Rune Runners Ön İncelemesi — Dikkat Kesilmenizi Gerektiren Boss’larıyla Basit Bir Co-op Platform Oyunu
Yeşil bir şey peşimden koşuyordu. Bir anda gerildim: Başka bir canavar nereden çıktı, hepsini yendiğimi sanıyordum? Sonra jeton düştü: Bu benim evcil hayvanımdı. Onu kendim seçmiştim, şimdi de kendimden korkuyordum. Savaşta hiçbir işe yaramıyor, sadece yanımda koşturup duruyordu. Ona alışmam biraz zaman aldı.
Rune Runners ’ı önce co-op oynadım, sonra tek başıma devam ettim; daha fazla seviye ve dünya görmek istiyordum. İki kişi oynamak daha eğlenceliydi. Yanınızda koşturan, öldükten sonra sizi dirilten ve sıradaki sandık için sizinle uğraşan biri varken, sadece altın toplamak bile ikiniz için keyifli oluyor. Tek başınıza oynarken ise ne kadar çok zamanı ileri doğru koşup sol fare tuşuna basarak geçirdiğinizi daha sık fark ediyorsunuz.
Öte yandan, bir noktada kendimi asa seçerken, tılsımları kontrol ederken ve köyde görev toplamak için dolaşırken buldum. İlk seviyeleri geçtikten sonra tüm bunlarla uğraşacağımı hiç düşünmemiştim.
Oynama süresi: 6,5 saat
Kızıl Büyücü Bir Şeyler Saklıyor
Oyuna başlamadan önce dört büyücüden birini seçmeniz isteniyor: kırmızı, sarı, yeşil ya da mavi. Her birinin kendine ait bir elementi var: ateş, yıldırım, rüzgâr ve su. Ben kırmızı olanı seçtim. Cephaneliğinizde zıplama, yuvarlanma, sol fare tuşuyla kullanılan sıradan bir büyü ve Q tuşuyla kullanılan güçlü bir büyü bulunuyor. Bunların hepsini çabucak öğrenebilirsiniz.
Tuşu basılı tutma konusunda tuhaf bir sorunla karşılaştım. Teoride bu şekilde büyüyü şarj etmeniz gerekiyor, ama benim kırmızı büyücümde hiçbir şey şarj olmadı: Basıyorum, büyü ateşleniyor; basılı tutuyorum, hiçbir şey olmuyor. Bunun farklı kahramanlarda farklı çalışıp çalışmadığını mı, yoksa bir hataya mı denk geldiğimi anlayamadım. Bunun dışında kontrolleri kısa sürede düşünmeyi bırakıyorsunuz: koşuyor, platformların üzerinden atlıyor ve önünüze çıkan her şeyi vuruyorsunuz.
Daha sonra üzerinde “Yıldırım uygula” yazan bir ipucu buldum. Peki, ama bende yıldırım yok ki. Sırın yanındaki kırmızı büyücü olarak dikilip benden ne istendiğini anlıyorum, ama yapabileceğim hiçbir şey yok. Seviye ortasında karakter değiştiremiyorsunuz ve oyundan çıktıktan sonra bunu nereden yapacağımı da bulamadım.
İki kişilik bir oyun oynarken senin için en önemli şey nedir?
Elementlerin canavarları vurmak dışında da işlevleri var. Ateş dikenli sarmaşıkları yakıyor, yıldırım ise sütunlara güç veriyor. Yani seçtiğiniz kahraman, nerelere gidebileceğinizi de etkiliyor. Ancak doğru yere kadar koşup yanlış karakterle geldiğinizi fark etmenin pek keyifli bir yanı yok. İpucunu okudum, nesneye baktım ve yoluma devam ettim.
Sıradan saldırılar daha basit, ama mana burada bile sınırlar koyuyor. Mana kendiliğinden yenileniyor, bu yüzden sürekli gözünüzün üzerinde olmasına gerek yok. Ancak güçlü büyü mananın büyük kısmını tüketiyor ve sonrasında öylece dikilip beklemek zorunda kalıyorsunuz. Yeniden bir şeyler yapmak istiyorsunuz ama mana hâlâ doluyor. O anlarda manayı hızlıca yenilemenin ya da en azından yenilenmesini hızlandırmanın bir yolu olmasını çok istedim. Seviyenin ortasında beklemek sıkıcı ve oyunun temposunu bozuyor.
