Son birkaç yıl içinde, Halo efsanevi bir franchise'dan başarısız devam oyunlarının üretim bandına dönüştü; bu durum sadece sıradan oyuncular tarafından değil, aynı zamanda sadık hayranlar tarafından da alay konusu oldu. Daha önce, üçüncü oyunun veya Reach'in fragmanlarını izlemek gerçekten nefes kesiciyken, Bungie'nin kaleminden çıkmayan her şey sadece esneme ve başka bir şey izleme isteği uyandırıyordu. 343 Industries o belirli Halo havasını yakalamayı başaramadı. Ve Halo Infinite, oyun mekanikleri açısından decent bir oyun olmasına rağmen, hikayesi, yönü ve oyun tasarımı kararları Bungie tarafından belirlenen mükemmel formülden oldukça uzaktı.

Komik olan, çok uzun zaman önce arcade yarış oyunlarının tüm olası platformlarda onlarca kez piyasaya sürülmesiydi, ancak şimdi sektör bu türde projelerin kıtlığını yaşıyor. Need for Speed uzun zamandır bir trend belirleyici olmayı bıraktı ve FlatOut, Burnout ve Midnight Club'un önümüzdeki yıllarda devam oyunları alması pek olası görünmüyor. Sonuç olarak, yarış hayranlarının oynayacak hiçbir şeyi yok, bu yüzden yeni bir Forza Horizon oyununun çıkışı, kaçırılmaması gereken inanılmaz bir olay olarak algılanıyor.

Geçen yıl ilk "Gothic" remake'inin demo versiyonunu denedikten sonra, bu kült RPG'nin yeniden yorumlanması konusunda son derece şüpheciydim. Ve şimdi, bir yıl sonra, resmi çıkışından tam bir ay önce, henüz piyasaya sürülmemiş oyun etrafında inanılmaz bir kargaşa patlak verdi. Etkileyiciler, önizleme versiyonundaki hataların derlemelerini paylaşıyor. Hayranlar, geliştiricilerden çıkışı ertelemelerini ve ek düzeltmeler yapmalarını istiyor. Bazı kişiler remake'in hiç yayınlanmaması çağrısında bile bulunuyor. Kısacası, endişelenmek için çok fazla sebep var ve ön sürüm versiyonunu aldığımda en kötüye hazırlanmaya başlamıştım.

Gerçek zamanlı strateji, anlık kararlar etrafında inşa edilmiş bir türdür. Bir üs inşa ederken ve kaynak toplarken, düşman zaten ordusunu kapınıza doğru yürütüyor ve durup düşünmek için zaman yok: ekonominizi büyütmeli, savunmanızı korumalı ve bir karşı saldırı planlamalısınız. Soğuk hesaplama ve durmaksızın devam eden zaman baskısının bu karışımı, RTS'yi oyun tarihinin en yoğun ve saygı duyulan türlerinden biri haline getirmiştir. 1990'lar ve 2000'lerin altın çağı, Warcraft, StarCraft, Command & Conquer ve Age of Empires gibi oyunları bize sundu — bu oyunlar, gelecek on yıllar için kuralları tanımladı.

Modern Capcom, oyun endüstrisi için gerçekten bir can simidi, sonsuz açık dünya projeleri, şişirilmiş bütçeler, oyunculara zorla yedirilen bunaltıcı kapsayıcılık ve uzatılmış geliştirme döngüleri ile boğulmuş durumda. Ve en şaşırtıcı olanı: Japon şirket herhangi bir belirli seriye takılıp kalmıyor, bunun yerine neredeyse her mümkün yöne — korku, dövüş oyunları, kesme oyunları, RPG'ler ve daha fazlasına — gelişiyor.

Bioware, iş gücü azaltma dalgasından geçerken ve yeni Mass Effect için hala yaratıcı bir yön bulamazken (projenin erken ön üretim aşamasında olduğu söylentileri var), birçok diğer stüdyo kendi uzay operalarını piyasaya sürmeye hazırlanıyor. Hem bağımsız ekipler hem de Bioware'in kendisinden gelen deneyimli isimler bu yarışa katıldı. Projeleri, abartısız bir şekilde, Komutan Shepard'ın maceralarını konu alan ikonik seriyi gölgede bırakabilir. Ana adaylardan biri, tanınmış stüdyo Owlcat Games'ten The Expanse: Osiris Reborn. Projenin beta sürümüne erişme şansımız oldu ve bu oyunun ne hakkında olduğunu, nasıl oynandığını ve geliştiricilerin, büyük eserlerinin lansmanda tüm beklentileri aşması için hala üzerinde çalışması gereken noktaları sizlere anlatmaya hazırız.

