-
Korku, bağımsız geliştiricilerin en sevdiği türlerden biri. Görece düşük bütçeler; atmosfer, alışılmadık oynanış mekanikleri ve psikolojik gerilim konusunda denemeler yapmalarına engel olmuyor. Üstelik sınırlı bir mekân, ayrıntılara ve hikâye anlatımına odaklanmayı sağlayarak çoğu zaman avantaja dönüşüyor.
-
Her Zelda oyununun çıkışı oyun sektörü için büyük bir olaydır. Metacritic tarihinin en yüksek puanlı oyununun yeniden yorumlanışı olan The Legend of Zelda: Ocarina of Time yeniden yapımı, özellikle dikkati hak ediyor. Fikirleri ve mekanikleri, doğrudan ya da dolaylı olarak neredeyse tüm modern 3D oyunları etkiledi.
-
Korku oyunlarının oyuncuyu mutlaka somut bir şeyle ürkütmesi gerekmez. Oyunda kahramanın dar koridorlarda peşine düşen canavarlar, aniden çıkan korkutucular, hatta yakın bir tehdit hissi bile olmayabilir. Oyuncuyu alışılmadık bir yerde tamamen yalnız bırakıp doğru cevabı olmayan zor ve muğlak sorularla yüzleştirmek de yeterlidir. Bu arada, çok sevdiğim SOMA da benzer fikirleri benimsemişti: Klasik “korku oyunu” numaralarından bolca yararlansa da asıl etkileyici yanı bambaşkaydı.
-
Daha oyunun başında bir gaz tüpünü patlatıp kendimi havaya uçurdum. Henüz neyi alacağımı ya da nereye gideceğimi çözebilmiş değildim ama nelerden uzak durmam gerektiğini öğrenmiştim bile. İlerleyen bölümlerde aynı tüplerin düşmanları havaya uçurmak için harika olduğunu anladım.
-
2022'de Elden Ring 'in çıkışı tüm oyun sektörünü sarstı; abartmıyorum. Evet, açık dünyalı başka bir Dark Souls gibi görünüyordu ama öyle bir beklenti vardı ki yeni bir çağ başlamış gibiydi. Oyun anında çok satanlar arasına girdi, The Game Awards'ta Yılın Oyunu seçildi ve yıllar boyunca internet içeriklerinin başlıca kaynağı oldu. Peki gerçekten bu kadar iyi miydi? Bunu anlamak için Shadow of the Erdtree genişletmesiyle birlikte Elden Ring'i yeniden oynadım: haritayı baştan sona tamamlamak için neredeyse 150 saat harcadım ve yaklaşık bir düzine farklı karakter dizilimini denedim.
-
Temizlik yapmayı sever misiniz? Pek çok kişi buna kesinlikle evet diyecektir. Temizlik insanı harika biçimde sakinleştirir; kaygılı düşüncelerden uzaklaşmanızı, hem çevrenizde hem de zihninizde düzen sağlamanızı mümkün kılar. Üstelik, dışarıdan bakıldığında sıradan bir iş gibi görünse de temizlikte onu oyuna yaklaştıran bir şey vardır: ilerleme hissi. Sünger ya da paspası her hareket ettirişinizde hedefe, yani pırıl pırıl temiz bulaşıklara veya ışıl ışıl parlayan zeminlere biraz daha yaklaşırsınız.
-
Howard Phillips Lovecraft’ın en popüler fikirlerinden biri şudur: İnsan, kadim tanrılara karşı koyamayacak kadar güçsüz olmakla kalmaz; karşılaştığı şeyin ne olduğunu anlaması bile mümkün değildir. Elbette yazarın eserlerinden uyarlanan video oyunları bazı tavizler vermek zorunda. Oyuncuya bir silah, dünyayı keşfetme imkânı ve yaşananlar üzerinde en azından bir kontrol yanılsaması sunulmalı.
-
Call of Duty’nin ilginç bir özelliği var: Seri her yıl devrim vadeder, ama oyuncular her yıl aynı tanıdık “koridorlarda” koşarken silah dengesi üzerine tartışır ve “burada gerçekten yeni olan ne?!” diye düşünür. Yine de her yeni oyunun topladığı oyuncu sayılarına bakılırsa, geliştiriciler kendi alanlarını başarıyla bulmuş ve seriyi bir tür “savaş gişe filmi üretim bandına” dönüştürmüş.