Sonra sıradan saldırıyı ikiye bölen bir asa buldum. Ateş etmek hemen daha keyifli hâle geldi: Önünüzde daha geniş bir alanı kaplayabiliyorsunuz.
Dur, Seni Kaldıracağım
Düşerseniz partneriniz sizi diriltebilir; bunun için bir süre yanınızda durması gerekiyor. İkiniz de yere serilirseniz seviyeyi baştan oynamak zorunda değilsiniz: Yol boyunca meşaleler yakıyorsunuz ve bunlar yeniden doğma noktaları olarak işlev görüyor. Bir arkadaşınızla hemen girip eğlenebileceğiniz bir co-op oyunu için bu büyük bir artı. Birlikte oynayabileceğiniz daha fazla seçenek için şu yazımıza göz atın: En İyi Co-op Oyunları.
Hata yapabilir, düşebilir, bir saldırıyı çözemeyebilirsiniz; sonra da kaldığınız yerden devam edebilirsiniz. Sadece kötü bir açıyla durduğumuz için daha önce geçtiğimiz platformların üzerinden tekrar atlamak istemiyorum. Oyun sizi bununla uğraştırmıyor. Zorluk seviyesini istediğiniz zaman değiştirebilirsiniz: “Rahat”, “Normal” ve “Kahramanca” modları var.
Belirli bir karakter gerektiren sırlar hakkında ne düşünüyorsunuz?
Ancak bazı şeyler kelimenin tam anlamıyla ikinci bir oyuncu düşünülerek tasarlanmış. Bir sandık buldum; yanında, platformun iki ucunda iki düğme vardı. İkisine aynı anda basmak gerekiyor. Co-op’ta düşünmeye bile gerek yok: Biri buraya, diğeri oraya geçiyor. Tek başımayken sandığın etrafında biraz dolanıp hiçbir şey alamadan ayrıldım (PC dışında bir platformda birlikte oynamak istiyorsanız şu yazımıza göz atın: iOS ve Android için En İyi İki Kişilik Mobil Oyunlar).
Küçük bir an, ama tek başına oynamaya dair düşüncemi iyi özetliyor. Seviyeleri geçebilirsiniz. Boss’ları görebilirsiniz. Sonra oyun önünüze başka birini gerektiren bir sandık koyuyor. Siz de tek başınıza öylece duruyorsunuz.
Ara sahnelerdeki karakterler genel olarak komik. İster co-op oynayalım ister tek başıma olayım, her seferinde dördü birden görünüyor. Tüm ekip bir araya gelmiş: Kardeşler dünyaları kurtarmak için yola çıkıyor. Oysa dört kişilik ekibin tamamıyla oynayamıyorsunuz; en fazla iki kişi olabiliyor. Her seferinde biraz tuhaf görünüyor.
Neredeyse hiç diyalog yok. Karakterler şaşırıyor, duygularını gösteriyor ve tepkilerinden neler olduğunu anlıyorsunuz. Hikâyenin ayrıntılarına dikkat etmeyi kısa sürede bıraktım: Kötü canavarlar var, ileride kötü bir boss var ve onu iyi biri yapmaya gidiyoruz. Benim oynayışım için bu kadarı yeterliydi.
Şu Çemberlerden Çıkın Artık
Sıradan düşmanları davranışlarından tanımayı oldukça çabuk öğrendim. Biri yakın dövüşe giriyor, biri zıplıyor, biri uçuyor, bir diğeri de yaratık çağırıyor. Yeni dünyalarda farklı görünüyorlar ama alışkanlıkları aynı kalıyor. Böylece her yeni canavar türüne baştan alışmanız gerekmiyor.
