Pragmata İncelemesi. Nazik, Oynanışa Polished ve Rafine Edilmiş Bir Capcom Başyapıtı

Modern Capcom, oyun endüstrisi için gerçekten bir can simidi, sonsuz açık dünya projeleri, şişirilmiş bütçeler, oyunculara zorla yedirilen bunaltıcı kapsayıcılık ve uzatılmış geliştirme döngüleri ile boğulmuş durumda. Ve en şaşırtıcı olanı: Japon şirket herhangi bir belirli seriye takılıp kalmıyor, bunun yerine neredeyse her mümkün yöne — korku, dövüş oyunları, kesme oyunları, RPG'ler ve daha fazlasına — gelişiyor.

Pragmata, Capcom'un 16 yıl içindeki ilk yeni franchise'ı olmanın yanı sıra, maksimum kitle ulaşımı ile anlatı odaklı oyunlara doğru cesur bir adım. Beklemediğimiz bir projeydi, ama sonunda yılın en iyi oyunlarından birini elde ettik. Hiçbir şeyi devrim niteliğinde değiştirmiyor, ama her oyunun sunması gerekeni sunuyor: mükemmel oyun deneyimi, yaratıcı mekanikler, ilginç bir hikaye, güzel görseller ve kusursuz teknik uygulamanın verdiği mutluluk. Pragmata, uzun zamandır bırakamadığımız ilk oyun ve bu incelemede neden denemeniz gerektiğini açıklayacağız.

Pragmata doğrudan bir hikaye ile basit bir kurgusu olan bir oyun, modern yazarların favori dramalarından, alt metinlerden, gizli anlamlardan ve belirsiz karakterlerden uzak. Bazıları için, bu anlatım tarzı ana dezavantaj olabilir, çünkü modern toplum artık iyi ve kötü arasındaki sınırların net olduğu bir hikayeden keyif alamıyor. Ama bizim için bu hikaye duygusal bir rahatlama oldu. Sadece çok nazik ve içten bir oyun, sizi gülümseten, duygulandıran ve hatta final kredileri sırasında bir gözyaşı döktüren bir oyun.

Sadeliklerine rağmen, Pragmata anlatı açısından ustaca yazılmış. Tanıtım kesiti ve kısa prolog, Capcom'un yarattığı evrenin yapısını, ana karakterin kişiliğini ve oyuncunun oyun boyunca takip edeceği genel hedefi anlamak için fazlasıyla yeterlidir.

Ana karakter, Hugh adında (şüphe uyandırıcı bir şekilde Vanquish ve Metal Gear Rising: Revengeance'dan Sam'i anımsatıyor) bir ekiple birlikte bir lunar üssüne gelir; burada bir bilimsel şirket, ay toprağını araştırmakta ve bunu 3D baskıda aktif olarak kullanmaktadır. Tam binalar, yazıcıda sıfırdan oluşturulmakta ve yerlerden biri kelimenin tam anlamıyla New York'un "baskı" kopyasıdır. Ve her zamanki gibi, bu devasa bilim istasyonu, güvenlikten sorumlu olan ve tüm kaynak yoğun işlerin üstesinden gelen bir yapay zeka tarafından hizmet edilmektedir. Çalışanların robotların tüm işleri yaptıkları için yapacak bir şeyleri olmadığından şikayet ettikleri holografik bir mesajda komik bir an bile var. Kısacası, bu bir idil. Bu arada, bilim kurgu temalı ve yakın gelecekte geçen oyunları seviyorsanız, kesinlikle PC'deki en iyi uzay oyunları listemizi kontrol edin: RPG'ler, korku oyunları, bulmacalar ve stratejiler.

