The Quarry

Pekala, gidelim.

Beğendiklerim:

Hikaye: (konsept iyi, uygulama nadir)

Oyunculuk: (burada gerçekten çabalamışlar, oyuncular çeşitli, karakterlerin kişilikleri tam olarak iyi yazılmamış, daha iyi olabilirdi, ama idare eder)

Beğenmediklerim:

Konu: (uygulama tam anlamıyla berbat, karakterler aptal, seçimler değersiz.)

Oyun tasarımı berbat: (mekanlarda hiçbir şey göremiyorsunuz, anlatı kendi içinde kopuk - neyin ne olduğu ve neden olduğu tam olarak açık değil)

Grafikler: (genel olarak, 2012 için az çok iyi, ama 2022 için değil. Until Down (2015) bile daha iyi grafiklere sahipti, en kötü yanı Su, su değil ama ne olduğunu bilmiyorum, sanki ben "Robot Chicken"ı izlemek; kısacası, tam bir felaket.)

Değişkenlik: ("Until Down"da mükemmel değildi, ama burada nadir bir sapma, çok zayıf, çok sık seçiminiz tamam… Tamamını oku

Film tadında harika bir oyun. Muhteşem müzikler, harika karakterler. Gerçekten çok keyif aldım, ama ne kadar uğraşsam da herkesi kurtaramadığım için üzgünüm. Ama oyun hakkındaki izlenimlerim sadece A+.

The Quarry delivers an entertaining horror experience inspired by classic slasher films. The large cast, branching choices, and numerous possible outcomes encourage multiple playthroughs, while the presentation does an excellent job of maintaining suspense. Some sections feel slower than others, but the combination of player choice and horror-movie tropes makes for a consistently enjoyable adventure. 8.5/10.

The Quarry'yi genelde bu tür oyunlara yaklaşır gibi oynadık: önceden karakterleri dağıttık ve gamepad'i devrettik. Kimin kiminle ilgilendiği — o, "sadece bakmak için" karanlık ormana girdiğinde suçlu oluyor.

Bu, Supermassive'in serisinde bir başyapıt değil. Ama türü biliyor. Yaz kampı, güzel aptal gençler, kötü kararlar ve dolunay — 2000'lerin başındaki üçüncü sınıf gençlik korku filmlerinin saf ruhu. Modern anlamda korkutucu değil, kaset gibi: herkes çığlık atıyor, herkes gizlice aşık, herkes yardım çağırmak yerine sese doğru gidiyor.

İki kişiyle oynamak, yalnız oynamaktan daha iyi. Karakterler paylaşıldığında, her sahne küçük bir mahkeme haline geliyor: sen kendi karakterini kurtardın ama benimkini tehlikeye attın, şimdi sabaha kadar bunu tartışacağız. Ölüm sahneleri görkemli, çatallanmala… Tamamını oku

Until Dawn nostaljisinden faydalanmaya çalışan, ancak gerçekte sizi matematik dersinden daha fazla uyutan, kısır bir interaktif kürtaj. Saatlerce, ölümcül tehlikenin ortasında utanç verici taş suratlarla şakalaşan, bozuk bir tost makinesinin mantığına sahip bir grup hormonlu genci beslemeye mahkumsunuz; bu sırada, kurt adamlardan çok uyuz maymunlara benzeyen tüylü yanlış anlamalar ormanda koşturuyor. Buradaki oyun mekaniği, "oyun" kavramının tam bir alay konusu: birkaç dakika boyunca, kasvetli indie pop müziği eşliğinde felç olmuş bir salyangoz hızında karanlık çalılıkların arasından sürünüyorsunuz ve ardından tek hücreli yaratıklar için bir QTE'ye basıyorsunuz; burada, bir düğmeye basmanız gerekirken ekranın yarısına düşünceli bir şekilde bir çubuk asıyorlar. Seçme özgürlüğü beyaz iplikle… Tamamını oku