Tüm Zamanların En İyi 76 Korku Oyunu (2026)

Tüm zamanların en iyi korku oyunları, Silent Hill ve Resident Evil gibi klasiklerden Resident Evil Requiem, Reanimal ve Silent Hill: Townfall gibi 2026’nın öne çıkan yapımlarına uzanıyor. Bunlar yalnızca korkutucu oyunlar değil; ilk dakikadan son ana kadar sizi diken üstünde tutan başyapıtlar. Bu listede PC, PlayStation 5, PlayStation 4, Xbox Series X/S ve Nintendo Switch’te oynanabilen 76 korku oyunu yer alıyor. 90’lı ve 2000’li yılların kült klasiklerinden 2024, 2025 ve 2026’nın en iyi korku oyunlarına kadar uzanan seçkide; kaynakları dikkatle yönetmenizi gerektiren hayatta kalma korkusu, tek bir canavar bile göstermeden dehşete düşüren psikolojik korku, korkuyu aksiyonla buluşturan korku nişancı oyunları ve hayatta kalmanın tek yolunun saklanmak olduğu gizlilik odaklı korku oyunları bulacaksınız.

Oyunları seçerken yalnızca ne kadar korkutucu olduklarını değil; kalitelerini, tekrar oynanabilirliklerini ve oyunu kapattıktan saatler sonra bile omzunuzun üzerinden bakma isteği uyandıran o kalıcı hissi de değerlendirdik. Seçkide atmosferik bağımsız projelerden yüksek bütçeli gişe canavarlarına kadar farklı alt türlerden oyunlar var; ancak hepsinin ortak noktası, akılda kalıcı bir iz bırakmaları.

Listenin tamamına göz atacak vaktiniz yoksa, işe başlamaya değer 10 oyun şunlar:

Hayatta kalma korkusu türünde korku, ani sıçratma numaralarından değil; kaynakların sürekli azalmasından, dar alanlardan ve ezici bir tehdide karşı tamamen çaresiz hissetmekten doğar. Her mermi önemlidir, her sağlık eşyası kullanılamayacak kadar kıymetli gelir ve koridordaki her dönüş sonunuz olabilir. Türün altın standardını belirleyen bu dehşet verici oyunlar, günümüzde de hem geliştiriciler hem korku hayranları için mihenk taşı olmayı sürdürüyor.

Orijinal Silent Hill 2 , pek çok eleştirmen tarafından hâlâ tür tarihinin en iyi korku oyunu kabul ediliyor. Ölen karısından bir mektup aldıktan sonra sisler içindeki kasabaya giden James Sunderland’ın hikâyesi, yalnızca bir korku öyküsü değil; yas ve kendini kandırma üzerine psikolojik bir dram. Canavarlar, oyuncuyu korkutmak için tasarlanmış rastgele yaratıklar değil, kahramanın bastırdığı duyguların dışavurumu.

Evet, Bloober Team’in yeniden yapımı harika ve modern platformlarda oynanabiliyor. Ancak orijinal oyun, yeniden yaratılması mümkün olmayan bir deneyim sunuyor: köşeli grafikler, sabit kamera açıları ve bilerek hantal tasarlanmış kontroller, yeniden yapımın taklit edemediği özgün bir yabancılaşma hissi yaratıyor. YouTube’dan bir oynanış videosu izlemeyi planlıyorsanız orijinaliyle başlayın.

2025’in en büyük korku oyunu çıkışlarından biri ve belki de son yirmi yılda seriye katılan en cesur oyun. Silent Hill f , olayları 1960’ların kırsal Japonya’sına taşıyor; bu, önceki tüm oyunlara kıyasla radikal bir mekân değişikliği. Başka bir klasiği yeniden yorumlayarak garantiye oynamak yerine Tayvanlı stüdyo Neobards Entertainment; özgün karakterleri, alışılmadık ortamı ve seride daha önce görülmemiş canavarlarıyla yepyeni bir Silent Hill yarattı.

Eleştirmenler oyunu olumlu karşıladı ve orijinal Silent Hill 2’den bu yana serinin en iyi oyunu olarak nitelendirdi. Biz de Silent Hill f incelememizde oyuna yüksek puan verdik. Hikâye gerçekten karanlık ve atmosferik; canavarların ardındaki sembolizm de Silent Hill’den beklenen türden.

Hayatta kalma korkusunun altın standardı olmayı sürdürüyor. İlk Resident Evil oyununun yeniden yapımı yalnızca göz alıcı görünmekle kalmıyor; 2015’teki yeniden düzenlemede grafikleri de iyileştirildi. Neredeyse kusursuz zorluk dengesi, incelikle tasarlanmış seviyeleri ve serinin başka hiçbir oyununda bulamayacağınız benzersiz atmosferiyle de etkiliyor.

Sabit kamera açılarına ve alışılmadık kontrollere alışmak zaman alıyor, ancak oyuncular zamanla bunların değerini anlıyor: koridorun ilerisinde bekleyen canavarı net biçimde göremediğinizde oyun daha da korkutucu oluyor. Her odanın tasarımı başlı başına bir sanat eseri gibi hissettiren nadir korku oyunlarından biri. Resident Evil HD Remastered’ın en iyi Resident Evil oyunları arasında yer almasına şaşmamalı.

İkinci oyunun anlatısının Silent Hill 3’ünkinden daha güçlü olduğunu savunmak mümkün. Yine de SH3’ü bir bütün olarak değerlendirdiğimizde, Team Silent’ın teknik açıdan en başarılı korku oyunu olduğu açıkça görülüyor. Geliştiriciler PS2’yi sınırlarına kadar zorladığından bugün bile şaşırtıcı derecede iyi görünüyor; atmosferi de önceki oyunlarınki kadar etkileyici.

Üçüncü oyunun çatışma sistemi ve kontrolleri, klasik Silent Hill oyunları arasında en az sinir bozucu olanlar. Seriyi yeni keşfedenler için SH3 harika bir başlangıç noktası.

Team Silent’ın klasik dörtlemesinin en az değer görmüş, belki de en klostrofobik oyunu. Henry Townshend kendi dairesine hapsolmuştur: Ön kapı zincirlerle kapatılmıştır, pencereler açılmaz ve tek çıkış banyo duvarındaki bir delikten, çarpıtılmış dünyalara uzanır.

Başlangıçta daire, oyuncuların soluklanıp ilerlemelerini kaydedebileceği güvenli bir merkez işlevi görür. Ancak hikâye ilerledikçe içinde hayaletler ve başka anormallikler belirmeye başlar; böylece sığınak, yavaş yavaş yeni bir tehlike kaynağına dönüşür. Geleneksel silahlarla kalıcı olarak alt edilemeyen ölümsüz düşmanlar gerilimi daha da artırır. Bu tasarım tercihleri sayesinde Silent Hill 4: The Room , bugün de serinin daha tanınmış oyunları kadar korkutucu. Oyunun resmi PC sürümü GOG’da mevcut.

Pek çok Silent Hill hayranı, Polonyalı Bloober Team’in ikonik ikinci oyunu yeniden yorumlamayı başaramayacağında ısrar ediyordu. Buna rağmen geliştirici ekip projeye büyük bir özenle yaklaştı ve tüm beklentileri aştı. Sonuç olarak yeni oyun, en iyi Silent Hill oyunları sıralamamızda hak ettiği yüksek konumu aldı.

Silent Hill 2 ’nin hikâyesi bazı noktalarda genişletildi, ancak temel anların tümü korundu. Oynanış ise büyük ölçüde ve tamamen olumlu yönde değişti. Orijinal SH2’nin en zayıf yönü; yeni çatışma sistemi, daha özenli seviye tasarımı ve daha ilgi çekici bulmacalarla yeniden yapımda güçlendirildi.

Serinin en korkutucu oyunu. Resident Evil 7 , oyuncunun tüylerini diken diken etmek için tasarlanmış her unsuruyla saf korku sunuyor. Fotogerçekçi grafikler, Baker ailesinin kasvetli malikânesini gerçek bir yer gibi hissettiriyor. Kötü karakterleri canlandıran oyuncuların performansları en iyi korku filmlerindekilerle yarışırken, acımasız oynanış gerilimi doruğa taşıyor: Pompalı tüfeğinizde yalnızca iki fişek kalmışken karanlık bir bodrumu keşfetmek çok daha ürkütücü.

Eskiyle yeniyi bir araya getirmenin kusursuz bir örneği. İlk bakışta Resident Evil 2 yeniden yapımı; üçüncü şahıs kamerası, etkileyici grafikleri ve harika ara sahneleriyle modern bir oyun gibi görünüyor. Öte yandan güncellenen RE2, eski usul köklerine sadık kalıyor: bölüm tasarımı, kısıtlı kaynakları yönetme ve bulmacalara odaklanma unsurlarının hepsi doğrudan orijinal oyundan geliyor.

Geliştiriciler, modern oyuncuların klasik oynanışı benimsemeyeceği korkusuyla kaynak materyalin özünden ödün vermeyi reddetti. Oyuncuların tepkisi ise bunun tam tersi oldu: Resident Evil 2 yeniden yapımı, serinin en başarılı çıkışlarından biri hâline geldi.

1990'ların sonundaki klasik korku oyunlarından ilham alan SIGNALIS , eski Resident Evil ve Silent Hill formülünün belki de en başarılı bağımsız yorumu. Övgüyü hak etmesi için pek çok neden var: piksel sanatı estetiği, muhtemelen on yıl sonra bile konuşulmaya devam edecek katmanlı hikâyesi ve en önemlisi oynanışı. Sırlarla dolu mekânları keşfetmek büyüleyici; canavarların etrafından verimli rotalar çizmek ise başlı başına keyif veriyor.

Yıl 1990. Bir lunaparkın gizemli sahibi Edward Crow iki yıl önce ortadan kaybolmuştur; kimse bunun nedenini öğrenememiştir. Mara Forest adlı genç bir kadın, cevapları bulmak için terk edilmiş lunaparka girer.

Crow Country küçük bir başyapıt: PS1 estetiği, sabit kamera açıları, cephane ve sağlık eşyalarını idare etme, bolca geri dönmeyi gerektiren karmaşık bölümler… Klasiklerin sevilen tüm unsurları burada, yalnızca modası geçmiş mekanikler olmadan sunuluyor. RE2 yeniden yapımını fazla “modern” bulanlar için Crow Country kusursuz bir alternatif. Oyunu bitirmek yaklaşık 4–6 saat sürüyor, fiyatı yok denecek kadar düşük ve çok daha pahalı pek çok oyundan daha kalıcı bir iz bırakıyor.

Arjantinli küçük bir ekip, Capcom ve Konami'nin 2000'lerdeki tür klasiklerinin büyüsünü yeniden yakalayan iki hayatta kalma-korku oyunu çıkardı. Tormented Souls 2 , Caroline Walker'ın çürümekte olan Villa Hess kasabasındaki hikâyesini sürdürüyor. Sabit kamera açıları, kısıtlı kaynaklar, labirenti andıran mekânlar ve cezalandırıcı bulmacalar… Modern akımları takip etmeye çalışmayan, klasiklere katıksız bir saygı duruşu.

İlk Tormented Souls formülün hâlâ işe yaradığını kanıtlarken devam oyunu onu neredeyse kusursuzlaştırdı. İki oyunu art arda oynamaya kesinlikle değer.