Ancak ekibimiz bu idili bulamaz: istasyonun personeli gizemli bir şekilde kaybolur, yapay zeka öngörülebilir bir şekilde deliye döner ve bir ay depreminin ana karakterin tüm dostlarını tek bir kesitte ortadan kaldırır. Hugh mucizevi bir şekilde hayatta kalır ve bu küçük mucize, yedi yaşındaki bir kızın bedenine sahip meraklı bir androiddir. DI-0336-7, daha sonra ana karakterle aynı ismi alan Diana olarak daha tanıdık bir isim alır, istasyonda ne olduğunu bilmediği için, isyancı yapay zeka ile başa çıkmak ve birlikte Dünya'ya dönmek için ekip oluşturmaya karar verirler.

Pragmata, macera türünü dekonstre etmeye veya zaten standart olan insan-yaşayan zeka çatışmasına yeni bir şey getirmeye çalışmıyor. Bu, filmlerde defalarca gördüğümüz, kolayca tahmin edilebilen olay örgüsü ile tamamen aşırı kullanılan bir hikaye. Hikayenin özü, ana karakter ile android kız arasındaki "sağlıklı" ilişkileri sergilemekte yatıyor. Sadece birkaç dakikalık ekran süresinde, Hugh, sert bir çocuk istemeyen adamdan, Diana'yı her türlü tehlikeden korumak için her şeyi feda edecek kadar düşkün bir babaya dönüşüyor. Ve o da karşılık veriyor.

Uzun bir uyum süreci, gizli bir kin veya The Last of Us'ta olduğu gibi yavaş bir ilişki kurma yok. Ve bu bir dezavantaj değil, yazarların bilinçli bir kararı: Diana, hafızası silinmiş ve gereksiz olarak bir kenara atılmış bir android. Onun tek sahip olduğu, programatik olarak yerleşmiş çocukça bir masumiyet ve hackleme yetenekleri. Hugh, onun gördüğü ilk kişi ve bağlandığı kişi. Ve ana karakter, Joel gibi bir kaba ya da dünyayı nefret eden Kratos gibi biri değil, yetim olmanın ne demek olduğunu ve yetişkin desteği olmayan çocuklar için ne kadar zor olabileceğini bizzat bilen nazik bir adam. Bu yüzden, oyuncaklar aramak, saklambaç oynamak ve ona Dünya'daki yaşam hakkında hikayeler anlatmak için zaman harcıyor — çünkü Diana'da bakım gerektiren yaşayan bir çocuk görüyor.

Sosyal medya, Capcom'un Pragmata ve Resident Evil 9 yaratarak modern oyunculardaki ebeveynlik içgüdüsünü uyandırdığına dair komplo teorileriyle dolup taşıyor. Elbette, bu tamamen saçmalık, ama işte mesele: Pragmata, The Last of Us, God of War veya diğer benzer oyunlardan çok daha fazla çocuk sevgisini teşvik ediyor. Diana, diğer oyunlardaki arkadaşlarından çok daha genç, bu yüzden ergenlik döneminin sıkıntılarını yaşatmıyor, dikkatsiz şeyler yapmıyor ve isyankar olmaya ya da "kendini" göstermeye çalışmıyor. Bunun yerine, her zaman oyuncuyu teşvik ediyor, saklambaç oynamak istiyor ve hatta teşekkür olarak çok sevimli çizimler yapıyor. Hugh ve Diana'nın ilişkisinde dinamik veya toksisite yok — sadece saf bir nezaket ve karşılıklı anlayış var. Gördüğümüz tek benzer ebeveyn-çocuk ilişkisi, Telltale'in The Walking Dead oyununda, Lee ve Clementine'ın benzer bir bağı olduğu.

