It Takes Two ve A Way Out oyunlarının yaratıcılarından, büyünün teknolojiyle iç içe geçtiği ve beklenmedik olayların gözlerinizin önünde gerçekliği yeniden... Daha fazla bilgi
Yorumunuz ve puanlarınız Split Fiction
Oyuncuların değerlendirmeleri Split Fiction
Tüm incelemeler Split Fiction
Stüdyonun bu türdeki üçüncü oyunu yine bir başarı! Bana göre olay örgüsü önceki oyunlara göre önemli ölçüde daha zayıf olsa da, oynanış It Takes Two'nun birebir kopyası, sadece mekan değiştirilmiş. Ama bu oyunu kötü yapmaz. Hazelight Studios'un geçmiş projelerine, ünlü filmlere ve oyunlara sayısız gönderme içeren, güzel, eğlenceli ve dinamik bir oyun. Optimizasyon mükemmel! Arkadaşımla birlikte oynadık ve oynadığımız zamana hiç pişman olmadık.
Третья игра студии в этом жанре — и снова успех! Хотя сюжет, на мой взгляд, сильно уступает предыдущим хитам, геймплейно она точь-в-точь копирует It Takes Two, лишь изменяя сеттинг. Но это не делает игру плохой. Получилось очень даже красиво, весело и динамично, с множеством отсылок к прошлым проектам Hazelight Studios, а также к известным фильмам и играм. Оптимизация отличная! Прошли с другом и ни разу не пожалели о времени, проведённом за игрой.
İki kadın yazar hakkında derin bir hikaye vaat ettiler, ancak "derin bilim kurgu karamsarlığına karşı pembe gözlüklerle bakılan fantezi" tarzındaki kasvetli çekişmeleriyle sizi kulaklarınızı erimiş kurşunla doldurmak isteyeceğiniz, zorlama, milenyum kuşağına özgü utanç verici bir oyun sundular. Oyun mekaniği, sağduyuya tamamen aykırı: karakterlerin platformlara otomatik olarak yapışan manyetik topukları olduğu, tamamen tekdüze bir parkur oyunu; bu da oyunun siz tembelce tek bir düğmeyle uğraşırken kendi kendine oynanmasına neden oluyor. Seviye tasarımcıları zorunlu terapiyi hak ediyor - bir kahraman uçuyor ve asit tükürüyor, diğerine ise kanatlı bir ejderha verilmiş ki, dikkat edin, uçamıyor ama çevik bir şekilde sarmaşıkların arasından sürünüyor. Ciddi misiniz? Geliştiriciler tüm eğlencel… Tamamını oku
обещали глубокую историю про 2 писательниц, а выдали вымученный соево миллениальский кринж с картонными героинями, от чьих унылых препирательств в стиле "глубокий фантастический пессимизм против розового фэнтези" хочется добровольно залить уши расплавленным свинцом. Геймплей — это вообще издевательство над здравым смыслом: абсолютно одноклеточный паркур, где у персонажей буквально магнитные пятки, прилипающие к платформам автоматически, из-за чего игра фактически проходит сама себя, пока ты лениво ковыряешь 1 кнопку. Дизайнеров уровней хочется отправить на принудительное лечение — одна героиня летает и плюется кислотой, а второй дают дракона с крыльями, который, внимание, не умеет летать, зато ловко ползает по плющу, серьёзно? Разработчики вырезали к чертям все весёлые соревновательные мин… Tamamını oku