Bilim kurgu korku oyunları hâlâ nadir; bu nedenle System Shock 2 gibi eski yapımlar bile fütüristik korku hayranları için büyük değer taşıyor. Nightdive Studios, 2025'te klasiği baştan sona yenileyen System Shock 2: 25th Anniversary Remaster'ı yayımladı. Böylece oyun, yalnızca PC'de değil tüm modern konsollarda da güncellenmiş hâliyle oynanabilir oldu.

Oyun, oyuncunun elinden tutmak yerine Von Braun yıldız gemisindeki zorlu hayatta kalma koşullarına kendi başına uyum sağlamasını bekliyor. Ölümcül siborglarla her karşılaşma dikkatli planlama gerektirirken kısıtlı kaynaklar, doğrudan çatışmaya girmektense alternatif bir rota aramayı çoğu zaman daha akıllıca kılıyor.

Silent Hill 2'yi yeniden yaptıktan sonra Bloober Team, önceki projelerine kıyasla çok daha fazla aksiyon içeren özgün bir hayatta kalma-korku oyununa yöneldi. Burada Gezgin olarak anılan kahraman, kavrulmuş bir gelecek ile 1980'lerin Polonya'sındaki Nowa Huta semti arasında gidip geliyor: beton apartman blokları, çelik fabrikası, sis ve tüm bölgeyi yavaş yavaş yutan biyokütle. Bazen yalnızca endüstriyel manzara bile oyunculara en yakın köşenin ardından bir saldırı bekletiyor.

Savaş sisteminin ayırt edici özelliği birleştirme mekaniği. Ölü bir canavarı yakmak en iyisi; aksi takdirde başka bir yaratık kalıntılarını emerek çok daha tehlikeli hâle gelebiliyor. Yakıt, cephane ve diğer kaynaklar sürekli kıt olduğundan oyuncular hangi düşmanı önce öldüreceklerine, hangi cesedi yakacaklarına ve hangi çatışmadan tamamen kaçınacaklarına karar vermek zorunda. Oyun hakkındaki görüşler bölünmüş durumda: Cronos: The New Dawn incelememizde hikâyeyi ve türev unsurları eleştirdik; ancak Steam kullanıcıları korku oyununu çok daha sıcak karşıladı ve incelemelerin %88'i olumlu oldu.

The Evil Within'de Resident Evil'ın yaratıcısı Shinji Mikami, kendi fikirlerini diğer ünlü korku oyunlarından aldığı esintilerle harmanladı. Dirgenleri ve motorlu testereleriyle köy, Resident Evil 4'ü anımsatırken başının yerinde kasa olan Keeper, Silent Hill 2'deki Pyramid Head'i andırıyor. Tüm bu unsurlar, kâbus mantığıyla sürekli değişen bir dünyanın kirli sürrealizmiyle birbirine bağlanıyor: mekânlar birbirine akıyor ve oyuncular bir sonraki kapının ardında kahramanı neyin beklediğini kestiremiyor.

Zor seviyelerde oyun özellikle acımasızlaşıyor. Cephane her zaman kıt, kahraman birkaç darbe alınca ölüyor ve başarısız bir karşılaşma oyuncuyu çok geriye gönderebiliyor. Sonuçta korku uyandıran yalnızca canavarlar değil, daha önce aşılmış bir bölümü yeniden oynama ihtimali de oluyor.

Grindhouse filmlerinden ilham alan bu zindan keşif oyunu, geliştirici Jacob R. Hudepohl tarafından neredeyse tek başına yaratıldı. İsimsiz bir asker, İblis Kral'ı bulmak için feodal Japonya'nın kâbus gibi bir yorumunda yol alıyor. PS1 tarzı grafiklere, bilerek rahatsız edici bir ses tasarımı eşlik ediyor: ayakların altındaki ıslak şapırtılar, silahların sürtünmesi ve kaynağını bulmanın her zaman kolay olmadığı ağır nefes sesleri.

Savaşlar çoğunlukla yakın mesafede geçiyor. Dayanıklılık hızla tükeniyor, düşmanlar ıskalanan saldırıları cezalandırıyor ve bir sonraki dönüşte ya faydalı bir eşya ya da başka bir tuzak sizi bekliyor olabilir. Retro estetik ayrıntı eksikliğini gizlemiyor; aksine labirenti daha da tekinsiz kılıyor. Oyun niş bir yapım olarak kaldı ama kendine bir kitle buldu: Steam'deki incelemelerin %92'si olumlu.

1922'de özel dedektif Jack Walters, kayıp bir dükkân çalışanını bulmak için Innsmouth'a gelir. Kasaba sakinleri açıkça düşmanca davranır ve buranın çok ciddi biçimde ters giden bir yanı olduğu kısa sürede anlaşılır. Call of Cthulhu: Dark Corners of the Earth , oyun dünyasındaki en sadık Lovecraft uyarlamalarından biri olmayı sürdürüyor. Sağlık çubuğu ya da nişangâç yok; yaralarınızı kendiniz tedavi ediyor ve önce hangilerine müdahale edeceğinizi seçiyorsunuz.

Walters'ın gerçeklikle bağı da bedeni kadar kırılgan. Karşılaştığı dehşetler görüşünü bulanıklaştırıyor, ellerini titretiyor ve kulaklarını gürültüyle dolduruyor; bazıları onu uçurumun eşiğine kadar sürükleyebiliyor. Oyunun başlarında kasabalılar kapıya dayanırken ve kendini savunacak silahı yokken bir otelden kaçması gerekiyor. Oyun pürüzsüz değil ama boğucu atmosferi Innsmouth'u hâlâ ziyaret edilmesi ürkütücü bir yer yapıyor.

Özel dedektif, kayıp bir müzisyeni bulmak için neredeyse terk edilmiş bir Amerikan kasabasına gelir. Soruşturma yavaş yavaş hayatta kalma mücadelesine dönüşür: canavarlar sokaklarda dolaşırken kilitli kapılar ve bulmacalar ilerlemenizi engeller.

Kasaba, Metroidvania tarzı bir yapıya sahip: yeni araçlar ve silahlar daha önce erişilemeyen yolları açıyor, tanıdık yerlere dönmek için nedenler sunuyor. Silver Pines ayrıca klasik hayatta kalma-korku kurallarını izliyor; cephane ve ilaç bulmak için etrafı araştırmanız, kısıtlı envanter alanını idare etmeniz ve bazı düşmanlardan kaçınmanız gerekiyor. Keşif her zaman risk taşıyor: bir sonraki kapının ardında faydalı bir eşya da bir canavar da olabilir.

Psikolojik korku oyunları oyuncuları farklı biçimde ürkütür: kapıların ardındaki canavarlarla değil, kahramanın zihninde olup bitenlerle. Bunlar gerçeklikle delilik arasındaki sınırın bulanıklaşmasını, kişinin kimliğini yitirmesini ve en korkunç düşmanın kendi içinde yaşadığını fark etmesini konu alan oyunlar. Pek çoğu, kolay yanıtları olmayan sorular sordukları için herhangi bir ani korku anından çok daha uzun süre akılda kalır. Bu yalnızca buzdağının görünen kısmı; alt türün tamamı, en iyi psikolojik korku oyunları sıralamamızda ele alınıyor.

H. P. Lovecraft'tan ilham alan pek çok oyun, kozmik korkunun gerçek özünü yakalayamıyor. Onun eserleri canavarları yenme hikâyeleri değil; insanlığın uçsuz bucaksız, düşmanca bir evrendeki önemsizliğini anlatıyor. Eternal Darkness , yaratıcılarının Lovecraft'ı neredeyse herkesten daha iyi anladığı ender oyunlardan biri. Aynı çizgideki başka yapımlar için Lovecraft'tan ilham alan en iyi oyunlar seçkimizi kaçırmayın.

Eternal Darkness: Sanity's Requiem, akıl sağlığının yitirilmesini üstkurmacalı anlatımıyla aktarıyor: karakterler giderek daha rahatsız edici olaylarla karşılaştıkça dördüncü duvar çatlamaya başlıyor. Tuhaf şeyler yalnızca kahramanın değil, oyuncunun da başına geliyor; sesin birden kısılmasından konsolun sahte biçimde yeniden başlatılmasına kadar. Bu tür numaralara korku oyunlarında hâlâ nadiren rastlanıyor ve aradan yirmi yılı aşkın süre geçmesine rağmen hiç eskimemiş durumdalar.

Polonyalı Bloober Team, Silent Hill 2 yeniden yapımından çok önce bu oyunla adını duyurdu. Layers of Fear , deliliğe sürüklenen bir ressamı konu alan birinci şahıs psikolojik korku oyunudur: Viktorya döneminden kalma konak sürekli değişir, koridorlar olmamaları gereken yerlere çıkar ve tablolar gözlerinin önünde dönüşür.

2023’teki yeniden yorum, orijinal oyunu ve devam oyununu Unreal Engine 5 üzerinde geliştirilen, ışın izleme teknolojisine sahip, yeniden düzenlenmiş tek bir deneyimde bir araya getiriyor. 2016’da çıkan orijinal oyunu kaçırdıysanız, arayı kapatmanın en iyi yolu bu.

Kuzey Denizi’nde bir petrol platformu, 1975 yılı, İskoç bir mürettebat ve derinliklerden yükselen bir şey… The Chinese Room’un, Amnesia: A Machine for Pigs’in arkasındaki stüdyonun bu korku oyunu böyle başlıyor. Still Wakes the Deep , oynanıştan çok atmosfere ve karakterlere odaklanıyor. 4–5 saatlik kısa süresi, mürettebata gerçekten bağlanmanız için yeterli; başlarına gelenlerin bu kadar sarsıcı olmasının nedeni de tam olarak bu.

Bu, ateş etmeye ya da geleneksel anlamda hayatta kalmaya değil, görünürde çıkışı olmayan bir tuzaktan kaçmaya odaklanan bir oyun. Batan bir petrol platformunun dar koridorları ile Lovecraft tarzı beden korkusu kusursuz bir ikili oluşturuyor.

Düşündürücü felsefi hikâyelerden hoşlananlar, SOMA ’yı kesinlikle kaçırmamalı. Korkutucu bir oyun, ancak alışıldık anlamda değil: Frictional’ın diğer projelerinden farklı olarak korkunun asıl kaynağı köşede bekleyen bir canavar değil. Korku, doğrudan anlatıdan ve yazarların ele aldığı temalardan doğuyor; özellikle de kişisel kimliğin yitirilmesinden ve bizi gerçekten insan yapan şeyin ne olduğu sorusundan.

Remedy’nin ilk tam teşekküllü korku oyununa özellikle korkutucu demek zor, ancak kesinlikle sıra dışı ve atmosferik. Alan Wake 2 , hikâye anlatımına getirdiği özgün yaklaşımla öne çıkıyor: Gerçeklik ile yazarın hayal gücü arasındaki sınırın öylesine bulanıklaştığı tuhaf bir hikâye anlatıyor ki oyun yönetmeni Sam Lake bile kendisini de içeren üç karakteri birden canlandırarak olay örgüsüne dahil oluyor.

Alan Wake 2 yalnızca anlatı üzerine bir deney değil; aynı zamanda akılda kalıcı mekânları, ürkütücü düşmanları ve türün geleneksel kaynak yönetimi unsurlarıyla iyi kotarılmış bir hayatta kalma-korku oyunu.