Boss savaşlarından önce satıcının bulunduğu bir dükkân açılıyor. Yol boyunca düşmanlardan, küplerden ve sandıklardan altın topluyor, sonra bunu asa geliştirmelerine ya da savunmaya harcıyorsunuz. Yeni bir görünüm de satın alabilirsiniz. Her zamanki koşturmacanın ardından durup yanınıza ne alacağınızı seçmek güzel. Özellikle de bölünmüş saldırısı olan asa gibi bir şey bulduysanız ve başka neler olduğunu görmek istiyorsanız.
Ama en çok boss’ları sevdim. Hem ayaklarınızın altında olup bitenleri hem de düşmanın ne yapacağını takip etmeniz gerekiyor: Şurada kenara çekilmek, burada doğru anda zıplamak. Her boss’un kendine özgü bir savaşı var ve saldırıları dövüş boyunca değişiyor. Hatta World of Warcraft’taki boss’lar aklıma geldi: Orada duruyor, saldırıyı görüyor ve şimdi kaçmanız, zıplamanız ya da saldırmak için arkasına geçmeniz gerektiğini anlıyorsunuz. Daha zorlu bir meydan okuma arıyorsanız Tüm Zamanların En Zor Video Oyunları listemize göz atabilirsiniz.
Çubuklar, çemberler ve gölgeler tehlikeli bölgeleri önceden gösteriyor. Ekrana bakıp bir şeyin nereye düşeceğini anlayabilmek hoşuma gidiyor; geriye yalnızca doğru tepki vermek kalıyor. Artık alışkanlıklarını öğrendiğiniz sıradan canavarların ardından bu dövüşler yeniden oyuna odaklanmanızı sağlıyor.
Yenilen boss iyi birine dönüşüyor. Ardından köye dönüyorsunuz, yeni dünya açılıyor ve geçtiğiniz dünyaya az önce savaştığınız boss’un altın bir heykeli dikiliyor. Onlara uzun uzun baktım. Bir dövüşün ardından tanıdık bir yerde böyle bir hatıranın kalması güzel.
Ne var ki dönüşümlerden biri oyundan aldığım keyfi epey kaçırdı. Boss yenildi, animasyon başladı ve kafasının dokusunun kayıp gittiğini gördüm. Zafer sonrası sevimli bir an yaşamak yerine, kafasından ne koptuysa ona bakakaldım. Hem komik hem ürkütücü bir hataydı.
Köyde Yine Yapılacak İşler Var
Dünyalar arasında, başladığınız yere, küçük bir köye dönüyorsunuz. Orada dükkâna uğrayabilir, kıyafetlerinizi değiştirebilir ve bir evcil hayvan seçebilirsiniz. Kıyafet, şapka ve silahı ayrı ayrı değiştirebiliyorsunuz. Doğrudan devam etmeyi planladığım hâlde bazen tüm bunlarla oyalanıyordum.
Tılsımlar da var; aynı anda üç tane takabiliyorsunuz. Bunlar gerçekten işe yarar etkiler sağlıyor: Örneğin biri yere düşmenizi engelliyor. Evcil hayvansa bunun aksine, gerçekten sadece bir evcil hayvan olarak kalıyor: Yanınızda koşuyor ve hiçbir özelliğinizi geliştirmiyor. Yeşil yaratıkla yaşadığım olaydan sonra en azından kendi evcil hayvanımı tanımayı öğrendim.
Binalarda görev alabiliyorsunuz: On iki kupayı parçalamak, parçacık toplamak ya da belli canavarları yenmek. Bunları tamamlamak için özel bir şey yapmanız gerekmiyor. İçlerinden altın döküldüğü için zaten küpleri kırıyorum; görev alınca da aynı işler için fazladan ödül kazanıyorsunuz. Görevler heyecan verici diyebileceğim şeyler değil ama zaten yaptığınız şeyler için para toplamak güzel.
Geziler arasında köyde genellikle ne yaparsınız?
Bir ördeği de besleyebilirsiniz. Onunla da oyalanırdım, ama köyde canavar kitabı ve başarımlar kitabı bulunan bir kütüphane var. İlk kitapta her dünyada hangi düşmanların yaşadığını görebilirsiniz. Birkaç seviyeden sonra kitabı açıp, o ana kadar çoğunlukla büyülerle vurduğunuz düşmanlara göz atmak ilginç oluyor.