-
Fallout serisinin köklerinin, oyuncuların diyaloglarda ve oyun içi durumlarda nasıl davranacaklarını seçtiği metin maceralarına ve masaüstü oyunlarına dayandığı bir sır değil. Aslında, günümüzdeki RPG’lerin neredeyse tamamı bu metin maceralarından ve masaüstü oyunlarından doğdu; teknoloji ilerledikçe rol yapma sisteminin üzerine yalnızca görsel bir katman eklendi.
-
Bazen en karmaşık temalar ve fikirler, en basit sözcüklerle en iyi şekilde ifade edilir. Oyun dünyasında bu gerçeği OneShot, To the Moon, Omori ve elbette Undertale kanıtladı. Toby Fox’un oyunu, iyi bir oyun için büyük bir bütçeye, açık dünyalara ya da son teknoloji grafiklere gerek olmadığını zamanında gösterdi. İhtiyacınız olan tek şey; olay örgüsü klişelerinden uzak, doğrusal olmayan bir hikâye, siyah ve beyaza indirgenmemiş bir dünya ve oyuncuların kendilerinden bir şeyler görebileceği bir karakter.
-
Her yıl, popüler spor oyunlarının çoğu gibi yeni oyunları çıkan Just Dance serisinin incelemesini yapmak giderek zorlaşıyor; kayda değer yenilik neredeyse yok. Genellikle yalnızca şarkı listesi değişiyor, yanına da birkaç ufak özellik ekleniyor. Ancak bu, serinin sınırlarına ulaştığı ve artık geliştirilemeyeceği anlamına gelmiyor. Bu incelemede, önceki oyundan farklarını bulmak için Decades of Hits ’i didik didik etmeyeceğim; önceki oyun da ondan öncekilerden pek farklı değildi zaten. Bunun yerine yeni şarkı listesine göz atıp oyunun genel teknik durumunu değerlendireceğim.
-
Saat beşi geçiyor, bir ofis çalışanı başına karton kutu geçiriyor ve macera başlıyor. Bir dakika önce kurumsal kasvetin içindeki masalardan birinde oturuyordunuz, şimdi ise bir ofis kulesinde koşuyor, canavarları kesiyor ve başıboş bir darbenin özel saldırınızı boşa çıkarmamasına çalışıyorsunuz. Çünkü özel saldırı burada çok hızlı, kelimenin tam anlamıyla birkaç saldırıda doluyor; ama size herhangi bir şey dokunduğu anda sıfırlanıyor.
-
Bir ağaca bağlanmış hâlde duruyorum; sırtım gövdeye dayalı, yüzüm güneşe dönük. Beni buraya getirenler, az önce yardım ettiğim kişiler: onları esaretten kurtarmış, muhafızların elinden almış ve müttefik olduğumuzu sanmıştım. Meğer bu bir tuzakmış: bir vampirle karşı karşıya olduklarını öğrenince savaşmak yerine şafağı beklemeye karar vermişler. Güneş yakmaya başlıyor ve bütün kalabalığın önünde bir anlığına yeniden insana dönüşüyorum. Tepkileri anında geliyor; aşağı yukarı “Bu nasıl bir iblis?” der gibiler. Bir dakika sonra yanlış anlaşılma çözülüyor ve beni bırakıyorlar ama gün çoktan boşa gitmiş oluyor. Üstelik vampir yerine sıradan bir insan olarak gelseydim her şey farklı gelişir miydi, hâlâ bilmiyorum.
-
İlk oyunun alışılmadık yapısının ardından Remedy, Control hikâyesini sürdürmeye ve kapsamını belirgin biçimde genişletmeye karar verdi. En Eski Ev’in kapalı mekânı yerine bu kez çarpıtılmış bir Manhattan’la karşılaşıyoruz. Başrolde ise ilk oyundaki olaylarda kısa süreliğine gördüğümüz yeni bir karakter var. Ancak geliştiriciler mekân değişikliğiyle yetinmemiş: Resonant, oynanışı baştan aşağı elden geçirerek Control’ü hikâye odaklı bir aksiyon nişancıdan yakın dövüşe, karakter gelişimine ve özgür keşfe odaklanan çok daha belirgin bir aksiyon RPG’sine dönüştürüyor.