Observer: System Redux , 2084 yılında Kraków’da geçiyor. Dedektif Daniel Lazarski, kayıp oğlundan bir mesaj alır ve kısa süre sonra karantinaya alınan eski bir apartmana gider. Lazarski, başkalarının sinir implantlarına bağlanıp zihinlerine girebilen bir “Observer”dır. Bu seanslarda insanların anılarını ve korkularını deneyimler: Koridorlar gözlerinin önünde dönüşür, görüntü bozulur ve bazı sahneler tekrar tekrar yaşanır. Oyunda çok az canavar var. Oyun, çoğunlukla oyuncuların son halüsinasyonun gerçekten bitip bitmediğinden emin olamamasını sağlayarak korku yaratıyor. Lazarski’yi Rutger Hauer seslendiriyor.

İptal edilen Silent Hills’in tanıtım demosu P.T.’den esinlenen en başarılı oyunlardan biri. Başkahraman Luca, elleri kana bulanmış halde kilitli bir odada kendine gelir. Kısa süre sonra bulmacaları çözmek ve doğaüstü dünyayla iletişim kurmak için kullandığı bir fotoğraf makinesi bulur. Boş bir köşe tamamen güvenli görünebilir; ta ki banyo fotoğrafında tanımadığı bir siluet belirene kadar.

Oyunda bolca ani korkutma sahnesi var, ancak korkunun tek kaynağı bunlar değil. Geliştiriciler, bir sonraki ani şoktan önce oyuncuları tanıdık koridorlarda uzun süre yürümeye, karanlığı vizörden incelemeye ve fotoğrafın çıkmasını beklemeye zorlayabiliyor. Kamera bu etkiyi güçlendiriyor: Bir bulmacayı çözmek için oyuncu karanlık bir köşeden başka tarafa bakamıyor; onu vizörden inceleyip fotoğrafını çekmesi gerekiyor. Oyunun Steam’deki incelemelerinin %87’si olumlu.

Yıl 1996, İskoçya’daki St. Amelia adası. Simon Ordell, sislerin yavaş yavaş yuttuğu bir balıkçı kasabasına geri dönüyor. Cızırtılı bir radyo taşımak yerine, tuhaf sinyalleri yakalayan, geçmişten parçaları yeniden oynatan ve tehlikenin nerede pusuda olduğuna dair ipuçları veren taşınabilir bir televizyon olan CRTV’yi yanında getiriyor.

Silent Hill: Townfall , Screen Burn Interactive’ten (eski adıyla No Code; Stories Untold ve Observation’ın geliştirici ekibi) geliyor ve bu bağlantı oyuna da yansıyor: Oyun tamamen birinci şahıs bakış açısıyla oynanıyor, bulmacalara ağırlık veriyor ve dövüşmekten çok daha sık saklanmanızı istiyor. Gizlilik oynanışı herkesi etkilemeyebilir, ancak St. Amelia’nın kasvetli Britanya havası —ilerlemenizi kaydettiğiniz telefon kulübeleri, solmuş anma fotoğrafları— neredeyse herkesin beğenisini kazandı. Serinin en hüzünlü oyunlarından biri.

Aksiyon-korku, yalnızca korkmak değil, karşılık vermek isteyenlere hitap eden bir melez tür. Korku, çatışmaları ortadan kaldırmaz: Başkahramanın silahları, bol miktarda mühimmatı ve kendini savunma imkânı vardır; ancak bu, oyunları daha az ürkütücü yapmaz. Aksine, çatışmaların yoğunluğu atmosferi güçlendirirken çatışmalar arasındaki sessiz anlar çoğu zaman canavarlarla yapılan savaşlardan bile daha korkutucu olur.

Serinin Şubat 2026’da çıkan dokuzuncu oyunu, yeniden yapımlar bir yana, Resident Evil 6’dan bu yana ilk kez Leon Kennedy’yi geri getiriyor. Capcom, hayranların favorisinin yanı sıra Resident Evil Requiem ’de seriye yepyeni bir başkarakter de ekledi: Grace Ashcroft.

Resident Evil Requiem incelememizde açıkladığımız gibi RE9, hayranlara verilmiş gerçek bir hediye. Oyun, özellikle de başkahramanların Raccoon City’ye ulaştığı ikinci yarısında nostaljik anlarla dolu. Bu arada oyunun yönetmenliğini Resident Evil 7’nin oyun yönetmeni üstlendi; dolayısıyla dokuzuncu oyunun epey korkutucu çıkması şaşırtıcı değil. Korkunç zombileri bile bunu kanıtlamaya yetiyor. Öte yandan Leon’un bölümleri, RE4 tarzındaki yüksek tempolu sekanslarıyla tam bir aksiyon-korku deneyimi sunuyor.

Çatışmalarda ilk F.E.A.R. , zeki düşmanları, güçlü silahları, zamanı yavaşlatma yeteneği ve etkileyici görsel efektleriyle hızlı tempolu, son derece gösterişli bir nişancı oyunu. Ancak silah sesleri kesilir kesilmez F.E.A.R., gizemli hayalet bir kızın aniden belirmesi gibi rahatsız edici görüntülerle dolu ürkütücü bir korku oyununa dönüşüyor. Oyunun tonu sürekli değişiyor, ancak bu geçişler şaşırtıcı bir zarafetle sunuluyor.

Monolith, F.E.A.R. ile Condemned: Criminal Origins oyunlarını neredeyse aynı zamanda çıkardı, ancak ikisi birbirinden tamamen farklı oldu. Condemned, çatışmalar ve zamanı yavaşlatma yetenekleri yerine dar koridorlar ve ağırlıklı olarak yakın mesafede gerçekleşen dövüşler sunuyor. FBI ajanı Ethan Thomas; terk edilmiş evlerden, metro istasyonlarından ve bir mağazadan geçerek bir dizi cinayeti araştırıyor. Silahları çevreden bulmak gerekiyor: Borular, tahtalar, balyozlar ve yangın baltaları işinize yarıyor. Her darbe ağır hissediliyor; düşmanlar saldırıları engelleyip doğru anda karşılık verebiliyor.

Düşmanların çoğu aklını yitirmiş insanlar. Köşelerde saklanıyor, karanlığa çekiliyor ve Ethan’ın yaklaşmasını bekliyorlar. Bu yüzden görünüşte boş bir odayı bile dikkatle aramak gerekiyor. Özellikle mağazadaki bölüm unutulmaz; canlı düşmanlar, hareketsiz manken sıralarının arasında saklanıyor.

Oyun, 2025 sonbaharında Steam’den ve Xbox Store’dan kaldırıldı. Bu nedenle artık tek seçenek, üçüncü taraf satıcılardan anahtar aramak.

Video oyunu tarihinin en iyi aksiyon oyunlarından biri ve türün kurallarını altüst etmeyi başarmış, başlı başına bir korku deneyimi. Resident Evil 4 , sabit kamera açılarını dinamik üçüncü şahıs çatışmalarıyla değiştirdi ve türün bugün hâlâ takip ettiği standartları belirledi. Leon’un Ganado sürülerine karşı savaştığı meşhur köy bölümü, Salazar’ın tuzakları ve ağır silahlı zombilerle dolu ada; RE4’ü yirmi yıl önce oynayanların bile unutmadığı ikonik anlar arasında.

2023’te bir yeniden yapım geldi ve o da mükemmel — ona aşağıda daha yakından bakacağız. Ancak orijinal oyun, modern aksiyon-korku oyunlarına en iyi fikirlerinin çoğunu hangi yapımın kazandırdığını anlamak için bile olsa hâlâ oynamaya değer.

Motive, Dead Space yeniden yapımına, Capcom’un ilk Resident Evil’ı yeniden tasarlarken izlediği yola benzer biçimde yaklaştı: Orijinali modern grafiklerle baştan inşa etti, hiçbir şeyi çıkarmadan yalnızca üzerine eklemeler yaptı. Seviye tasarımı daha ilgi çekici hâle geldi, yapay zekâ yönetmeni her oynanışı daha öngörülemez kıldı ve geliştiriciler orijinalinde bulunmayan yan görevler bile ekledi. Remake’lerin nasıl yapılması gerektiğine dair neredeyse kusursuz bir örnek.

Dead Space ’in devam oyunu, ilk oyun ya da yeniden yapımı kadar korkutucu değil; yine de korku ve aksiyonu bundan daha başarılı biçimde birleştiren başka bir oyun bulmak zor. Dead Space 2; cephaneliğinin çeşitliliği, düşmanlarının farklılığı ve ekranda yaşananların devasa ölçeğiyle öne çıkıyor. Korku oyunlarının Hollywood gişe filmi gibi olanı ve oyuncuların yıllar sonra bile ona değer vermesinin nedeni tam da bu.

Geliştiriciler ilk oyunun hatalarından ders çıkararak, selefinin aksine hiçbir zaman taklit gibi hissettirmeyen güçlü bir devam oyunu ortaya koydu. The Evil Within 2 , korku oyunlarının nadiren başvurduğu açık dünya yapısını deniyor. Bölgeleri, geleneksel korku oyunlarında görülenlerden çok daha büyük ve sırlarla, yan görevlerle dolu. Korku ile açık dünyanın gerçekten bir arada yürüyüp yürüyemeyeceğini merak edenler için mükemmel bir seçenek.

Resident Evil’ın sekizinci oyunu, serinin en iyilerinden derlenmiş bir seçki gibi hissettiriyor. Resident Evil Village , serinin farklı oyunlarından ilham alıyor: Birinci şahıs kamera açısını ve engelleme mekaniğini yedinci oyundan, envanter sistemini ve tüccar mekaniklerini ise dördüncü oyundan alıyor. Seriyi hiç oynamamış olanlar için Village, başlangıç noktası olarak gayet uygun: Özenle hazırlanmış sekizinci oyun hem serinin emektarlarına hem de yeni oyunculara hitap ediyor.

Orijinal oyunun hayranlarının önemli bir kısmı, remake fikrine baştan karşı çıktı. Ancak yenilenmiş Resident Evil 4 , bu modernleştirmenin yerinde olduğunu gösterdi. Yeni RE4; modern kontroller, akıllı düşmanlar ve bıçakla saldırıları savuşturma gibi yeni mekanikler sayesinde daha da dinamik hâle geldi. Genişletilen bölgeleri keşfetmek daha ilgi çekici; remake’in daha olgun tonuysa orijinalde biraz eksik kalan korku unsurlarını güçlendiriyor.

Gizlilik odaklı korku, korku oyunlarının en gergin alt türüdür. Silahınız yoktur — en azından neredeyse hiç; zaman zaman istisnalar çıkabilir — ve doğrudan çatışmayı kazanma şansınız bulunmaz. Geriye yalnızca tekinsiz gölgeler, tutulan nefesler ve canavarın yanınızdan geçip gitmesi umudu kalır. Bu oyunlar, oyunculara av olmanın ne demek olduğunu gerçekten hissettirir. Savunmasız bir başkahraman, tasarım kusuru değil; gerilimi en üst düzeye çıkarmak için dikkatle ayarlanmış bir araçtır.

Canavarlarla savaşmaya değil; hayatta kalmaya, saklanmaya ve hızlı kararlar vermeye odaklanan ilk korku oyunlarından biri. Clock Tower ’ın başkahramanı, elinde devasa bir makas taşıyan korkunç bir takipçiden kaçmak zorunda. Scissorman, malikanenin herhangi bir odasında en beklenmedik anda ortaya çıkabilir; bu yüzden bir saniyeliğine bile rahatlamak neredeyse imkânsızdır.