Ayrıca, ana hikayenin diğer eserlerden alıntı yapmasına rağmen, Pragmata'nın evreninin yapısını tamamen ortaya koyduğunu ve oyun sırasında ortaya çıkabilecek her soruya kesinlikle yanıt verdiğini belirtmekte fayda var. Evet, ana çatışma Resident Evil 2'nin bir kopyası, ancak çok daha fazla ayrıntıya dikkat edilerek sunulmuş ve ana fikirle — ebeveyn-çocuk ilişkileriyle — yakından bağlantılı. Sığınakta Diana ile konuşarak (bunu mümkün olduğunca sık yapmalısınız), Hugh'un geçmişi hakkında daha fazla bilgi edineceksiniz, bu da nihayetinde karakterini ortaya çıkaracak. Veri kayıtları toplayarak ve holokayıtları izleyerek, gelecekteki insanların nasıl yaşadığını, personelin hangi sorunlarla karşılaştığını ve şirketin hangi sinsi planları kurduğunu öğreneceksiniz. Ve en havalı şey, Capcom'un yazarlarının notlara gerçekten emek vermesi; Japon toplumundaki işkoliklik sorunuyla karışık komik mini hikayeler sunması.

Pragmata'nın hikayesi, bazen naif, çok dokunaklı bir masal; merkezinde Hugh ve Diana arasındaki ilişki var. Hafif ve basit formüle edilmiş senaryo, belirsizlik, gereksiz kaygı veya zorla dramatik unsurlarla boğmuyor. Ana karakterin Diana'ya çocukluğundan bir parça vermesi — bir kaydırak, bir kaykay, çizim için tebeşir, bir kelebek ağı veya hatta bir kum havuzu — ruhu okşuyor. Ve bu, ana çatışmanın daha kötü veya unutulabilir olduğu anlamına gelmiyor. Oyunu baştan sona oynadık ve tıpkı iyi bir aile filmi gibi keyif aldık. Bu arada, daha fazla aksiyon sahneleri var, sessiz sahnelerden daha fazla. Büyük hikayelerin hayranları için, PC, PS4, PS5 ve Xbox'ta güçlü anlatımlara sahip en iyi oyunları kontrol etmeyi öneriyoruz.

Pragmata'nın oynanışı da mükemmel. Dinamik, muhteşem aksiyon, platform bölümleri, ince metroidvania unsurları ve bir benzersiz mekanik — mümkün olan her şeyi gerçek zamanlı hackleme ile standart 15-20 saatlik bir macera. Erken oynanış görüntülerini izlediğimizde, düşmanlarla bir dövüşün ortasında bir bulmacayı nasıl çözebileceğimizi anlayamamıştık. Görünüşe göre, çözebiliyorsunuz. Ve şaşırtıcı bir şekilde, aslında çok da kullanışlı.

İşte nasıl çalıştığı: bir düşmana nişan aldığınızda, ekranda bir ızgara belirir ve oyun kumandasında (veya bir fare düğmesini basılı tutarak) butonlara basarak manuel olarak bir rota çizmeniz gerekir. Hasar çarpanını artıran özel sembollerden geçmek önemlidir. Hackleme olmadan, Hugh robotlara minimal hasar verir, ancak oyuncu tarafından kontrol edilen Diana bulmacayı mükemmel bir doğrulukla çözerse, silah düşmanların kafalarını fındık gibi patlatmaya başlar.

Aynı zamanda, hackleme gerçek zamanlı olarak gerçekleşir — yavaşlamalar veya duraklamalar yoktur. Bu nedenle, "yılan" bulmacasını çözerken ana ekranda neler olup bittiğine her zaman dikkat etmelisiniz. Ardından düşmanların zayıf noktalarına nişan almanız, saldırılardan kaçınmak için dashes ve zıplamalarla hareket etmeniz gerekir. Sözlerde karmaşık görünüyor, ama pratikte basit. Capcom bu mekaniği o kadar iyi cilaladı ki, oyun tasarımının tuhaflıklarına hızla alışıyorsunuz ve beyniniz ana dövüş ile bulmaca arasında kolayca geçiş yapıyor.

