Video Oyun İncelemeleri — konuya ilişkin tüm yayınlar

Oyunların bir gerilimi sıradan bir yan iş olarak giydirmesiyle ilgili hoş bir rahatsızlık hissi var. Muhtemelen daha önce bu özel türde bir heyecan hissettiniz — formları doldururken veya fişleri kontrol ederken, aniden içine bakmamanız gereken bir uçurum açılıyor. En sıradan rutinlerin arkasında, ister bir sınır geçişinde pasaport kontrolü yapmak, ister uzay çöplerini ayıklamak olsun, ortaya çıkmayı bekleyen bir dizi etik ikilem, kişisel dramalar ve komplo teorileri gizleniyor olabilir. Ve In Trusted Hands — kırık akıllı telefonları onarmaya yönelik bir simülatör — tam olarak bu tür bir alana adım atmaya çalışıyor, elinde bir lehimleme demiri ve müşterilerinizin özel mesajlarının bir veritabanıyla.

İlk dövüş, tamamen hareketsiz durduğum, zihnimde yüzümden yarım metre uzakta havada asılı kalmış bir merminin yolunu izlediğim anla sona eriyor. Oyun tam olarak bu numarayı içeriyor: sağ tıklayın, karakteriniz bir adım atar ve bu adımla birlikte etrafınızdaki her şey de hareket eder — mermiler, düşmanlar, tüm dünya. Siz hareket edersiniz, zaman hareket eder. Hareketsiz durursanız, zaman donar. Küçük bir şey gibi görünüyor ama bunun yüzünden kafanızda sürekli küçük bir hesaplama dönüyor: burada adım atarsam, bu mermi isabet etmez ama o yanımı sıyırır. Eğer sağ tıklamayı basılı tutarsanız, karakter hızlıca yürür ama dönüşler hâlâ birer birer sayılır ve düşmanlar, saldırmaya karar verirlerse, gerçekten saldırırlar — sizin durumu anlamanızı beklemezler.

Marvel ve dövüş oyunları — otuz yılı aşkın bir süredir süren bir birliktelik. X-Men: Children of the Atom 'dan efsanevi Marvel vs. Capcom serisine kadar, süper kahramanlar her zaman gösteriş ve dinamizm üzerine kurulu bir türde harika görünmüştür: başka türlü olamazdı. Ancak son yıllarda, Marvel'ın video oyunu evrenleri dövüş oyunları dışında hemen hemen her şeye adanmış durumda. Guilty Gear ve Dragon Ball FighterZ ile tanınan Arc System Works, bunu düzeltmeye karar verdi — PlayStation Studios ve Marvel Games'in desteğiyle. Çabalarının sonucu, 2026 Ağustos'unda PC ve PlayStation 5'te piyasaya sürülen Marvel Tōkon: Fighting Souls. Şimdi yılın en iyi dövüş oyunu olduğu iddia edilen bu oyunun güçlü ve zayıf yönlerini konuşalım.

Kooperatif oyunlar son yıllarda medya ortamını giderek daha fazla ele geçiriyor ve ağızdan ağıza iletişim — sosyal medya, yayıncılar ve içerik üreticileri sayesinde — daha fazla oyuncuyu çekmeye devam ediyor. Ne yazık ki, bunların çoğu "bir hit" olan oyunlar olarak ortaya çıkıyor: güçlü bir lansman ve yüksek eş zamanlı oyuncu sayısı, oyunun gerçekten dikkatinizi hak ettiğini göstermiyor. Bu durum, Lethal Company tarzındaki sonsuz dalga oyunlarda sıkça görülüyor — lansmanda büyük ilgi çekiyorlar, ardından birkaç hafta içinde unutulup gidiyorlar, çoğunlukla içerik yetersizliği, tekrar eden yapısı ve geliştiricilerin sürekli desteğinin olmaması nedeniyle.

Japonya merkezli Game Freak stüdyosu, ikonik Pokémon medya serisinin yaratıcısı olarak en iyi bilinir. 1996 yılından beri stüdyo, Nintendo için toplam 40 Pokémon oyunu geliştirmiştir, bu yüzden seriyi çok iyi bilirler. Tüm bu yıllar boyunca, stüdyo yalnızca üç kez konfor alanının dışına çıkıp yeni bir şey denemiştir, bunlar ise mütevazı yan projelerdi, örneğin “Rambo fil” temalı bir fil olan Tembo the Badass Elephant gibi platform oyunu.

Tanınmış franchise'lara dayanan dövüş oyunları düzenli olarak ortaya çıkıyor, ancak çok azı hem kaynak materyal hayranlarını hem de tür meraklılarını aynı anda memnun etmeyi başarıyor. Avatar Legends: The Fighting Game Gameplay Group International'dan tam da bu tür bir girişim — Avatar: The Last Airbender'ın tanınabilir evrenini oldukça ciddi, teknik bir dövüş oyunu ile birleştiriyor. Ve anlaşılan o ki, bu girişim başarılı sayılabilir. Oyun PC, PS5, Xbox Series X ve her iki Nintendo Switch versiyonunda piyasaya sürüldü — geniş bir platform yelpazesine sahip olanlar için harika bir haber.