Kırılan küpler, yenilen düşmanlar, biriktirilen altın ve oynayış sırasında zaten yaptığınız başka işler için pek çok başarım var. Hepsini birden tamamlamaya çalışmadım; sadece göz atıp başka neler ödül vadediyor diye baktım. Ayrıca dünya haritasında oyalanıp ileride hangi biyomların sizi beklediğini düşünebilirsiniz.
Böylece büyü atmanın dışındaki şeyler de yavaş yavaş birikiyor. Başta yalnızca platformları, canavarları ve saldırı tuşunu görüyordum; sonradan kıyafet değiştirmek için uğramaya, görevleri kontrol etmeye ve hangi tılsımları taktığımı hatırlamaya başladım. Karakter gelişim sistemi fazla karmaşık değil ama sizi seçeneksiz de bırakmıyor. İlginizi çekebilecek başka oyunlar için şu yazımıza göz atın: 2026’da Oynanacak En İyi Oyunlar.
Karda Biraz Daha Kalmak İstedim
Orman dünyasından kum dünyasına, oradan kristal dünyasına ve son olarak kış dünyasına gidiyorsunuz. Bu yerler görsel açıdan birbirinden yeterince farklı; bir sonrakini görmek istiyorsunuz. Canavarların alışıldık davranışları, yalnızca farklı görünümleri var ve ben yine de her yenisini incelemeye devam ettim.
Kış dünyası müziğiyle de akılda kalıyor. Öyle Noel havası taşıyor ki özellikle dikkatimi çekti. Normalde bu koşturmacada platformlara ve düşmanlara odaklanıyorsunuz, ama burada kendimi müziği dinlerken buldum. Birileriyle hâlâ dövüştüğünüzü düşünürsek, orası olabildiğince huzurluydu.
Seviyelerde rün parçaları topluyor, meşaleler yakıyor ve para düşürebilecek her şeyi parçalıyoruz. İki kişi oynarken bu işler daha kolay geçiyor: Biri kendi işiyle uğraşırken diğeri çoktan başka bir yere koşuyor ya da toplanacak başka bir şey buluyor. Tek başınayken tekdüzelik daha belirgin. Hele sıradaki düşman grubu bir öncekilerle aynı davranıyorsa ve boss’a ulaşmak için hâlâ uzun bir yol varsa.
Bazen oyun kendi kendine çeşitlilik katıyor, ama benim istemediğim küçük hatalar şeklinde. Kaçmak için yuvarlandım ve haritanın başka bir ucuna uçtum. Canavarların dokuları da bazen bozuluyor.
Yine de dünyaları geçmeye devam ettim. Yeni boss’ları görmek, kış seviyelerine bakmak ve bulduğum asayı denemek istiyordum. Artık tamamen amaçsızca koşuyormuşum gibi hissettirmiyordu. Yalnızca keyfin bir kısmı, yanımda başka birinin olduğu co-op oyununda kalmıştı.
Tek başıma daha fazlasını gördüm, ama ilginç anların arasında yolda bana eşlik edecek birinin eksikliğini daha çok hissettim. İki düğmeli o sandığı hâlâ hatırlıyorum. Her şey ortada: Düğmeleri de sandığı da görüyorum. Sadece ikinci düğmenin üzerinde duracak kimse yok.
***
Rune Runners, birlikte oyun oynamak isteyip de karmaşık bir şeyi çözmeye hâli olmayanlara uygun bir akşamlık seçenek. Zıplamayı ve büyüleri hemen öğreniyorsunuz, boss dövüşleri de olup bitenlere daha dikkatli bakmanızı sağlıyor. Devam etmek istemem için bu kadarı yetti. Ancak bundan sonra muhtemelen bir partner bekleyeceğim: Geliştirmeleri ve görevleri tek başıma inceleyebilirim, ama kalan dünyaları biriyle geçmek istiyorum.