Başlangıçta, bu tür bir oynanışın hızlı bir şekilde sıkıcı hale geleceğinden korkuyorduk. Ancak geliştiriciler, hackleme mekanizmasını kullanmak için o kadar çok özellik ve durum geliştirdiler ki, bu eğlenceli kalmaya devam ediyor. Başlangıçta, temel hackleme var: robotlara daha fazla zarar vermek için "yılan" ile mümkün olduğunca çok mavi kare toplamanız gerekiyor. Sonra, giyilebilir bonuslar - sarı semboller - ortaya çıkıyor. Bu semboller, rotanızdan geçerken farklı modifikatörler veriyor. Örneğin, bir düşmanı sizin için savaşmaya zorlayabilir, onları sersemletebilir, geçici olarak zırhlarını kaldırabilir veya hatta aşırı ısınmalarını sağlayabilirsiniz. Oyun boyunca, taktiklerinizi ve arenaları temizleme yollarınızı değiştiren yeni avantajlar elde edeceksiniz.

Hackleme için kullanılan ızgaralar, düşman türüne bağlı olarak da değişiyor. Zırhlı düşmanlar ve patronlar, hataları ceza olarak "yılanınızı" başlangıca geri gönderen engellerle dolu dev ızgaralara sahip. Daha sonra, süreci yavaşlatan hücreler ve diğer hoş olmayan debuff'larla karşılaşacaksınız. Her zaman bir planınızın olması ve belirli bir durumda faydalı olan modifikatörleri yalnızca etkinleştirmeniz önemlidir. Bulmaca aşamasında rotanızı planlamak, savaşın en önemli kısımlarından biridir. Bazı düşmanlar yalnızca hasar çarpanı ile öldürülebilir, zırhlı havan topları direncinin kesilmesi gerekir ve hızlı mızrak kullananlar sersemletilmelidir, ve devamı böyle.

Ayrıca, "sarı" programların tüketilebilir olduğunu belirtmek önemlidir, bu yüzden her zaman bunları akıllıca kullanmalısınız. Sayıları yavaş yavaş artar, oyun deneyimine çeşitlilik katar. Sığınaktan çıkarken, her durum için bir paket modifikatör alabilirsiniz ve bu, patron savaşlarında hayatınızı birden fazla kez kurtarır. Ancak, bir seviyeyi ilerlerken güvenli bölgeden getirdiğiniz tüm "sarı" kareleri tüketirseniz, oyun daha fazlasını sağlayacaktır - ya yenilgiye uğrattığınız düşmanlardan düşenler ya da etrafa dağılmış kutularda bulunanlar.

Peki ya silahlar? İşte cevap: standart bir tabanca var, Mass Effect'teki gibi aşırı ısınma mekanizmasıyla. Varsayılan olarak, her zaman elinizin altında. Daha sonra, onu bir tüfekle değiştirebilirsiniz. Bu arada, tüfek işe yaramaz, gerçek bir silah değil. Hemen depoya gönderdik. Ancak tabancayı, seviyeler boyunca bulunan kaynaklarla yükseltebilirsiniz — daha fazla hasar, daha fazla mermi. Ama aşırı ısınma nedeniyle, sonsuz bir şekilde ateş edemezsiniz. Namlunun soğuması çok uzun sürüyor, hızlandıran avantajlarla bile. Bu yüzden her zaman daha güçlü ama tüketilebilir "oyuncaklar"ınız vardır. Onları sığınakta alabilir veya yerlerde bulabilirsiniz.

Hugh'un cephaneliği ayrıca ağır vurucu silahlar içeriyor: bir el bombası atıcı, bir ray tabancası, bir pompalı tüfek ve daha fazlası. Genellikle küçük bir mermi havuzuna sahipler, bu yüzden her yere ateş etmek akıllıca değil. Elbette, zamanla bunları yükseltebilirsiniz, ama zırhlı düşmanlar da çok daha yaygın hale gelecektir. Sonunda, büyük silahları özel durumlar için saklamak daha iyidir — ana tabancanız veya tüfeğiniz aşırı ısındığında olduğu gibi. Ancak tüm cephaneyi bir anda yanınıza alamazsınız. Sadece bir ağır silah takılabilir, hikayenin ikinci yarısında ekstra bir slot açılır.