Clock Tower, oyuncunun başlıca silahının tabanca değil gizlilik olduğu, savunmasız başkahramanları konu alan oyunların öncüsüdür. Yaşına rağmen hâlâ oldukça gerilimli; özellikle de yakın zamanda yeniden yayımlanan Clock Tower: Rewind sürümüyle oynandığında.

İlk Amnesia , durgunlaşan korku türüne neredeyse tek başına yeni bir soluk getirdi; birinci şahıs bağımsız korku oyunlarının yükselişi de onun ardından başladı. Oyun ayrıca karşı koyamayan savunmasız bir başkahraman fikrini ana akıma taşıdı. Kendine has atmosferi ve oyuncu karanlıkta uzun süre kaldıkça azalan akıl sağlığı göstergesi sayesinde Amnesia hâlâ etkileyici.

Red Barrels’ın oyununun şimdiye kadar yapılmış en korkunç oyunlardan biri olarak anılmasının bir nedeni var. Outlast’ta, Amnesia’da olduğu gibi, başkahraman kimseye karşı koyamaz. Terk edilmiş bir akıl hastanesinin sakinlerinden kaçmalı; tamamen gizliliğe ve şansa bel bağlamalıdır.

Karanlıkta bir şey görebilmek için kameranın gece görüşünü sürekli kullanma zorunluluğu, deneyimi daha da gerilimli kılıyor. Görüş alanı son derece sınırlı, kameranın pilini de idareli kullanmak gerekiyor. Outlast, klostrofobisi olanlara göre değil.

Saklambaç oynarken hissedilen o dehşetten daha fazlasını istiyorsanız, Outlast benzeri oyunlar listemize göz atın.

İlk oyun kadar etkileyici olmayabilir ama Outlast 2 kesinlikle ilgiyi hak ediyor. Devam oyunu ortamı baştan aşağı değiştiriyor: psikiyatri hastanesinin yerini Arizona’nın uçsuz bucaksız mısır tarlaları ve düşman bir tarikat alıyor. Başkahraman, kayıp karısını arayan bir gazeteci. Önceki oyunda olduğu gibi elinde hiçbir silah yok.

İlk Outlast korkusunu dar koridorların klostrofobisinden alırken devam oyunu, açık alanları bile dehşet kaynağına dönüştürmeyi başarıyor. İleriyi birkaç adımdan ötesini göremediğiniz mısırların arasında saklanmak, karanlık bir hastanede yol bulmak kadar korkutucu.

Fatal Frame 2: Crimson Butterfly , gelmiş geçmiş en iyi korku oyunlarından biri olarak anılmayı sürdürüyor. Lanetli bir köyde mahsur kalan iki kız kardeşin hikâyesi, Japon psikolojik korkusunun en etkileyici örneklerinden: derin bir umutsuzluk ve melankoli duygusuyla örülü.

Ana silahınız bir fotoğraf makinesi. Kötü ruhlar kurşunlarla öldürülemez; yalnızca doğru anda objektiften yakalanabilirler. Bu da benzersiz bir gerilim yaratıyor: bir canavarı alt etmek için onu olabildiğince yakına sokmanız gerekiyor. Grafikleri baştan aşağı yenilenen tam remake, Mart 2026’da yayımlandı ve bu klasiği deneyimlemek için mükemmel bir fırsat sunuyor.

Gerçekten dehşet verici bir Alien korku deneyiminin mümkün olduğunu kanıtlayan oyun. Alien: Isolation , oyuncuları yaratık ordularıyla değil, yenilmez ve son derece zeki tek bir düşmanla korkutuyor. Canavar, oyuncunun taktiklerine uyum sağlayıp canlı ve düşünen bir avcı gibi peşine düşüyor. Hayatta kalmak gizliliğe ve Alien’ın dikkatini dağıtmak ya da onu geçici olarak uzaklaştırmak için kullanılabilecek kısıtlı kaynaklara bağlı.

Alien: Isolation o kadar sıra dışı bir oyun ki Alien: Romulus filmine doğrudan ilham verdi.

Alien: Isolation gibi Amnesia: The Bunker da klostrofobi ve oyuncunun hamlelerine sürekli uyum sağlayan bir canavarla yüzleşme üzerine kurulu. Birinci Dünya Savaşı’ndan kalma karanlık bir sığınaktan daha kasvetli bir korku ortamı hayal etmek zor. Oynanış açısından The Bunker, immersive sim unsurlarıyla türü ileri taşıyor: kilitli her odaya birden fazla yoldan girebilirsiniz; anahtarı bulabilir, havalandırma boşluğundan sürünebilir ya da kapıyı el bombasıyla havaya uçurabilirsiniz.

1980’lerin gelecek tasavvuruna göre inşa edilmiş, terk edilmiş bir Ay üssü: hantal terminaller, disketler ve yeşil yazılarla parlayan iri monitörler. Sessizlik ve boş yaşam alanlarıyla karşılaşıyorsunuz; çok geçmeden üssün göründüğü kadar boş olmadığı anlaşılıyor.

Routine geliştirme sürecinde on yılı aşkın zaman geçirdi ve beklemeye değdi. Ekranda hiçbir arayüz yok: haritanız, tarayıcınız ve yönergeleriniz, küçük ekranlı taşınabilir bir bakım aracı olan C.A.T.’in içinde. Sıkışırsanız silah olarak da kullanabilirsiniz. Bir sonraki koridorda bir şey dolaşırken onu gerçek zamanlı olarak kullanmanız gerekiyor. Karşı koymak çoğu zaman mümkün değil; bu yüzden sessiz kalmak ve yollarınızı bilmek en önemli beceriler. Ay’ın yalnızlığı da Alien: Isolation’daki tehditler kadar ağır bir şekilde üzerinize çöküyor.

Asya korkusu, Batı’daki örneklerinden farklı bir geleneği izliyor: motorlu testere taşıyan bir canavar yerine yüzü örten ıslak saçlar, boş bir okulun gıcırdayan döşemeleri ve öldürülemeyen, yalnızca yatıştırılabilen ya da aldatılabilen ruhlar var. Japon, Tayvan ve Kore korku oyunları belirsizlikten ve doğaüstü güçlerin gündelik yaşama sızmasından besleniyor; insanın içine işlemelerinin nedeni de tam olarak bu. Fatal Frame 2 ile Silent Hill ve Resident Evil serileri yukarıda zaten yer aldı; bu bölümde Asya korkusunun her hayranının tanıması gereken oyunlara göz atıyoruz.

Amerikalı bir televizyon ekibi, yerel bir efsane hakkında program çekmek için Japonya’daki Hanuda köyüne gider ve tüm köyü kırmızı bir sise sürükleyen bir ritüele rastlar. Köylüler, gündelik işlerini yapmayı sürdüren yaşayan ölülere, Shibito’lara dönüşür.

Siren: Blood Curse , ilk Siren oyununun PS3 için yeniden yorumlanmış hâli ve imza mekaniğinin hâlâ gerçek bir benzeri yok. Karakteriniz düşmanların gözünden görebiliyor; böylece ekran, kendi görüşünüzle yan taraftaki evi arayan bir canavarın bakış açısı arasında bölünüyor. Hikâye, birkaç hayatta kalanın gözünden televizyon dizisi bölümleri şeklinde anlatılıyor. Sony’nin en kendine özgü Japon korku oyunu: yavaş, bunaltıcı ve acele etmeye kalkışanlara acımasız.

Hikâye, sıkıyönetim ve Beyaz Terör döneminde, 1960’ların Tayvan’ında geçiyor. İki öğrenci, terk edilmiş bir okulda kendilerine geliyor; okul yavaş yavaş yerel folklordan ruhlarla doluyor. Bazılarından saklanarak kaçınmak, bazılarının yanından geçerken ise nefesinizi tutmak gerekiyor. Onlarla savaşmak imkânsız; bu yüzden başkahramanlar zamanlarının çoğunu sınıfları keşfederek, bulmacaları çözerek ve neler olduğunu anlamaya çalışarak geçiriyor.

Notlar, anılar ve okulun kendisindeki değişiklikler aracılığıyla Detention , yasaklanmış kitapları, muhbirleri ve siyasi baskı yüzünden hayatları mahvolan insanları anlatıyor. Sonuçta sıradan insanların yaptıkları, herhangi bir hayaletten daha korkutucu çıkıyor. Oyun Steam’de %96 olumlu incelemeye sahip ve artık Asya korkusunun belirleyici eserlerinden biri olarak hak ettiği yeri bulmuş durumda.

White Day’den önceki akşam lise öğrencisi Hui-min Lee, hoşlandığı kıza hediye bırakmak için okuluna gizlice girer. Çok geçmeden kapılar kilitlenir, binada hayaletler belirmeye başlar ve beyzbol sopası taşıyan bir hademe koridorlarda devriye gezer. Açık bırakılan ışıklara ve çıkardığınız seslere tepki verdiğinden, karşınıza çıktığında yapabileceğiniz tek şey kaçmak ya da saklanmaktır.

Bulmacalarda Kore batıl inançlarından, Taocu sembollerden ve feng shui ilkelerinden yararlanılıyor. Kayıt sistemi eski hayatta kalma korku oyunlarının geleneğini sürdürüyor: tek kullanımlık keçeli kalemler ve okul duyuru panoları gerekiyor. Diyalog seçimleri diğer öğrencilerle ilişkilerinizi etkiliyor ve alacağınız 9 sondan hangisine ulaşacağınızı belirliyor. 2017’de Batı’da yayımlanan remake, bu Kore klasiğini deneyimlemenin hâlâ en erişilebilir yolu.

Ib adlı bir kız, ailesiyle birlikte bir sanat sergisini gezer; ancak çok geçmeden galeride tek başına kalır. Salonlar dönüşmeye başlar: tablolar başkahramanı izler, heykeller kaidelerinden iner ve resmedilmiş yaratıklar çerçevelerinden sürünerek çıkar. Ib savaşamaz; bulmacaları çözmesi ve sağlığını temsil eden taç yapraklarını koruduğu kırmızı bir gülü kollaması gerekir.

Piksel grafikleri oyunun korkutucu olmasına engel değil. Aksine, yalın görsellik hayal gücüne geniş alan bırakıyor; genç başkahramanın çaresizliği de çevresinde olup bitenleri daha da ürkütücü kılıyor. 2022 remake’i, orijinalin atmosferini korurken grafikleri ve müzikleri yeniledi, ayrıca birkaç bulmacayı değiştirdi. Steam’de %98 olumlu incelemeye sahip.

Bir grup öğrenci, dostluklarını sonsuza dek korumak için bir ritüel gerçekleştirir; ancak bunun yerine lanetli Heavenly Host İlkokulu’na ışınlanırlar. Başkahramanlar, öldürülen çocukların ruhlarının koridorlarda dolaştığı binanın farklı sürümlerine dağılır. Kaçabilmek için okulun geçmişini ortaya çıkarmaları ve önceki kurbanlarla aynı kaderi paylaşmaktan sakınmaları gerekir.

Basit grafiklere, dehşet verici sahnelerin ayrıntılı betimlemeleri ve binaural ses eşlik ediyor. Fısıltılar bir yandan duyuluyor, ayak sesleri oyuncunun arkasından geliyor ve sesin kaynağı çoğu zaman ekranın ötesinde kalıyor. Kötü sonlar özellikle akılda kalıcı: bazı hatalar karakterleri finalden çok önce öldürebiliyor. 2021 sürümü ana hikâyeyi ve ek bölümleri içeriyor; başlamak için en iyi seçenek de bu.