Samson: A Tyndalston Story, Just Cause ve Mad Max'in geliştiricilerinden gelen yeni bir oyun olup, izleyiciler tarafından açıklanamaz bir sebepten dolayı "GTA katili" olarak adlandırılmıştır. Ancak gerçekte, bu durumun gerçeğe en uzak hali. Öncelikle, bu, kağıt üzerinde ilginç bir fikir olan kavramsal bir projedir. Ancak, oyun o kadar ham ve tamamlanmamış bir durumda piyasaya sürüldü ki, oyun tasarımcılarının tüm çabaları boşa gitti. Samson, dünyadaki en kötü oyun değil, aynı zamanda yüz milyonlarca doların kaybolduğu MindsEye gibi bir dolandırıcılık da değil. Daha ziyade, Liquid Swords'un bilinmeyen bir sebepten dolayı raflara koymaya karar verdiği, potansiyel olarak decent bir projenin tamamlanmamış bir dilimi veya beta versiyonudur ve bunun olumsuz yorumlar alacağını tamamen bilerek yapmıştır. Bu incelemede, Samson'un neden iyi bir oyun olabileceğini ve yaratıcılarının bunun düzeltilmesi için vaat edilen yamalara rağmen bunu yapmasının pek olası olmadığını açıklamaya çalışacağız.

The Occultist korku atmosferinde bir yürüyüş simülatörü. EMOTIONLESS: The Last Ticket adlı oyunun incelemesini yaptığımızdan farklı olarak, sadece oyun severler için değil, ilginç yerlerde dolaşmayı ve bulmacaları çözmeyi sevenler için de dikkat çekici bir yapım. Sağlam, yüksek kaliteli bir proje; decent bir hikaye, iyi grafikler ve ilginç fikirler var, ancak ne yazık ki, en kötü korku oyunlarının standartlarına göre bile korkutucu değil. The Occultist'in öne çıkmasını sağlayan şey ve neden zamanınızı buna harcamanız gerektiğini incelememizde anlatacağız.

Çoğu modern bağımsız korku oyunu, "etrafta dolaş, bazı notları oku" ruhunda sıradan bir eğlence sunuyor ve genellikle yayıncılar ve YouTube Let's Player'lar tarafından oynanıyor. Bu tür, aslında birçok geliştirici için bir başlangıç noktası işlevi görüyor, çünkü böyle projeler yaratmak özel bilgi veya önemli bir finansal yatırım gerektirmiyor. Steam, bu tür korku oyunlarıyla dolup taşıyor, ancak yalnızca popüler bir blogger'ın videosunda yer alanlar, başarı şansı ve en azından bir kitle çekme olanağına sahip. EMOTIONLESS: The Last Ticket, bu oyunlardan biri. Farklı ortamların karışımıyla standart bir yürüyüş simülatörü olan bu oyun, klasik jump scare'larla değil, beceriksiz oyun tasarımı ve rahatsız edici ortamlarla korkutmaya çalışıyor.

Marathon, Halo ve Destiny yaratıcılarının yeni projesi, ilk tanıtımından çıkışına kadar neredeyse her bir izleyiciden taciz, eleştiri ve açık saldırılarla karşılaştı. Sony hayranları, Bungie'yi The Last of Us'un çok oyunculu versiyonunun iptaline, Bluepoint Games'in kapanmasına ve diğer yayıncı hatalarına etki etmekle suçladı. Destiny hayranları, bir çıkarım nişancı değil, yeni bir genişleme veya üçüncü bir bölüm istiyordu. ARC Raiders hayranları, en sevdikleri oyunun bir rakibi olabileceğini hayal edemiyorlardı. Ve elbette, etkileyiciler ve blog yazarları, Marathon'un Concord kaderini yaşayacağını öngörerek, oyuna anlamsız bir nefretle saldırarak güç ve izlenme kazanıyordu — bu oyun, başarısız olmaya mahkum pahalı bir projenin sembolü haline geldi.

Crimson Desert varlığına inanmak zor olan bir oyun — kelimenin tam anlamıyla. Kore MMO'su Black Desert Online'ın öncülünden doğan bu tek oyunculu aksiyon-macera oyunu, muazzam seçim özgürlüğü ve inanılmaz derecede geniş bir açık dünya ile ilk duyurudan itibaren büyük bir kitlenin hayal gücünü yakaladı . Açıkçası, geliştiricilerin vaatlerine şüpheyle yaklaştık ve Pearl Abyss'in her yıl yayınladığı tüm teaser ve fragmanlara güvenmekte zorlandık.