Ana karakterin ayrıca taktiksel alet slotları var: yavaşlatıcı ağlar, şok bombaları, mayınlar, hack hızlandırıcıları ve savaşları kolaylaştırmak için diğer araçlar. Ağır silahlar gibi, sadece bir tane getirebilirsiniz, hikayenin ilerleyen kısmında ek bir slot açılır. Alt slot, yanıltıcı hologramlar, yakındaki robotları saldıran dronlar ve kubbe kalkanları gibi tüketilebilirler içindir. Mümkün olduğunca fazla hasar vermek, etkili hackleme ile ayak uydurmak ve tabancanın aşırı ısındıktan sonra soğumasını beklemekten kaçınmak için bu tüm cephaneyi dengede tutmanız gerekecek.

Tüm bu nüanslar, Pragmata'nın savaş sistemini oluşturuyor. Sürekli olarak taktiksel düşünmek, kaynaklarınızı izlemek, durumu değerlendirmek ve anında hackleme ile ateş etme arasında geçiş yapmak zorundasınız. Her savaş, envanterinize, arenanın özelliklerine (bazılarında hacklemeniz gereken tuzaklar var), "sarı" programların varlığına ve sığınakta ayarlanan yapıya ve pasif modifikasyonlara bağlı olarak birkaç çözümü olan bir tür bulmacadır. Her dövüş — özellikle ilerleyen seviyelerde — gerçek bir meydan okumadır. Beyniniz bir anda tonlarca işlemi kontrol etmek zorundadır: hackle, ateş et, kaç, arenayı gözlemle, dağınık silahları al, düşmanları sersemlet, kaynakları topla, tekrar hackle — ve kazanana kadar böyle devam et. Aksiyon o kadar enerjik ve iyi işlenmiş ki, en sona kadar sıkıcı hale gelmiyor.

Keşif bölümü, klasik metroidvaniaların prensiplerine dayanıyor. Hem hikaye odaklı hem de isteğe bağlı yollar içeren oldukça büyük ama yapısal olarak lineer alanlar var. Yükseltmeler için kaynaklar, Diana için oyuncaklar ve sığınakta açılan kostümler gibi bonuslar her yerde gizlenmiş. Bazı alanlar belirli hikaye anlarına kadar kilitli, bu nedenle her zaman daha önce tamamladığınız seviyelere geri dönebilir ve onları tamamen temizleyebilirsiniz. Ve, türüne sadık kalarak, tüm yenilen düşmanlar yeniden doğacak ve yükseltme kaynakları yerlerinde yeniden belirecektir.

Oyunda bolca bulunan platform bölümleri, cezalandırıcı derecede zor değil ama ana karakterin benzersiz fiziği nedeniyle biraz sinir bozucu olabilir. Hugh, uzay giysisinde, çok sakar ve yavaş. Atlamalar, dashler ve tırmanmalar belirgin bir ivmeye sahip ve buna alışmak biraz zaman alıyor. Ayrıca, yükseltmeler olmadan, düzgün bir şekilde dash yapamaz veya sık sık zıplayamaz, bu da başlangıçta sinir bozucu. Neyse ki, Hugh'un kıyafetini yükselttikten sonra, oyun deneyimi çok daha rahat hale geliyor.

Genel olarak, Pragmata mükemmel bir yapıya sahip, listelenen oyun mekanikleri birbirini sorunsuz bir şekilde değiştiriyor ve oyun temposunu koruyor. Biraz koşma, biraz dövüşme, biraz zıplama, kaynak arama — ve nihai patron savaşına kadar böyle devam ediyor.

dev robotlar, Hugh ve Diana'nın küçücük göründüğü, Japon kültürünün imza özelliği. Patron savaşları hem görkemli hem de makul derecede zorlu, birçok çeşitlilikle dolu. Bir savaşta, hızlıca zıplamanız, kaçınmanız ve pozisyon almanız gerekiyor. Diğerinde, yönlendirilmiş mayınları hackleyecek ve dev bir solucanın zayıf noktasını ortaya çıkaracaksınız. Akrep patronuna gelince, mesafeyi korumak ve kuyruğuna elinizdeki her şeyle vurmak en iyisi. Savaşlar mükemmel bir şekilde sahnelenmiş: harika bitiriciler ve muhteşem senaryolu anlarla.