Havai fişek festivalinin ardından arkadaşlar Yui ve Haru, eve dönerken birbirlerinden ayrılır. Oyun, geceleri kasabanın sokaklarında birbirlerini arayan iki başkahraman arasında geçiş yapar. Bu yerler gündüzleri son derece sıradan görünür; ancak gün batımından sonra avlular, ara sokaklar ve boş arsalar Japon folklorundan ruhlarla dolar.

Kızların silahı yok. Hayaletlerden kaçmaları, çalılara saklanmaları ve yolda buldukları eşyalarla dikkatlerini dağıtmaları gerekiyor. Yaklaşan tehlikeyi kalp atışları haber veriyor: ruh yaklaştıkça ekran daha hızlı titreşiyor ve ses yükseliyor. Çocuksu çizimler ve küçücük başkahramanlar, geceleri karşılaştıkları şeylerle keskin bir tezat oluşturuyor. Bazı bölümlerse bu kadar sevimli görünen bir oyundan beklenmeyecek ölçüde acımasız.

Bağımsız stüdyolar uzun zamandır korku türünün öncüleri arasında. Korku yaratmanın alışılmadık yollarını bulanlar indie geliştiriciler: tepeden görülen tekinsiz bir orman, iblislerin istila ettiği bir morg ya da ölülerini hatırlayan perili bir ev… Bu oyunlar, geliştiricilerin güçlü bir fikri ve insanların gerçekten nelerden korktuğunu anlama becerisi varsa bütçenin belirleyici olmadığını kanıtlıyor.

Sarı yağmurluklu küçük bir kız, aynı zamanda restoran olarak kullanılan devasa bir gemide mahsur kalır. Burada grotesk, devasa aşçılar ve açgözlü müşteriler tarafından avlanır. Bu fikir tek başına bile Little Nightmares ’a on yılın en rahatsız edici ve atmosferik korku oyunları arasında rahatlıkla yer kazandırıyor. Oyunun korkusu zıtlıktan doğuyor: küçücük, narin bir kahramanın karşısında devasa, biçimsiz düşmanlar var. Aradaki bu uçurum, oyuncuda güçlü bir izlenim bırakıyor.

Birçok kişi Little Nightmares 2 ’yi ilk oyundan daha iyi buluyor; bunun da haklı nedenleri var. Artık tek bir kadın kahraman yerine iki ana karakter var: Mono adlı bir çocuk ve sarı yağmurluklu tanıdık kız. Oyun dünyası tek bir gemiden karanlık bir şehrin tamamına genişliyor; hastane, okul ve sinyal kulesi gibi her biri bir öncekinden daha ürkütücü mekânlar da bu dünyaya dahil.

Devam oyunu, serinin kendine özgü kırılganlık ve savunmasızlık hissinden ödün vermeden çatışma mekanikleri ve seviyelerde daha fazla çeşitlilik sunuyor. Sessiz, sözsüz ve unutulmaz finali güçlü bir izlenim bırakıyor.

Little Nightmares’ı yaratan stüdyo Tarsier’ın yeni oyunu. Bir erkek ve kız kardeş, kayıp arkadaşlarını kurtarmak için bir zamanlar evleri dedikleri adaya tekneyle dönüyor. Ancak ada kâbusa dönüşmüş durumda: insan biçimindeki canavarlar, ufukta beliren devasa yaratıklar ve içinde oyalanmak istemeyeceğiniz harabeler.

Little Nightmares’a kıyasla en büyük değişiklik, ölçek. REANIMAL , daracık odalardan açık denizlere ve parçalanmış manzaralara geçiyor; ayrıca iki kahraman bulunuyor. Oyunu aynı ekranda ya da çevrimiçi birlikte, isterseniz de yapay zekâ kontrollü bir partnerle tek başınıza oynayabilirsiniz. Stüdyonun alametifarikası olan kırılganlık hissi olduğu gibi korunmuş: çocuklar hâlâ küçücük, çevrelerindeki her şeyse devasa ve aç.

Little Nightmares 3, farklı bir stüdyo olan Supermassive Games tarafından geliştirildi ve çok daha ılık tepkiler aldı. Bu yüzden, ilk iki oyunun yaratıcılarının imzasını taşıyan REANIMAL bu listede yer alıyor.

Diyalog yok. Açıklama yok. Alışılagelmiş anlamda bir anlatı da yok; yalnızca Hans Ruedi Giger’dan esinlenen biyomekanik bir kâbus var. Scorn , oyundan çok etkileşimli bir sanat enstalasyonunu andırıyor: et ve kemikten oluşmuş uzaylı mimarisi, canlı bir bedenin parçalarına benzeyen silahlar ve oyuncunun varlığını istemeyen, onu aktif biçimde reddeden bir dünyada davetsiz misafir olduğu hissiyle.

Oynanış pek kayda değer değil; ancak Scorn’un görsel dünyasına kapılanlar, oyunu uzun süre unutamayacak.

Darkwood , oyuncuyu “çalınan anahtarı bul ve kaç” dışında belirli bir hedefi olmayan tekinsiz bir ormana bırakıyor. Gündüzleri çevrede olabildiğince çok erzak aramak gerekiyor. Ardından, karanlık varlıkların ortaya çıkmaya başladığı gece çökmeden sığınağa dönmek için acele etmelisiniz.

Darkwood, korku yaratmak için oyunların son teknoloji grafiklere ihtiyaç duymadığını açıkça gösteriyor. Sade görseller, zekice bir oynanış terciğiyle tamamlanıyor: oyuncular yalnızca el fenerinin ışığına yakalanan canavarları görebiliyor. Gerilim bütünüyle paranoya hissi üzerine kurulu.

P.T.’nin ortaya attığı fikirlerden doğan bu bağımsız korku oyunu, türün en atmosferik örneklerinden biri hâline geldi. Visage’da oyuncular, duvarlarında eski sakinlerinin trajik kaderlerine dair hikâyeler saklayan, uçsuz bucaksız ve sürekli değişen bir evi keşfediyor. Her bölüm farklı bir karaktere odaklanıyor ve geleneksel hayalet korkusundan doğrudan psikolojik dehşete uzanan ayrı bir atmosfer sunuyor.

Visage, oyuncuyu korkutmak için ani korku anlarına bel bağlamıyor; baskıyı doğrudan mekânın kendisi kuruyor. Evin kendine özgü kuralları var ve içeride ne kadar uzun kalırsanız gerçeği yanılsamadan ayırt etmek o kadar zorlaşıyor.

Son derece özgün bir fikir etrafında şekillenen bir korku oyunu. Oyuncu, gece vardiyası için çağrılan bir morg çalışanını canlandırıyor. Görevi, gömülmeye hazırlanacak birkaç ceset arasından hangisinde bir iblisin barındığını bulmak. Süreç yavaş ilerliyor ve son derece ürkütücü: geliştiriciler, The Mortuary Assistant ’ın rastgele tetikleyebileceği yüzlerce rahatsız edici olay tasarlamış.

Kargo gemisi Tulpar bir asteroide çarpıp kontrolünü kaybediyor. Beş kişilik mürettebat, azalan erzakları ve ambarı dolduran tonlarca ağız gargarasıyla birlikte gemide mahsur kalıyor. Mouthwashing , felaket öncesi ve sonrasındaki olaylar arasında gidip geliyor. İlk başta kazanın nedeni açık gibi görünse de her yeni bölüm, hem yaşananlara hem de karakterlere dair anlayışınızı değiştiriyor.

Oyunu bitirmek 2–3 saat sürüyor ve oyuncuları geleneksel canavarlarla korkutmak için neredeyse hiç çaba harcamıyor. Asıl tehdit, yardımın gelmeyeceğini anlayan ve gerçeği birbirlerinden saklamayı yavaş yavaş bırakan insanlar. PS1 tarzı düşük poligonlu grafikler, beden korkusu ve suçluluk teması, Mouthwashing’i son yılların en dikkat çekici bağımsız korku oyunlarından biri hâline getirdi. Steam’de %95 olumlu incelemeye sahip. Bulmacalarda takılanlar Mouthwashing rehberimize göz atabilir.

Bir apartmanın pencerelerinin dışında açıklanamaz bir şeyler oluyor. Dışarı bakmaya cesaret eden herkes canavara dönüşüyor. Kahraman dairesinde kalıyor, ancak erzakı hızla tükenince merdiven boşluğuna çıkmak ve mutasyona uğramış komşularının yaşadığı diğer katları keşfetmek zorunda kalıyor.

Look Outside , hayatta kalma korkusunu sıra tabanlı bir RPG ile birleştiriyor. Kahraman keşif gezilerinde yiyecek ve silah topluyor, canavarlarla savaşıyor ve hayatta kalanlarla karşılaşıyor; bunlardan bazılarına dairesinde barınak sunabiliyor. Oyunun Steam’deki incelemelerinin %98’i olumlu, Metacritic puanıysa 83.

Güneş ölümcül hâle geldiğinden gündüzleri kimse dışarı çıkmıyor; geceleriyse kapı çalınıyor. Gelenlerin bazıları sığınacak yer arayan hayatta kalanlar. Diğerleri ise insan gibi görünmeye çalışan yaratıklar, yani Visitors. Kimin içeri gireceğine siz karar veriyorsunuz ve yapacağınız tek bir hata, içeridekilerin hepsinin hayatına mal olabilir.

No, I'm Not a Human , basit kuralları ve ağır sonuçları olan bir paranoya simülatörü. Konukların dişlerini, gözlerini ve ellerini inceliyor, televizyondan haberleri dinliyor ve kiracılarınızdan hangilerine güvenebileceğinize karar veriyorsunuz. Ham sanat tarzıysa oyunu daha da tekinsiz kılıyor: asla içeri almamanız gereken birini kabul etmek için tek bir gece yeterli.

İlk Five Nights at Freddy's , kitaplar, filmler, sayısız ürün ve taklitçiyle büyüyen bir serinin temelini attı. Bir pizzacıdaki gece bekçisi, küçük bir ofiste oturup güvenlik kameralarından animatronikleri izliyor. Yan koridorlardaki iki kapı ve ışıklar bir miktar koruma sağlıyor, ancak her kullanım binanın kısıtlı enerji kaynağını tüketiyor.

Kapıları sürekli kapalı tutmak mümkün değil; bu yüzden oyuncular kameralar arasında geçiş yapmalı, animatroniklerin yerlerini akılda tutmalı ve ofisin dışından gelen sesleri dinlemeli. Ani korku anı, oyuncuyu rastgele korkutma girişimi değil; bir hareketi fark etmemenin ya da enerjiyi boşa harcamanın cezası. Gizli hikâye de en az bunun kadar önemli: ilk oyun ipuçlarını telefon mesajlarına ve gazete kupürlerine serpiştirirken devam oyunları bunları, hayranların on yılı aşkın süredir çözmeye çalıştığı girift bir anlatıya dönüştürdü.