Cyberpunk 2077'nin altı yıl önceki çıkışı ile bugünkü durumu tamamen farklı kalite seviyelerinde oyunlar. Birçok kişi, oyunun çıktığında ne kadar tamamlanmamış olduğunu hatırlayacaktır — ya da en azından duymuştur. Oyun, sayısız teknik sorunlarına ve eksik özelliklerine rağmen, güçlü PC sahipleri arasında bir kitle bulmayı başardı; bu kişiler en azından konsollardaki kadar korkunç bir optimizasyon sürecine katlanmak zorunda kalmadılar. Yine de, oyunun bugün çok daha fazla hayranı var ve birçok oyuncu onu kendi neslinin belirleyici başlığı olarak görüyor. Böyle bir övgüyü hak etmek için ne yaptı? İşte bu incelemede keşfedeceğimiz konu, ayrıca Cyberpunk 2077'yi ilk kez deneyimlemek için en iyi zamanın neden şimdi olduğu, yıllar önce hayal kırıklığına uğradıysanız ona bir şans daha vermek veya Night City'nin sanal sokaklarında onuncu kez fırtına gibi esmek için neden şimdi olduğunu inceleyeceğiz.

Son birkaç yıl içinde, Halo efsanevi bir franchise'dan başarısız devam oyunlarının üretim bandına dönüştü; bu durum sadece sıradan oyuncular tarafından değil, aynı zamanda sadık hayranlar tarafından da alay konusu oldu. Daha önce, üçüncü oyunun veya Reach'in fragmanlarını izlemek gerçekten nefes kesiciyken, Bungie'nin kaleminden çıkmayan her şey sadece esneme ve başka bir şey izleme isteği uyandırıyordu. 343 Industries o belirli Halo havasını yakalamayı başaramadı. Ve Halo Infinite, oyun mekanikleri açısından decent bir oyun olmasına rağmen, hikayesi, yönü ve oyun tasarımı kararları Bungie tarafından belirlenen mükemmel formülden oldukça uzaktı.

Zombi kıyameti teması oyunlarda çokça işlenmiş olsa da, Quarantine Zone: The Last Check bunu beklenmedik bir açıdan ele alıyor — sıradan bir kontrol noktası denetçisinin günlük rutininden. Oyun piyasaya sürülmeden önce, Steam'de 1.3 milyondan fazla istek listesi topladı ve satışlarının ilk haftasında 500,000'den fazla kopya sattı, platformun en çok satanlar listesinde ilk üçe girdi. Brigada Games'teki geliştiriciler, Papers, Please formülünü bir zombi ortamıyla birleştirerek, günlük yaşamda hayat veya ölüm seçimleri yapmayı konu alan küçük ama etkileyici bir simülatör ortaya çıkardılar — ancak bazı belirgin sorunlar olmadan değil.

Zamanı hissettiren bir gerçek: orijinal Assassin's Creed 4 Black Flag 13 yıl önce çıktı. Hala serinin en çok eleştirilen oyunlarından biri olarak kalıyor ve daha da önemlisi, oyuncular tarafından atmosferi, oyun yenilikleri ve unutulmaz hikayesi ile sevgiyle hatırlanıyor.

Dövüş oyunu türü bir tür yeniden doğuş yaşıyor. Hem büyük bütçeli klasiklerin geri dönüşlerini hem de doksanlardan o aynı arcade büyüsünü yakalamaya çalışan bağımsız projeleri görüyoruz. Underling Uprising, eğlenceli bir dövüş oyunu olmanın yanı sıra her karakter için biraz hikaye derinliği sunmaya çalışıyor.

A Game About Chopping Trees, bağımsız üç kişilik bir ekip olan Space Raccoon Game Studio'nun yeni projesidir; burada — dramatik bir duraklama — ağaç kesmeniz gerekiyor. Duyduğunuz kadar basit hissettiriyor, ancak oyunun birkaç inceliği var. Sizin dikkatinizi hak edip etmediğini söyleyeceğim.

Fareyi bir goblinin üzerine getiriyorsunuz, tıklıyorsunuz ve itiyorsunuz. Goblin bir tahta sandığa uçar, sandık başka bir düşmana çarpar ve o da haritanın kenarından boğazına kadar bir çığlık atarak boşluğa doğru uçar. Başlangıçta eğlenceli. Uçan bir geminin güvertesinde duruyorsunuz. Kontrolünüzde Arm adında bir adam var — burada ana savaşçı, üç can puanı ile — ve savaşlara pek girmeyen bir kılavuz olan Cranberry adında bir kız. Sonra, kancalı kızıl saçlı gariplerden oluşan bir grup geminize atlıyor. Cranberry'nizi ustaca çalıyorlar, Tanrı tarafından öpüldüğünüzü bildiriyorlar ve bununla başa çıkmanız için sizi dışarı atıyorlar. Temelde, ilk görev tamamen çalınan kızınızı bulmakla ilgili, oyun yavaşça arenanın kenarından düşmemeyi de öğretiyor.