-
Geçen yılki Silent Hill f büyük ticari başarısına rağmen, oyuncu topluluğunu iki kampa ayırdı. Bazıları, serinin kanonik girişleriyle yalnızca uzak bir bağlantı kuran gevşek yeniden yorumlamasını sevdi; diğerleri ise bunun basitçe "Silent Hill" olmadığını hissetti. Sonuç olarak, sonraki girişler topluluk tarafından şimdi şüpheyle karşılanabilir.
-
Ulaşım stratejisi oyunlarının hayranları, Transport Fever serisinin İsviçreli Urban Games stüdyosunun 2012'de yayımladığı ve kitlesel fonlamayla finanse edilen Train Fever ile başladığını mutlaka biliyordur. Oyun hit olmadı ama tren ve ulaşım lojistiği tutkunları arasında popülerlik kazandı: yollar inşa etmek ve şehirler arasında tedarik zincirleri kurmak, oyuncuların ilgisini çekti.
-
Neredeyse iki yıl sonra S.T.A.L.K.E.R. 2 , hayranların çıkışında görmeyi umduğu oyuna dönüştü. Pek parlak olmayan bir başlangıcın ardından geliştiriciler projeyi terk etmedi; aksine kritik sorunları gidermeye, bozuk mekanikleri düzeltmeye ve yeni içerikler eklemeye odaklandılar. 2.0 güncellemesinin yayınlanmasının ardından oyun yalnızca daha iyi çalışmaya başlamakla kalmadı, her açıdan adeta baştan yaratıldı. Ayrıca büyük güncellemeyle birlikte ilk büyük genişleme paketi Cost of Hope da yayınlandı. Bu paket yalnızca hikâyesi ve mekânlarıyla değil, seride alışılmadık oyun tasarımı kararlarıyla da şaşırttı. Bu incelemede hem güncellemeden hem de DLC’nin kendisinden söz edeceğim.
-
Marvel's Wolverine, daha çıkışından çok önce, ilk fragmanlarının yayınlanmasıyla interneti ikiye böldü. Bazı oyuncular oyunun berbat göründüğünü söyleyerek hemen yerden yere vururken, diğerleri savunmaya koştu. Tartışmalar, özellikle Sony'nin mevcut stratejik yönüne yönelik genel hoşnutsuzlukla birlikte, çıkışın ardından daha da alevlendi. Bazı oyuncular yeni Wolverine oyununu tüm zamanların en kötü AAA yapımlarından biri olarak nitelendirirken, PlayStation Store’da binlerce en yüksek puanlı değerlendirme aldı. Peki Marvel's Wolverine gerçekten ne kadar iyi ya da kötü? Bu tür durumlarda sıkça olduğu gibi, yanıt ikisinin arasında bir yerde: düpedüz berbat bir oyun değil, ama hayal kırıklığı yaratıyor.
-
Kore. IL-2 Serisi İncelemesi — Erişilebilir Bir Uçuş Simülatörü mü Yoksa Hayranlar için Başka Bir Sert Deneyim mi?
Piyasada bulunan tüm simülatörler arasında, uçuş simülatörleri, abartısız, en niş olanlardır. Bu türdeki oyunlar sadece nadiren çıkmakla kalmaz, aynı zamanda içine girmek de oldukça zordur. Üstüne üstlük, rahat bir deneyim için iyi bir uçuş kolu veya yoke, sağlam sinirler ve tamamlanmış bir pilot eğitim kursuna ihtiyacınız olacak. Ve dürüst olmak gerekirse, her oyuncu böyle zorluklara katlanmaya hazır değildir sadece bir oyunda uçak kullanmak için. -
Bazı oyunlar birden fazla platformda piyasaya sürülüyor ancak bir konsolun izleyici kitlesine özellikle uygun görünüyor. Açık dünya kumanda oyunu Wobbly Life bunlardan biri. Tüm mevcut konsollarda ve PC'de oynayabilirsiniz, burada zaten bir takipçi kitlesi bulmuş, ancak özellikle Nintendo Switch ve Switch 2 kütüphanelerinde evinde gibi hissediyor; burada yerel çok oyunculu part oyunları geleneksel olarak popüler olmuştur. Eğer Super Mario Party Jamboree veya Overcooked! All You Can Eat gibi oyunlardan bıktıysanız ve başka bir çok oyunculu kaos arıyorsanız, bu sağlam bir seçenek.
Video Oyun İncelemeleri — konuya ilişkin tüm yayınlar
Site Etiketleri / Temel
Bu konu hakkında materyalleri göstermeyin