Şeytan paniğinin doruğa çıktığı 1980’lerin Amerika’sı. John Ward adlı genç bir rahip, bir yıl önceki başarısız ayin yerine geri dönüyor. İblislere karşı tek savunması olan haç, lanetli nesneleri arındırıp gizli notları da ortaya çıkarabiliyor. FAITH çoğu zaman Atari 2600 oyununu andırıyor: bir avuç renk, köşeli grafikler ve neredeyse bomboş mekânlar. Bu da ele geçirilmiş kişilerin aniden doğallıktan uzak, tekinsiz bir akıcılıkla hareket etmeye başladığı rotoskop animasyonlu sahneleri daha da çarpıcı kılıyor. Deneyimi, eski konuşma sentezleyicilerinden geçirilmiş sesler ve gerçek şeytan çıkarma kayıtlarının değiştirilmiş hâlleri tamamlıyor. Oyunun Steam incelemelerinin %95’i olumlu.

Minik bir denizaltı, cansız bir uydudaki kan okyanusu ve koordinatları izleyerek birkaç noktaya gözlerini kapatmışçasına ulaşma görevi. Basınç nedeniyle gözlem penceresi kaynakla kapatılmış; bu yüzden yön bulmak için eksik bir haritaya, yakınlık sensörlerine ve gövdenin dışından gelen seslere güvenmek gerekiyor. Dışarıda neler olduğunu görmenin tek yolu, harici kamerayla çekilen grenli fotoğraflar.

Iron Lung bir saatten kısa sürede tamamlanıyor ve neredeyse tümüyle tek, daracık bir kabinde geçiyor. Zamanın büyük bölümünde hiçbir şey olmuyor: denizaltı gıcırdıyor, göstergeler çok az bilgi veriyor ve çekilen her yeni fotoğraf ekranda yavaş yavaş beliriyor. Beklemeye ve çevreyi doğru düzgün görememeye odaklanan bu yaklaşım, oyunu son yılların en ünlü minimalist korku oyunlarından biri hâline getirdi.

Soruşturmalar ve sıra tabanlı çatışmalar üzerine kurulu, tamamen MS Paint’te çizilmiş bir roguelite. Japonya’nın sahil kasabasında tuhaf olaylar baş gösteriyor: tarikat üyeleri ortaya çıkıyor, öğrenciler kayboluyor ve Junji Ito’nun mangalarından esinlendiği açıkça belli olan yaratıklar denizden sürünerek çıkıyor. Her oyun birkaç rastgele seçilmiş vakayı araştırmayı içeriyor; bu da olayların, düşmanların ve bulunan eşyaların sürekli değiştiği anlamına geliyor.

Siyah beyaz grafiklerde neredeyse hiç animasyon kullanılmıyor, ancak canavarların ayrıntılı tasarımları bu eksikliği fazlasıyla telafi ediyor. Başkahraman ipuçları ararken Kıyamet ölçeri durmadan yükseliyor ve kadim bir tanrının uyanışını yaklaştırıyor. Bu yüzden şüpheli bir yeri rutin olarak araştırmak bile riskli hissettiriyor. World of Horror , Steam’de %90 olumlu incelemeye sahip.

Her biri tehlikeli bir durumdan sağ kurtulan birinin anlattıkları şeklinde sunulan kısa bölümlerden oluşan bir seri. Bir genç evde yalnız kalıyor, arabası bozulan bir kadın geceyi yol kenarındaki bir motelde geçiriyor, bir orman gözetleme kulesindeki görevli ise yabancıları fark ediyor. Ortada iblis yok; tehdit neredeyse her zaman sıradan insanlardan kaynaklanıyor.

Fears to Fathom , korkuyu sürekli kovalamacalarla değil, beklentiyle yaratıyor. Kahramanlar gündelik işlerini yapıyor, telefonlarına mesajlar alıyor ve yavaş yavaş tuhaf ayrıntıları fark ediyor: açık bir kapı, tanımadıkları bir araba ya da pencerenin dışındaki bir siluet. VHS filtresi ve özellikle sıradan tutulmuş anlatım, bu etkiyi daha da güçlendiriyor. Bu hikâyelerin gerçek hayatta yaşanması kolayca mümkün göründüğünden, oyuncular bir bölümü bitirdikten sonra kendi evlerinden gelen sesleri dinlemeye devam edebiliyor.

İlk Half-Life için yapılmış bir moddan doğan, tam uzunlukta bir korku oyunu; aynı zamanda Steam’deki en ürkütücü ücretsiz oyunlardan biri. Bir trafik kazasının ardından Simon adlı genç bir adam gece vakti bir şehirde kendine geliyor ve eve dönmeye çalışıyor. Başlıca ışık kaynağı telefonunun feneri: tek elle kullanılan bir silahla birlikte tutabiliyor, ancak pompalı tüfek ya da tüfek kullanırken kahraman karanlıkta kalıyor.

Cry of Fear , silahlı çatışmaları bozulmuş sesler, aniden beliren düşmanlar ve bilerek sarsıntılı yapılmış animasyonlarla harmanlıyor. Ancak canavarların ardında, depresyon, yalnızlık ve kendinden nefret etme üzerine bir hikâye yavaş yavaş ortaya çıkıyor. Oyun Steam’de %89 olumlu incelemeye sahip ve ücretsiz indirilebiliyor.

Şiddetli bir yağmur sırasında kahramanın hizmet köpeği hasarlı bir yağmur suyu kanalına sürükleniyor. Onu kurtarmak için kanalizasyon sistemine inmek gerekiyor; ancak sistem kısa süre içinde değişmeye başlıyor: tanıdık tüneller yerini paslı koridorlara, et duvarlarına ve belediye altyapısıyla hiçbir ilgisi olmayan mekânlara bırakıyor.

Lost in Vivo , Silent Hill’den açıkça esinlenmiş: bir radyo yaklaşan canavarlar hakkında uyarıyor, hikâyenin büyük kısmıysa çevrede ve etrafa saçılmış notlarda gizli. Oyun özellikle kapalı alan korkusunu etkili biçimde kullanıyor. Geçitler giderek daralıyor, tavanlar alçalıyor ve bazı bölümler neredeyse körlemesine aşılmak zorunda kalınıyor. Bir tünel boş görünse bile geri dönmek hiç cazip gelmiyor. Oyun Steam’de %91 olumlu incelemeye sahip.

Puppet Combo’nun VHS tarzı slasher oyunu, hem 1980’lerin düşük bütçeli korku filmlerinden hem de ilk PlayStation döneminin hayatta kalma-korku oyunlarından esinleniyor. Yerel bir televizyon ekibi, idam edilmiş seri katil Anthony Smith’in, namıdiğer Easter Ripper’ın terk edilmiş evine giriyor. Gazeteciler hayaletler üzerine bir haber çekmeyi planlıyor, ancak katilin hâlâ hayatta olabileceğini kısa sürede anlıyor.

Murder House , ilk Resident Evil oyunlarını andıran sabit kamera açıları, tank kontrolleri ve kayıt için sınırlı sayıda kalem kullanıyor. Bu sırada katil evde dolaşıyor; oyuncular her kapının ardındaki ayak seslerini dinleyip saklanmak zorunda kalıyor. VHS filtresi, synthesizer müzikleri ve bilerek abartılı vahşet, oyunun tarzını tamamlıyor. Oyun Steam’de %95 olumlu incelemeye sahip.

Maya adlı bir öğrenci, psikopat Jimmy Hall’un işlettiği ücra bir otelde mahsur kalıyor. Jimmy, Maya’nın arkadaşlarını bağlamış ve şimdi Maya’yı aramak için elinde sopayla koridorlarda devriye geziyor. At Dead of Night , gerçek oyuncularla çekilmiş; FMV’yi bilgisayar üretimi ortamlarla birleştiriyor. Bu da Jimmy’nin yüzünün bir köşenin ardından aniden belirmesini özellikle ürkütücü kılıyor.

Otel, kısa koridorlara ve odalara bölünmüş. Maya ayak seslerini dinliyor, dışarıya göz atıyor, saklanma yerleri arasında koşuyor ve peşindeki kişinin hangi katta olduğunu anlamaya çalışıyor. Aynı zamanda eski bir ruh çağırma kutusuyla hayaletlerle iletişim kurup Jimmy’nin geçmişini adım adım ortaya çıkarıyor. Bu basit eylemler kısa sürede ses üzerine kurulu, sinirleri geren bir oyuna dönüşüyor. Korku oyunu Steam’de %94 olumlu incelemeye sahip.

The Midnight Walk dünyası elle yapılmış: karakterler ve dekorlar kilden şekillendirilip taranmış; bu yüzden her şey stop-motion film gibi görünüyor — üstelik oldukça karanlık bir film. İsimsiz bir kahraman karanlıklar içindeki bir dünyada uyanıyor ve içinde ateş yanan canlı bir kil kap olan Potboy’la yola koyuluyor.

Ateş hem korunma aracınız hem de hedefiniz: Potboy mumları yakıyor, yolu aydınlatıyor ve bulmacaları çözmeye yardım ediyor. En sıra dışı numara gözlerinizi kapatmak; bu, çevrenizdeki sesleri keskinleştirerek neredeyse görünmez bir yaratığın izini sürmenizi sağlıyor, hatta bazı canavarları taşa çevirebiliyor. Geri kalan zamanlarda devasa canavarlardan gardıroplarda ve siperlerin arkasında saklanıyorsunuz. Birkaç akşamda biten kısa bir yolculuk bu; ancak kasvetli güzelliği ve müzikleri akılda kalıyor.

Hikâyeye ve oyuncu seçimlerine odaklanan oyunlar, her oynayışı kişisel bir hayatta kalma öyküsüne dönüştürüyor. Her karar olayların akışını, karakterlerin kaderini ve sonu etkilerken gerilim dram ve ahlaki ikilemler üzerinden şekilleniyor. Sinematik anlatımı, güçlü yönetmenliği ve korkutucu bir hikâyenin gidişatını belirleme olanağını önemseyenler için ideal bir format.

Bu interaktif film, 1980’lerin slasher filmlerine yazılmış bir aşk mektubu. Ona ilham veren kült B sınıfı korku klasikleri gibi Until Dawn hem ürkütücü hem de ciddiyetten uzak; yalıtılmış bir yerde mahsur kalan bir grup gencin neredeyse keyifle absürt hikâyesini anlatıyor. Türün kuralları gereği gençler kısa süre içinde teker teker ölmeye başlıyor. Kimin ölüp kimin sona kadar hayatta kalacağı tamamen oyuncunun kararlarına bağlı.

Aynı stüdyo Supermassive Games’in Until Dawn’dan sonraki manevi devam oyunu. The Quarry’de yaz kampı sezonu bittikten sonra dokuz kamp danışmanı gece boyunca mahsur kalıyor. Sonrasında klasik slasher filmlerinin geleneklerine uygun biçimde ortalık karışıyor.

Dallanıp budaklanan seçim mekanikleri Until Dawn seviyesinde: dokuz karakterden herhangi biri kurtarılabilir ya da öldürülebilir; her kararın sonuçları oyuncunun vicdanına kalır. The Quarry ayrıca eşli oyunu da destekliyor ve böylece en iyi eşli korku oyunları arasında yer alıyor.

Supermassive Games’in interaktif korku oyunlarından oluşan bu antolojinin her bölümü, yeni bir oyuncu kadrosuyla kendi başına tamamlanan bir hikâye anlatıyor. Man of Medan oyuncuları bir hayalet gemiye çıkarıyor, Little Hope cadı mahkemeleri geçmişine sahip bir kasabayı ziyaret ediyor, House of Ashes bilinmeyen yaratıkların yaşadığı yeraltı Akad tapınağına iniyor, The Devil in Me ise ölüm tuzağı olarak tasarlanmış bir oteli konu alıyor. 2026’da uzayda geçen Directive 8020 de antolojiye katıldı.

