İki kadın yazar hakkında derin bir hikaye vaat ettiler, ancak "derin bilim kurgu karamsarlığına karşı pembe gözlüklerle bakılan fantezi" tarzındaki kasvetli çekişmeleriyle sizi kulaklarınızı erimiş kurşunla doldurmak isteyeceğiniz, zorlama, milenyum kuşağına özgü utanç verici bir oyun sundular. Oyun mekaniği, sağduyuya tamamen aykırı: karakterlerin platformlara otomatik olarak yapışan manyetik topukları olduğu, tamamen tekdüze bir parkur oyunu; bu da oyunun siz tembelce tek bir düğmeyle uğraşırken kendi kendine oynanmasına neden oluyor. Seviye tasarımcıları zorunlu terapiyi hak ediyor - bir kahraman uçuyor ve asit tükürüyor, diğerine ise kanatlı bir ejderha verilmiş ki, dikkat edin, uçamıyor ama çevik bir şekilde sarmaşıkların arasından sürünüyor. Ciddi misiniz? Geliştiriciler tüm eğlenceli rekabetçi mini oyunları kesip yerine sonsuz tekrar kullanım mekaniğine sahip boş koridorlar koydular, patron dövüşlerini işkence noktasına kadar uzattılar ve başkalarının fikirlerini sinirsel baloncuklar aracılığıyla çalan tamamen aptalca bir kötü adam, bir karikatür eklediler. Bu şaheserin üzerine, zorunlu bölünmüş ekranlı çok oyunculu modu ve temel bir Rusça yerelleştirme eksikliğini de eklediler; bu da topluluğu, meraklılardan gelen makine çevirilerini telaşla bulmaya zorladı.