Nioh serisi, FromSoftware projelerinden sonra en iyi soulslike olarak kendini uzun zamandır kanıtlamıştır. İlk oyun, lansmanda animasyon açısından biraz pürüzlü olsa da, mükemmel bir savaş sistemi, ilginç patronlar ve sıkıcı geri dönüşler olmadan lineer bir yapı sunuyordu. Devam oyunu, sadece orijinalin hatalarını düzeltmekle kalmadı, aynı zamanda bazı yönlerde Miyazaki'nin (Hidetaka Miyazaki) eserlerini bile aştı. Ancak, Nioh 2'den sonra, Team NINJA deneyler yapmaya başladı: Wo Long: Fallen Dynasty ve Rise of the Ronin açıkça zayıf çıktı ve stüdyonun itibarını zedeledi.

Mewgenics kelimenin tam anlamıyla bir yerden fırlayıp, sadece birkaç gün içinde Şubat 2026'nın mutlak hit'i haline geldi. İlk bakışta, tipik bir sıra tabanlı taktik strateji oyunu gibi görünüyor; roguelike unsurları ve tuhaf bir görsel tarzı var — peki, neden bu kadar heyecan var, sanki bir medya devrimi yaşanmış gibi? Edmund McMillen’in son eserinde “Mewgenics”in “büyüsünü” çözmek ve oyuncuların neden topluca kedileri yetiştirmeye akın ettiğini anlamak için onlarca saat harcadık. Aynı zamanda, ana soruyu da yanıtlayacağız: bu gerçekten yılın başyapıtı mı, yoksa sadece boş bir heyecan mı?

İlk Code Vein , Soulslike dünyasına en erişilebilir giriş noktası olarak hatırlandı: rahatsız edici olmayan savaş, lineer seviyeler ve anime estetiği, türle tanışmak için konforlu koşullar yarattı. Geliştiriciler, " Dark Souls denemek ister misin ama zorluktan korkuyor musun? Bizimle başla." demek istiyor gibiydi. Çoğu durumda, oyuncular Code Vein'i erişilebilirliği ve ilgi çekici hikayesi için övdü; bu arada, FromSoftware, kendine özgü anlatım yöntemleri nedeniyle her zaman övünemezdi.

Highguard eski Respawn Entertainment geliştiricilerinden bir çok oyunculu nişancı oyunudur ve kamuoyunun ilk görünümünden itibaren neredeyse nefret ettiği bir oyundur. Oyun sadece Apex Legends'ın Çin klonu gibi görünmekle kalmadı, sunucu Geoff Keighley bunu "törenin ana duyurusu" olarak adlandırdı ve daha iddialı ve büyük ölçekli bir şey uman izleyiciyi hayal kırıklığına uğrattı. Proje hemen “Concord 2.0,” olarak damgalandı ve piyasaya sürüldüğünde, 2026'nın en düşük puanlı oyunu haline gelerek tonlarca olumsuz yorum topladı.

Pathologic serisi, oyun mekaniğin tek bir ana fikir etrafında inşa edildiği ve büyük yayıncıların "steril" projelerinde nadiren bulunan alışılmadık bir oyun deneyimi sunduğu arthouse video oyunlarının temel taşlarından biri olarak kabul edilmektedir. Çok az stüdyo, oyuncunun elini tutmayan ve deneme için inanılmaz bir alan sunan, son derece karanlık, karmaşık, derin ve iyi yazılmış bir oyun yaratma lüksüne sahip olabilir. Bu nedenle,

Misery , Lethal Company ruhunda, prosedürel seviye oluşturma, zanaat, anomali, canavarlar ve alkol verebileceğiniz bir manuel cüce ile birlikte, kıyamet sonrası bir kooperatif hayatta kalma oyunudur. Platypus Entertainment'tan ana geliştirici ile, başlangıçta Misery üzerinde yalnız çalışan, ve yayıncı Ytopia'dan bir temsilci ile konuştuk ve oyunları tek başına yapmanın ne kadar zor olduğunu, projenin fikrinin nasıl doğduğunu ve lansmanda neden bu kadar çok hata olduğunu öğrendik. Bu röportajda, kendi projelerinizi nasıl yaratmaya başlayacağınızı ve oyun geliştirme yoluna çıkmaya karar verirseniz hangi zorluklarla karşılaşabileceğinizi öğreneceksiniz.