Kötü bir karar ya da başarısız bir QTE herhangi bir karakterin ölümüne yol açabilir. Antoloji özellikle gruplar için çok uygun: Movie Night modunda en fazla beş oyuncu karakterleri paylaşarak sırayla kumandayı birbirine veriyor. Yeni başlayanlar Man of Medan ile başlayıp kronolojik sırada oynayabilir ya da doğrudan ilk sezondaki en güçlü oyun olan House of Ashes’a geçebilir.

Bu tür karışımları korkuyu ana odakları olarak değil, birçok araçtan biri olarak kullanıyor. İçlerinde oyunlardaki en ürkütücü ani korkutma anları seçkimizde yer alabilecek sahneler var; ancak bunları aksiyon, macera ya da dünyayı keşfetmeyle harmanlayarak daha erişilebilir ama yine de atmosferik bir deneyim sunuyorlar. Bu oyunlar; saf hayatta kalma-korkusuna, katı kaynak kısıtlamalarına ve bunaltıcı bir atmosfere kendini kaptırmadan gerilim ve adrenalin isteyenler için ideal.

Ninja Theory, şizofreniyle yaşayan bir kahramanın hikâyesini daha etkili anlatmak amacıyla oyunu sinirbilimciler ve psikoz deneyimi yaşamış kişilerle iş birliği içinde geliştirdi. Senua’nın zihnindeki — ve oyuncunun kulaklıklarındaki — sesler farklı yönlerden sürekli konuşuyor ve birbirlerinin sözünü kesiyor.

Hellblade: Senua’s Sacrifice , korkudan ziyade gerçeklikle bağını yitirmiş birinin zihinsel durumunu yansıtıyor. Oyun, hangi olayların gerçek olduğunu ve hangilerinin yalnızca kahramanın zihninde yaşandığını açıklamayı özellikle reddediyor. Senua ilerledikçe bu ince sınırı ayırt etmek daha da zorlaşıyor.

Devam oyunu, ilk oyunun duygusal etkisini yeniden yaratmaya çalışmıyor; Senua bir kurbandan koruyucuya dönüşüyor. Bunun yerine ölçeğe, sinematik anlatıma ve görsel şölene odaklanıyor. Senua's Saga: Hellblade 2 , grafik ve yönetmenlik açısından modern oyunların en etkileyicilerinden biri. Yalnızca güçlü PC'ler ve yeni nesil konsollar için geliştirildi.

Federal Kontrol Bürosu, paranormal olayları araştırmaya adanmış gizli bir kurum. Bir gün dışarıdan biri kurumun merkezine giriyor ve hiçbir uyarı olmaksızın direktör oluyor. Control , Remedy'nin gücünün zirvesinde olduğunu kanıtlıyor. Fin stüdyosu unutulmaz bir ortam yaratmış: Kendi fizik kurallarıyla yönetilen ve Güç Nesneleri, tuhaf eşyalar ve akla yatkın açıklamalara meydan okuyan varlıklarla dolu, brutalist beton bir labirent olan En Eski Ev.

Evet, bu bir korku oyunundan çok aksiyon oyunu; ancak gizem atmosferi, tamamen korkuya odaklanan oyunların çoğundan bile daha yoğun. Bir diğer artısı da Control'deki olayların yukarıda ele aldığımız Alan Wake 2 ile bağlantılı olması.

Belki de türünün tek örneği olan Bloodborne , FromSoftware'in Souls oyunlarının acımasız mekaniklerini video oyunu tarihinin en karanlık, umutsuz ve Lovecraftvari dünyalarından birine taşıyor. Vebanın kasıp kavurduğu Viktorya dönemi şehri Yharnam, Silent Hill'den bile daha ürkütücü bir yer sayılabilir.

Bloodborne, oyuncuları canavarlardan ziyade, oyunun kâbusunun ardındaki güçler yavaş yavaş açığa çıktıkça deliliğe doğru sürüklenişiyle korkutuyor. Evreni ve mitolojisi, çıkışından yıllar sonra bile tartışılıp yorumlanmaya devam eden ender aksiyon-korku oyunlarından biri. Bunu Bloodborne'un 10. Yılı — Hâlâ FromSoftware'in En İyi Oyunu başlıklı yazımızda açıklamıştık. Ayrıca son derece zorlu bir oyun olan Bloodborne, en zor oyunlar sıralamamızda yerini aldı.

Hem System Shock 2'nin manevi devamı hem de kendi başına özgün bir oyun. Prey , oyuncuları uzay istasyonu Talos I'e götürüyor. İstasyon, neredeyse her nesnenin biçimine bürünebilen uzaylı Taklitçiler tarafından ele geçirilmiş durumda. Her kupa, her sandalye potansiyel bir tehlike; bu da final sahnesine kadar süren bir paranoya hissi yaratıyor.

Arkane, Talos I'i sürükleyici bir simülasyon sandbox'ı olarak tasarladı: İstasyonun tüm bölümleri birbirine bağlı, her kısım bir diğerine açılıyor ve oyuncuların sahip olduğu özgürlük son derece geniş. Prey, bu listedeki yerini System Shock 2'nin yanında doğal olarak alıyor; aynı temel fikir modern çağ için geliştirilmiş.

Tür hız kesmeden yoluna devam ediyor. Silent Hill: Townfall ve Clive Barker's Hellraiser: Revival çoktan çıktı; ayrıca Halloween'e yetişecek Remothered üçlemesinin finali, Resident Evil: Code Veronica yeniden yapımı, Until Dawn devam oyunu ve SOMA ile Amnesia'nın yaratıcılarından yeni bir oyun gibi büyük çıkışlar da yolda.

Capcom, Summer Game Fest 2026'da duyurulan Resident Evil: Code Veronica oyununun kapsamlı bir yeniden yapımını şu anda geliştiriyor. Claire Redfield'ın Rockfort Adası'ndaki hikâyesi, güncellenmiş RE2 ve RE4'ün arkasındaki ekip tarafından yeniden ele alınıyor. Oyun; omuz üstü kamera, modern bir savaş sistemi, yeni sinematik yönetmenlik ve RE Engine'in gücünü kullanan grafiklerle geliyor.

Orijinal oyun 2000'de çıktı ve yıllarca yeniden yapımı olmayan az sayıdaki klasik oyundan biri olarak kaldı. Chris'i aramak, Ashford ailesi ve mutantların istila ettiği bir adadan kaçmak hikâyenin merkezinde yer alıyor. Resident Evil Veronica, 2027'de PC ve modern konsollar için çıkacak.

İtalyan stüdyo Stormind Games'in Remothered üçlemesinin finali. Sicilya'da altı kız iz bırakmadan kayboluyor ve Susan adlı bir anne, Etna Dağı'nın eteklerindeki bir villada kızını arıyor. Seri, karşı koyamadığınız takipçileriyle tanınıyor; tek yapabildiğiniz saklanmak, dikkatlerini dağıtmak ve kaçmak. Oyun 27 Ekim 2026'da PC, PS5, Xbox Series X/S ve Nintendo Switch 2 için çıkacak.

Her kararın gün doğana kadar kimin hayatta kalacağını belirlediği etkileşimli korku oyununun devamı. Bu kez karşımızda, sahte paranormal karşılaşmalarla takipçi kitlesi edinmiş hayalet avcısı YouTuber'lardan oluşan Dead True ekibi var. Bir televizyon anlaşması onları Güney Pasifik'te terk edilmiş Akishima Adası'na gönderince işler değişiyor. Oyunu Firesprite geliştiriyor; hikâyeyi ise Dispatch'in arkasındaki ekip AdHoc Studio ile birlikte kaleme alıyor. Until Dawn 2 , 28 Ocak 2027'de yalnızca PS5'e çıkacak.

Frictional Games'in yeni oyunu. Stüdyo, ONTOS'u SOMA'nın manevi devamı olarak tanımlıyor. Mühendis Aditi Amani, peygambere dönüşmüş bir bilim insanı olan babasının davetiyle, yeniden işlevlendirilmiş bir ay oteli olan Samsara'ya gidiyor. Gerçeklik burada istikrarsız; otel gerçeküstü bölgelerden oluşan bir labirente dönüşmüş. Ailesinin geçmişine dair yanıtlar ise bölgedeki tehditlerden bile daha rahatsız edici. ONTOS , 2027'ye ertelendi ve PC, PS5 ve Xbox Series X/S için çıkacak.

Şu anın öne çıkan oyunları arasında Resident Evil Requiem, Silent Hill f ve Silent Hill 2'nin yeniden yapımı var. Üçü de modern grafikler, güçlü hikâyeler ve çeşitli mekanikler sunuyor. Requiem ise ayrı bir yerde duruyor: Yalnızca yeni nesil konsollar için geliştirilen ilk oyun ve uzun bir aradan sonra Leon S. Kennedy'nin dönüşüne sahne oluyor. Bağımsız oyunları sevenler, Steam'de %95 olumlu inceleme alan Mouthwashing'e ve %98 olumlu incelemeye sahip Look Outside'a göz atabilir. İkisini de bitirmek üç akşamdan fazla sürmüyor.

2024–2026 döneminin öne çıkan oyunları arasında Resident Evil Requiem (Şubat 2026), Fatal Frame 2: Crimson Butterfly yeniden yapımı (Mart 2026), Reanimal (Şubat 2026), Silent Hill: Townfall (Eylül 2026), Silent Hill f (Eylül 2025), Cronos: The New Dawn (2025), Routine (Aralık 2025), The Midnight Walk (2025), No, I'm Not a Human (2025), Look Outside (2025), Labyrinth of the Demon King (2025) ile Silent Hill 2'nin yeniden yapımı, Mouthwashing, Crow Country ve Still Wakes the Deep (hepsi 2024) yer alıyor. Hepsi bu listede. Silver Pines ve Clive Barker's Hellraiser: Revival Ekim 2026'da çıktı; Remothered: Red Nun's Legacy ise 27 Ekim'de geliyor.

Resident Evil Village harika bir başlangıç noktası: Aşırı zorlayıcı değil, etkileyici görünüyor ve önceki oyunları bilmeyi gerektirmiyor. Klasik hayatta kalma korkusu türüne ilgi duyanlar Resident Evil 2'nin yeniden yapımını denemeli; oyun erişilebilir, dengeli ve atmosferi gerçekten güçlü. Bütçeniz kısıtlıysa ama tür ilginizi çekiyorsa Five Nights at Freddy's'in ücretsiz ilk gecesiyle ya da kısa bir oyun olan Iron Lung ile başlayabilirsiniz.

Five Nights at Freddy's, MADiSON, Outlast ve Murder House, geleneksel ani korkutma sahnelerinin ustaları. Puppet Combo'nun tüm oyun kataloğu da bu numara üzerine kurulu: Oyuncuları aniden karşılarına çıkan figürlerle korkutuyorlar. Hiç ani korkutma sahnesi olmayan ya da çok az kullanan oyunlar arasındaysa SOMA, Amnesia: The Dark Descent, Detention, Darkwood ve Iron Lung var. Bu oyunlar, “köşeden bir yüzün aniden belirmesi” yerine atmosfere, sese ve hikâye anlatımına yaslanıyor. Silent Hill 2, Alien: Isolation ve SIGNALIS gibi türün en iyi oyunlarının çoğu ani korkutma sahnelerini ölçülü kullanıyor; bunlar ana yöntemleri değil, anlatının noktalama işaretleri gibi işlev görüyor.

