereler. Her şey atlanabilir, kırılabilir, hacklenebilir veya tasarımcıların bir anlığına unuttuğu bir kapaktan bile girilebilir.

Taklitçiler zekice bir şaka ve sürekli bir endişe kaynağı: bir kupa, bir ilk yardım çantası, bir sandalye. Üçüncü seferden sonra, çöpe bile nişan almaya başlıyorsunuz. Nöromodun yetenekleri garip ve cömert: bir nesneye dönüşün, nesneleri manipüle edin ve istemiyorsanız nişancı oyununu oynamayın. Birey ve şirket hakkındaki olay örgüsü, kapağında bir yüz olan bir oyundan beklediğinizden daha uzun sürüyor.

Evet, orta kısım biraz sönük kalıyor ve bazı dövüşler tüketilebilir eşyalarla beceriksizce uğraşmaya dönüşüyor. Sonunda bunu hissediyorsunuz. Ama istasyon bırakmıyor. Boruların nereye gittiğini bilerek tekrar oynamak istiyorum.

En korkunç korku oyunu değil, en akıcı sürükleyici simülasyon da değil. Ama ofis koltuğunuza saygıyla bakmanızı sağlayan nadir oyunlardan biri. System Shock'ı ve Arkane'nin özgürlüğünü seviyorsanız, tereddüt etmeden alın.