Lokasyonları keşfetmek sadece hikaye ile değil, aynı zamanda yükseltmelerle de motive ediliyor. Pragmata'da, dayanıklılığı, sağlığı, onarım kitlerinin sayısını, Diana'nın yeteneklerini, "sarı" programları ve her silahın hasarını geliştirebilirsiniz. Kısacası, seviyeleri yeniden oynama motivasyonu kesinlikle var. Ayrıca, daha önce tamamlanmış bir seviyeyi en baştan başlatmak zorunda olmadığınız da güzel: sığınakta, önceden bir kontrol noktasını seçebilir ve o alanda tam olarak ne topladığınızı görebilirsiniz. Ayrıca, Diana, tüm nadir kaynakları vurgulayan kullanışlı bir tarayıcı alacak.

Yükseltme sisteminde, build-crafting'in temeli olan pasif modifikatörler de bulunmaktadır. Örneğin, hackleme sırasında robotun aşırı ısınmasını artıran bir yetenek alabilirsiniz veya eğer bir tabanca yerine tüfek donanmışsanız, standart ateş etme yerine kritik bir saldırıyla düşmanları hızlıca öldürebilirsiniz.

Daha fazlasını isteyenler için, Pragmata'nın robot Cubic ile kullanılan kaynaklar ve kartlarla ödüllendiren birçok zorluğa sahip bir eğitim simülatörü var. Ödül olarak sadece çeşitli kozmetikler değil, aynı zamanda yeni silahlar ve tüketilebilirler de veriyor. Zorluklar, net olalım, kolay değil. Çoğu zaman sınırlı. Ve burada, Hugh'un garip ataletinin ve yükseltilmemiş kıyafetinin olduğu platform bölümleri gerçekten can sıkıcı hale geliyor. Savaş arenalarında, tüm düşmanları temel tabanca ile (ki, zaten bildiğiniz gibi, sürekli aşırı ısınıyor) hızlıca etkisiz hale getirmeniz ve kendinize herhangi bir darbe almaktan kaçınmanız gerekecek. Ve hareket eden platformlarda raylı tüfekle hassas atış yapmak — kabuslarınıza girecek. İşte size Japon oyun tasarımı.

Denemelerin zorluğuna ve kaynaklar için geri dönmeye rağmen, oyunun sunduğu tüm içeriği temizlemekten kendimizi alamadık. Ve ana hikaye kampanyasından daha fazlasını isteyenler için, Capcom “Yeni Oyun+” ve “Tanımlanamayan Sinyal” modlarını hazırladı. İkincisi, daha zor zorluklarla ekstra bir seviye ekliyor ve uzatılmış bir son şeklinde hoş bir bonus sunuyor. Kısacası, harika bir tek oyunculu oyun için klasik paket.

Pragmata, modern standartlara göre çok güzel bir oyun. RE Engine, görsel kalitesiyle hala hayran bırakmaya devam ediyor. Her seviye kendine özgü. Örneğin, yazıcı tarafından üretilen New York — yerin içine gömülmüş taksiler veya butiklerdeki bozuk geometriler gibi statik hatalarla — etkileyici! Capcom'un sanatçıları, seviyeyi yapay zekanın "nöroşlop" gibi görünmesi için kasıtlı olarak tasarladıklarını açıkladı. Ayrıca plaj bölümleri ve aşırı büyümüş sera ortamlarıyla tam teşekküllü seviyeler de var. Ve tabii ki, arka planda Dünya'nın nefes kesici manzaraları, boğuk sesler ve özel yer çekimi ile Ay'da bir yürüyüş var.

