The Quarry — üçüncü şahıs bakış açısına sahip, 80'ler ve 90'lar filmlerinin ruhunda korku unsurları içeren interaktif bir macera oyunu, Until Dawn ve The Dark... Daha fazla bilgi
The Quarry'yi genelde bu tür oyunlara yaklaşır gibi oynadık: önceden karakterleri dağıttık ve gamepad'i devrettik. Kimin kiminle ilgilendiği — o, "sadece bakmak için" karanlık ormana girdiğinde suçlu oluyor.
Bu, Supermassive'in serisinde bir başyapıt değil. Ama türü biliyor. Yaz kampı, güzel aptal gençler, kötü kararlar ve dolunay — 2000'lerin başındaki üçüncü sınıf gençlik korku filmlerinin saf ruhu. Modern anlamda korkutucu değil, kaset gibi: herkes çığlık atıyor, herkes gizlice aşık, herkes yardım çağırmak yerine sese doğru gidiyor.
İki kişiyle oynamak, yalnız oynamaktan daha iyi. Karakterler paylaşıldığında, her sahne küçük bir mahkeme haline geliyor: sen kendi karakterini kurtardın ama benimkini tehlikeye attın, şimdi sabaha kadar bunu tartışacağız. Ölüm sahneleri görkemli, çatallanmalar anlaşılır, oyuncular malzemeyi senaryonun üzerine çıkarıyor. Evet, şakalar bazen yere düşüyor, hikaye sürpriz yapmıyor ve final çok sesli jestleri seviyor. Ama oyun akşamı kolay geçiyor: gamepad'i devrettim, eşimin tekrar çalılıklara daldığını izledim ve işte bu yüzden buraya oturduk.
Kendi türünde normal bir oyun. Bir vahiy değil, ama ucuz korkunun doğru kokusuyla ve öfke duymadan söylenmek için iyi bir bahane ile geliyor.
The Quarry мы проходили так, как обычно берёмся за такие игры: заранее раскидали персонажей и передавали геймпад. Кто за кого отвечает — тот и виноват, когда советник лезет в тёмный лес «ну просто посмотреть».
Это не шедевр даже в линейке Supermassive. Зато жанр она знает. Летний лагерь, красивые глупые подростки, плохие решения и полнолуние — чистый дух третьесортных молодёжных ужастиков начала нулевых. Не страшно в современном смысле, а по-кассетному: все кричат, все тайно влюблены, все идут на звук вместо того, чтобы вызвать помощь.
Вдвоём играется лучше, чем в одиночку. Когда персонажи поделены, каждая сцена становится маленьким судом: ты спас своего, но подставил моего, и теперь до утра будем это обсуждать. Смерти зрелищные, развилки понятные, актеры тянут материал выше сценария. Да, шутки иногда падают плашмя, сюжет не удивляет, а финал слишком любит громкие жесты. Но вечер за игрой проходит легко: передал геймпад, посмотрел, как супруга снова полезла в кусты, и понял, что именно за этим мы сюда и сели.
Нормальная игра своего жанра. Не откровение, зато с правильным запахом дешёвого хоррора и хорошим поводом ругаться без злости.