Evet, hem de pek çok. Amnesia: The Dark Descent, Penumbra: Black Plague, F.E.A.R., Outlast, Darkwood, tamamen ücretsiz olan Cry of Fear, Iron Lung, FAITH: The Unholy Trinity, Fears to Fathom ve SIGNALIS, standart ofis bilgisayarlarında ve eski dizüstü bilgisayarlarda sorunsuz çalışıyor. Daha fazla seçenek için düşük donanımlı PC ve dizüstü bilgisayarlar için en iyi oyunlar listemize göz atabilirsiniz.

Cry of Fear, Steam'de tamamen ücretsiz olarak sunulan, 8–10 saatlik tam uzunlukta bir korku oyunu. Poppy Playtime'ın ilk bölümü ve Five Nights at Freddy's'in ilk gecesi de ücretsiz. Bu sıralamadaki birçok korku oyununun Mouthwashing ve MADiSON dahil ücretsiz Steam demoları da var. 30–60 dakika süren bu demolar, tam sürümü satın almaya değip değmeyeceğine karar vermek için yeterli zamanı sunuyor.

Evet, hem de çok: Resident Evil Requiem, Silent Hill f, Silent Hill 2'nin yeniden yapımı, Alan Wake 2, Resident Evil Village, Dead Space'in yeniden yapımı, Resident Evil 7 ve Until Dawn PS5'te oynanabiliyor. Bazıları DualSense'in uyarlanabilir tetiklerini destekliyor: Mühimmat azalınca tetik sertleşiyor, kahramanın kalp atışlarıysa kontrolcünün titreşimiyle aktarılıyor. Bu özellikler oyunun içindeymişsiniz hissini belirgin biçimde güçlendiriyor.

Alien: Isolation, Amnesia: The Dark Descent, Clock Tower: Rewind, Darkwood ve Outlast Switch’te oynanabiliyor. En yeni oyunlar olmayabilirler ama hepsi elde taşınır modda gayet iyi çalışıyor; kulaklıkla karanlıkta oynandıklarında korku deneyimi özellikle etkileyici oluyor. Nintendo Switch 2 sahipleri ise Resident Evil 7, Resident Evil Village ve Resident Evil Requiem’i oynayabilir; zira Capcom, yeni sistem için yakın dönem korku oyunlarının portlarına öncelik veriyor.

Mobil korku oyunları pazarı, PC ve konsoldaki benzerlerinden epey küçük olsa da dikkate değer seçenekler mevcut. Alien: Isolation, en yeni iPhone modellerinden birini gerektiren Resident Evil 4’ün yeniden yapımı, Resident Evil Village ve iOS ile Android’de bulunan ilk Outlast, mobil cihazlara eksiksiz olarak taşınan oyunlar arasında. Mobil cihazlar için özel olarak geliştirilen dikkat çekici oyunlarsa Forgotten Memories ve Eyes: Horror & Cooperative serisi.

Nadiren rastlansalar da böyle oyunlar mevcut. The Evil Within 2, yarı açık seviyeler ve yan görevlerle denemeler yapıyor. Darkwood, keşfedilecek prosedürel olarak oluşturulmuş bir orman sunuyor. Alan Wake 2, gerçek bir açık dünya olmasa da konumlar arasında dolaşmak için bir miktar özgürlük tanıyor. Amnesia: The Bunker ise sürükleyici sim yaklaşımıyla, Birinci Dünya Savaşı’ndan kalma bir sığınağı gerçek bir “korku sandbox’ı”na en çok yaklaştıran oyun.

Şu oyunlar birinci şahıs bakış açısını kullanıyor: Resident Evil 7, Resident Evil Village, Resident Evil Requiem, Amnesia: The Dark Descent, Amnesia: The Bunker, Outlast, Outlast 2, F.E.A.R., System Shock 2, Prey, Visage, MADiSON, Cry of Fear ve Still Wakes the Deep. Birinci şahıs bakış açısı, oyuncunun oyunun içindeymiş hissini en üst düzeye çıkarıyor; oyuncular kahramanı yalnızca izlemekle kalmıyor, onun yerine geçiyor.

Tüm zamanların en iyi korku oyunları tek bir türe ait değil ve hepsi aynı formülü izlemiyor. Merminin kıt olduğu hayatta kalma korkusu, tek bir canavarın bile bulunmadığı psikolojik korku, saklanmaktan başka seçeneğiniz olmayan gizlilik odaklı korku ve tam teşekküllü aksiyon sunan korku nişancı oyunları, farklı mekaniklerle dehşet yaratıyor. Burada yer verdiğimiz korku oyunları PC, PlayStation 5, Xbox Series X/S ve Nintendo Switch’te bulunabiliyor; her biri aklınızdan çıkmayacak.

Aşağıda ana sıralamaya giremeyen oyunları bulabilirsiniz: Bazıları tam anlamıyla korku oyunu değil ama yine de fazlasıyla gerilim yaratıyor; bazılarıysa klasiklerin yanında yer alamayacak kadar yeni veya tartışmalı. Yetmiş altı korku oyununun ardından türün sınırlarını zorlayan yapımlara merak salanlar bu oyunlara da göz atmalı. Türün en kâbus gibi yaratıklarını görmek için en korkunç oyun karakterleri ve canavarlar listemize de bakabilirsiniz.

Yıllar sonra çıkan ilk büyük Hellraiser oyunu, 8 Ekim 2026’da yayımlandı. Aidan, yeni bir bulmaca kutusu olan Genesis Configuration’ı kullanarak sevgilisi Sunny’yi Labyrinth’ten çıkarmaya çalışıyor. Hikâyeyi bizzat Clive Barker denetledi; Pinhead’i ise yine Doug Bradley seslendiriyor.

Clive Barker's Hellraiser: Revival eleştirmenleri ikiye bölmüş durumda. Filmlerin hayranları sansürsüz beden korkusunu ve kaynak materyale duyulan derin saygıyı beğenirken, diğerleri dengesiz dövüş sisteminden ve teknik pürüzlerden rahatsız oluyor. Cenobitler zayıf noktanızsa mutlaka oynayın; değilse önce Steam demosunu deneyin.

Bir okyanus gezegeni, giderek azalan oksijen kaynağı ve derinlerden yükselen, keşke hiç duymasanız diyeceğiniz sesler. Subnautica korku oyunundan ziyade bir hayatta kalma oyunu; ancak derinlik korkusu ve aşağıda pusuya yatmış canavarlar, pek çok gerçek korku oyunundaki ani korkutma anlarından daha ürkütücü olabiliyor. Kendi yaptığınız denizaltıyla karanlık bir hendeğe inmek sağlam sinirler gerektiriyor. Oyunun Steam’deki yorumlarının %97’si olumlu.

Gündüzleri Harran’da çatılarda rahatça dolaşabilir, erzak arayabilir ve ağır hareket eden enfekteleri etkisiz hâle getirebilirsiniz. Gece olunca kurallar değişiyor: Volatiles sokaklara çıkıyor; binaların üzerinde kahramanın peşinden koşabilen, parkur sırasında bile hızını kesmeyen çevik avcılar.

Kovalamaca kısa sürede kızışıyor, peşinize daha fazla düşman takılıyor ve UV feneri onları yalnızca kısa süreliğine durdurabiliyor. Böylece en yakın güvenli bölgeye ulaşmak, dakikalar süren bir panik koşusuna dönüşüyor. Oyunun geri kalanı hayatta kalma unsurları içeren bir açık dünya aksiyon oyunu olsa da, bu gece seferleri Dying Light ’ın korku oyunu listelerinde düzenli olarak yer almasının sebebi.

Bir kadın astronot gizemli bir gezegene düşüyor ve kendi uzay gemisinin enkazı başında tekrar tekrar uyanıyor; öldükten sonra bile hayatta kalıyor. Burada ölüm bir son değil, bir mekanik: Returnal , hikâyenin yeni ayrıntılarını yavaş yavaş ortaya çıkarırken seviyelerini sıfırlıyor. Bu düzenek, tekrarlayan kâbusu gerçek bir kâbusa dönüştürüyor: Gerçekler gün yüzüne çıktıkça daha da rahatsız edici hâle gelen, içinden çıkılmaz bir döngü.

Zorlu, kusursuzca cilalanmış ve tek bir türe sığdırılamayacak kadar özgün bir deneyim. Yüksek zorluk seviyesi gözünüzü korkutmuyorsa mutlaka deneyin.

Death Stranding tam anlamıyla bir korku oyunu sayılmaz, ancak türün unsurları önemli bir yer tutuyor. Beached Thing’lerle karşılaşmalar görünmez bir tehdide duyulan korku üzerine kurulu: Sam yavaşça ilerlemeli, nefesini tutmalı ve etrafını saran tuhaf ayak sesleriyle ağır soluklar arasında Odradek tarayıcısının göstergelerini takip etmeli. Kasvetli manzaralar, siyah katran ve hayaletlerin yer aldığı tekinsiz sahneler, yaşamla ölüm arasındaki sınırın bizzat ortadan kalktığı bir dünya izlenimi yaratıyor. Bu fikirlerin bazıları, Hideo Kojima’nın Norman Reedus’la birlikte çalıştığı diğer projesi olan ve iptal edilen Silent Hills ile tanıtım videosu P.T.’den taşınmış olabilir.

Adı bilinmeyen bir çocuk, insanların yakalanıp sıra hâlinde dizildiği ve tuhaf cihazlarla kontrol edildiği distopik bir dünyada yol alıyor. Alışılagelmiş korkutma anları neredeyse hiç yok; Playdead, ekranda yaşanan her şeye karşı soğuk bir kayıtsızlıkla huzursuzluk yaratıyor. Muhafızlar köpekleri salıyor, işçiler aynı hareketleri düşünmeden tekrarlıyor ve laboratuvar deneyleri çoktan kontrolden çıkmış gibi görünüyor.

Deneyimi özellikle rahatsız edici kılan şey, oyunun hiçbir şeyi açıklamayı reddetmesi ve gördüklerinizi kendi başınıza anlamlandırmanızı istemesi. Final, yalnızca daha fazla soru doğurmakla kalmıyor, öncesinde yaşanan her şeye bakışınızı da tamamen değiştiriyor.

Karşınızda sıradan bir rakip yerine uğursuz Dealer’ın oturduğu masada pompalı tüfekle Rus ruleti oynanıyor. Her turun başında Dealer, gerçek ve kurusıkı fişekleri karıştırıp tüfeğe dolduruyor; ardından oyuncu Dealer’ı mı yoksa kendini mi vuracağına karar veriyor. Masada zamanla sigaralar, kelepçeler, büyüteç ve başka eşyalar beliriyor; bunlarla bir fişeği incelemek veya durumu manipüle etmek mümkün.

Buckshot Roulette geleneksel bir korku oyunundan çok kumar oyununa yakın olsa da gerilimi son derece iyi kuruyor. Tek bir maç yaklaşık 20 dakika sürüyor, ancak kaybın intikamını alma isteği oturumu kolayca birkaç saate uzatabiliyor. Oyunun Steam’deki yorumlarının %95’i olumlu.