Önceki projelerle karşılaştırıldığında, ZZZ'nin hepsinin arasında en samimi ve rahat olanı olduğunu düşünüyorum. Elbette, empatinin zirvesi değil, ama en azından bir şey. Karakter çeşitliliği harika, tasarım sekizinci sırada (her ne kadar çoğu karaktere bağlı olsa da). Şahsen, oyun bana, örneğin önceki Genshin'den çok daha az zaman alıyor, bu da sadece sinir bozucu ve tam bir can sıkıntısına neden oluyor.

Bu oyunun tarafsızlığını hem ikizler hem de onlar için tercih ediyorum. Haklı bir üne sahipler; yetenekli adamlar, iyi bir aile. Zekaları var ve bu da minnettar olunacak bir şey. Ana karakter, herkesi yere seren muhteşem Mary Sue değil, sabahları kahve içen saf bir programcı olan Vasily. Kendi başına pek bir şey yapamıyor, ancak ona bir bilgisayar verin, neden yanıldığınızı ve nerede hata yaptığınızı açıklayan bir sunum hazırlayacaktır (her şeyi dakikası dakikasına detaylandıracaktır).

Son olarak, arkadaşınız sinir bozucu, gıcırdayan, kim bilir ne olduğu belli olmayan biri değil, trende bilet kontrol eden sıradan bir NN değil, sevgili bir insan, dolandırıcılar, bir erişte dükkanı ve koca bir mahalle. Ben bu samimi, rahat ortamı tercih ediyorum. Dünyayı kurtarmak zorunda değilsiniz, sadece sizin çözebileceğiniz büyük çaplı sorunlar yok (+-). Harika.

Mekanlar küçük ve güzel, Samara'nın her yerini dolaşıp her hazine sandığını bulmak için zaman harcamanıza gerek yok. NPC'ler de etrafta dolaşıyor, acı çekiyor ve tüm bunları okuyacak veya dinleyecek ruh halinde değilseniz, ömür boyu süren sıkıcı diyaloglar bir anda ortadan kayboluyor. Bu özelliğin diğer oyun serilerinden önce de mevcut olup olmadığını bilmiyorum ama kullanıcı istatistiklerini ve diğer şeyleri gerçekten beğendim (Genshin'de de bu özelliğin olduğunu duydum).

Sanat tarzı için özel bir artı. Farklı etkinlikler ve görevler için çeşitli stilleri gerçekten çok beğeniyorum. Çizgi romanlar ve bu aşırı etkileyici animasyonlar güzel ve hoş görünüyor. (Çizgi roman eklerini seviyorum).

Ana karakterlerin artık kalıcı seslere sahip olması harika. O harika sessiz seslere (gerçek insanlar hakkında değil, sessizce, sessizce, eller masanın üzerinde) dayanamıyorum çünkü çok boşlar. Arkalarında hiçbir hikaye veya duygu hissetmiyorsunuz.

Açıkçası, bunun amacı oyuncuyu bir dereceye kadar kahramanın yerine koymaktı, ama bence pek işe yaramıyor. Şahsen üçüncü şahıs olmayı seviyorum; burada değilim, beni rahatsız etmeyin. Sadece harika bir film izliyor ve oynuyorum, gerisini siz halledersiniz. Gerçek hayatta umpalumplarla etkileşim kurmak için bolca zamanım var.

Müzik her zamanki gibi hoş; HoYoverse'un bununla hiçbir sorunu olmamıştı.

Şimdi silahlara gelelim. Ortaçağ büyülü fantezisinden ziyade robot-gelecek açısını tercih ederim. Anaokulu çocukları falan yok - şükürler olsun! İsterseniz gidin dev tüylü bir kurdu becerebilirsiniz, 10/10. Fetişler burada açıkça sergileniyor ve bu gayet iyi. Masum ve mide bulandırıcı derecede tatlı olmaya çalışan gösterişli bir resim yerine dürüstlüğü tercih ederim.

Bu oyunu daha çok bir deney olarak görüyorum ve büyük bir başarı olduğunu düşünüyorum.