Kapalı alanlarda, Pragmata steril beyaz koridorları sergiliyor, bu da genel detay seviyesinden biraz farklı duruyor. Kötü veya çirkin görünmüyorlar, sadece diğer mekanlarla kıyaslandığında sıkıcı hissediliyorlar.

Düşman tasarımı da etkileyici ve robot çeşitliliği bir zevk. Her tür, benzersiz özelliklerini vurgulayan ilginç bir tasarıma sahip, bu da savaş sırasında okunabilirliği gerçekten artırıyor. Hugh'un modeli oldukça detaylı, ancak geliştiriciler açıkça yüz animasyonundan tasarruf etmişler, ona kapalı bir kask vizörü vermişler (belirli kesitler dışında). Öte yandan, bunu neden yaptıkları açık — tüm zaman ve kaynaklar Diana'nın tasarımına ve animasyonlarına gitti. Burada daha fazla söylenecek bir şey yok — o sadece inanılmaz! Her hareket, Naughty Dog'un en iyi işlerinin seviyesine kadar cilalanmış ve rafine edilmiş. Eğer muhteşem görsellere sahip projeleri seviyorsanız, 2025'in en iyi görünümlü oyunlarının listesine göz atmayı unutmayın — gerçekçiliğiyle sizi şaşırtacak en güzel yeni sürümler.

Müzik harika. Hemen doğru atmosferi oluşturuyor ve savaşlardan komik sahnelere kadar her durumda mükemmel çalışıyor. Klavyeler (Japon müziklerinin imzası) da mevcut. Yani oyun sadece bilim kurgu ve synthwave ile sınırlı değil.

Performans kusursuz. Ayarlar en üst düzeye çıkarıldığında ve ışın izleme etkinleştirildiğinde, Pragmata her zaman sabit bir kare hızı sunuyor ve düşüşlerin en küçük bir ipucunu bile göstermiyor. Diana'nın saç render teknolojisi inanılmaz bir şey. Oynadığımız diğer modern oyunların çoğunda, saçlar bir grup pikselle görünüyordu, bu da özellikle DLSS kullanıldığında ve 2K'nın altındaki çözünürlüklerde belirgin hale geliyor. Pragmata'da, çocuğun saçı sağlam, düzenli ve net. Saç telleri fiziğe tepki veriyor ve yer çekimine bağlı olarak farklı davranıyor. Hiçbir hata veya pürüz yok. Oyun, günümüz oyun endüstrisinde zaten bir teknolojik mucize olan bir parıltıya sahip.

Pragmata, her açıdan muhteşem bir proje; tek bir ilginç mekanik, üçüncü şahıs aksiyon oyunu tasarımını tersine çeviriyor ve onu hızlı düşünmenin ve keskin zekanın, hassas baş vuruşlarından daha önemli olduğu bir taktik bulmacaya dönüştürüyor. Hacking ve ateş etmeyi birleştiren formül, tüm şüpheciliklere rağmen, sadece işlevsel değil, aynı zamanda gerçekten ilginç ve sürükleyici çıktı.

Sonunda, şimdi bildiğimiz gibi, Capcom'un Pragmata'yı stüdyoda bu kadar uzun süre tutmasının ve çıkışını ertelemesinin bir nedeni vardı—sonunda zamanınıza ve paranıza değer, dengeli, cilalı ve oyun açısından zengin bir proje sunmak. Şu anda piyasada bulunan en nazik oyunlardan biri, ana karakterler arasındaki dokunaklı ilişkiler, sevimli anlar ve en küçük detayına kadar işlenmiş bir evrenle dolu. Evet, ana hikaye oldukça klişe, ama sunumu ve oyun tasarımına mükemmel entegrasyonu, bu küçük kusuru kolayca gölgede bırakıyor.