Palworld 2024'ün başında Erken Erişim'e girdiğinde, bir gecede sansasyon haline geldi: ilk üç günde 5 milyondan fazla kopya satıldı, 2 milyonluk zirve eşzamanlı oyuncu sayısı—Steam tarihindeki ikinci en yüksek—ve sunucular oyuncu akını altında zorlandı. Bazı oyuncular, özellikle de "açgözlü Nintendo" yerine bağımsız bir stüdyo tarafından yapılan bir Pokémon benzeri deneyimi nihayet PC'de elde ettikleri için heyecanlıydılar. Bu arada, orijinal Pokémon serisinin hayranları Palworld'un geliştiricilerini fikirleri ve varlıkları kopyalamakla suçladılar; bazıları hatta onlara ölüm tehditleri göndermeye kadar gitti.

Stardew Valley, 2016 yılında Harvest Moon'un ruhsal bir devamı olarak piyasaya sürüldü ve sosyal çiftlik simülasyonu türünü etkili bir şekilde yeniden icat ederek geniş bir kitleye açtı. Projenin popülaritesi, bazıları başarılı, bazıları ise daha az başarılı olan bir dizi taklitçi dalgasını doğurdu. Tanıdık formüle farklı bir ortam ekleyen, vampirler, kurt adamlar, cadılar ve diğer fantastik yaratıkları içeren kentsel fantezi temalı küçük bir Hollanda stüdyosu olan Little Chicken'ın ilk projesi, "temanın yeni bir yorumu" olarak karşımıza çıkıyor. Geliştiricilerin doğru yaptığı ve yapmadığı şeyleri size anlatmak için yeni sürümle birkaç düzine saat geçirdim.

Komik olan, çok uzun zaman önce arcade yarış oyunlarının tüm olası platformlarda onlarca kez piyasaya sürülmesiydi, ancak şimdi sektör bu türde projelerin kıtlığını yaşıyor. Need for Speed uzun zamandır bir trend belirleyici olmayı bıraktı ve FlatOut, Burnout ve Midnight Club'un önümüzdeki yıllarda devam oyunları alması pek olası görünmüyor. Sonuç olarak, yarış hayranlarının oynayacak hiçbir şeyi yok, bu yüzden yeni bir Forza Horizon oyununun çıkışı, kaçırılmaması gereken inanılmaz bir olay olarak algılanıyor.

Sakallı Kratos, tekrar savaşa dönüyor ve bu sefer tüm İskandinav panteonu hedefte. God of War: Ragnarök 2022 yılında çıktı ve 2018'deki God of War'da başlayan İskandinav destanını kapatması amaçlandı. Santa Monica Studio, hikayeyi bir üçleme haline getirmemeye karar verdi ve Kratos, Atreus ve Odin arasındaki çatışmayı tek bir oyuna sığdırmayı vaat etti. Sonuç, serinin tarihindeki en geniş maceralardan biri oldu.

Ben, bu satırların yazarı, bir korku hayranı olmadığımı kabul ediyorum. Vultures: Scavengers of Death'ı başlattığımda, beni ilgilendiren şey taktiksel yanlarıydı — hamleleri planlamak, kaynakları yönetmek, sadece tepki vermek yerine düşünmek. İlk yarım saatte oyun beni şaşırttı: savaş sistemi, bir bağımsız projeden beklediğimden çok daha ilgi çekici çıktı. Üstelik, ne kadar uzun oynarsam, o kadar netleşti — burada kapakların vaat ettiğinden çok daha az korku var.

Vampire: The Masquerade — Bloodlines 2: Loose Cannon, pazarlamanın size önemli bir hikaye genişlemesi vaat ettiği, ancak gerçekte aldığınızın ana kampanyanın kesilmiş bir parçası gibi hissettiren bir görev olduğu durumlardan biridir. Resmi olarak, DLC, Bennie Muldoon'un hikayesi olarak sunuluyor; bu hikaye, anlatıyı genişletmesi, Seattle'a Nomad'ın gelişinden önceki olayları göstermesi ve ana oyuna yeni bir bağlam eklemesi bekleniyor. Pratikte, yaklaşık 150 dakikalık oyun süresinin ardından, bırakılan izlenim, düzgün bir DLC değil, on beş dolara satılan bir ücretli hikaye ekidir.

LEGO Batman: Karanlık Şövalye Mirası'nı başlatırken, kendimi sadece zorunlu şakalar ve tanıdık kötü adamlarla dolu sıradan bir tuğla festivaline hazırlıyordum. Bu, oyunun ilk dakikalarından itibaren bu kalıbı tamamen kırmasıyla sürprizi daha da büyük hale getirdi. Evet, oyun akışı bazı yerlerde düşüyor, ama geliştiricilerin evrenin hikayesine olan fanatik dikkati, çoğu kusuruna gözlerinizi kapatmanızı sağlıyor.