Denizciler ve korsanlar hakkında oyunlar, hem geliştiriciler hem de oyuncular arasında pek popüler değil. Geçmişte, efsanevi Age of Pirates , Sea Dogs gibi seriler büyük bir kitleyi kendine çekmişken, günümüzde bu tür projeler genellikle niş kalıyor ve ana akım ilgi hedeflemiyor. Oldukça tanınmış Sea of Thieves oyuncularla sunucularını zar zor dolduruyor ve Ubisoft'un son AAA ürünü — Skull and Bones — lansmanda tamamen başarısız oldu. Yine de, korsan oyunları hala piyasaya sürülüyor ve eğer bu temanın hayranıysanız, küçük bir bağımsız stüdyo Salt 2: Shores of Gold oyununu çıkardı; burada açık denizleri keşfetmek klasik hayatta kalma mekanikleriyle mükemmel bir şekilde birleşiyor.

İki ondan sonra, birçok kişi tarafından unutulmuş olan Frank Herbert'in Dune'unun, yalnızca yeni bir yaşam bulmakla kalmayıp, aynı zamanda ana akım bir franchise olarak yeniden doğması ne kadar şaşırtıcı. Sadece beş yıl içinde, Denis Villeneuve'den iki muhteşem film aldık (üçüncüsü zaten yapım aşamasında), tam teşekküllü bir HBO dizisi olan Dune: Prophecy, decent bir 4X strateji oyunu Dune: Spice Wars ve elbette, hem kullanıcılar hem de eleştirmenler tarafından lansmanda büyük övgü alan iddialı MMO Dune: Awakening.

After the stunning success of Battlefield 6, the gaming community abruptly lost interest in the Call of Duty serisi ve, herkesin şaşkınlığına, yedinci Black Ops ile ilgili herhangi bir haberi tamamen göz ardı etti. Daha dün, herkes altıncı oyunun ne kadar iyi olduğundan bahsediyordu, ama şimdi, bir sonraki numaralı oyunun çıkışından sonra, tamamen bir sessizlik var. Ve dürüst olmak gerekirse, bu belki de en iyisi, çünkü Treyarch sadece serinin en kötü projesini yaratmakla kalmadı (evet, hatta MW3'ten bile kötü), aynı zamanda her mümkün olan alanda köşeleri kesti.

Syberia , tıklayıp oynama türündeki en kalıcı serilerden biridir ve efsanevi ilk bölümünün üzerinden 23 yıl geçtikten sonra, tam anlamıyla bir remaster olarak geri dönüyor. Macera oyunları artık yirmi yıl önceki kadar popüler olmasa da, bu seri hâlâ oyuncular tarafından iyi biliniyor ve seviliyor. Merhum çizgi roman sanatçısı ve yazarı Benoît Sokal tarafından yaratılan Syberia, Myst ve LucasArts projeleri sonrasında türün gelişiminin zirvesi haline geldi ve olağanüstü grafikler, derin bir hikaye ve yaratıcı bulmacalar sundu. Tüm bunlar sayesinde oyun, güncellenmiş versiyonunu oldukça soğuk karşılayan büyük bir hayran kitlesi kazandı. Remasterda ne yanlış gitti? Bu incelemede size anlatacağız.

Çıkarma nişancı türü, yüksek giriş engeli, karmaşık mekanikler, hardcore PvP ve belirsiz ilerleme nedeniyle her zaman niş bir tür olarak kabul edilmiştir. Örneğin, Escape from Tarkov oyununu makul bir seviyede oynamayı öğrenmek için yüzlerce saat boş zaman harcamanız gerekiyor. Tarkov’un oyun döngüsünü açıkça kopyalayan birçok stüdyo, daha az hardcore oyuncuları çekmek için çoğu mekanikleri basitleştirmek için elinden geleni yaptı, ancak sonuç olarak projeleri hızlı ve öngörülebilir bir şekilde başarısız oldu. ARC Raiders aşırı basitleştirmeler nedeniyle aynı kaderi paylaşabilirdi, ancak şaşırtıcı bir şekilde, sadece sezonun ana hitlerinden biri olmakla kalmadı, aynı zamanda türün yeni amiral gemisi olma statüsünü de kazanabilir. Peki, ARC Raiders’ın sırrı nedir? Bu incelemede bunu anlamaya çalışalım.

No, ben bir İnsan değilim bu sonbaharın en önemli bağımsız fenomenlerinden biridir. Bu doğası gereği niş oyun, bağımsız "içeridekiler" sektöründen sıyrılarak geniş çapta tartışma ve analiz konusu haline geldi. Trioskaz stüdyosunun oyun direktörü ile sahne arkasındaki geliştirme sırlarından ve hikayeden, projenin yaklaşan büyük güncellemelerine kadar en önemli konuları sormak için konuştuk. Bu röportajda, hayranlar nihayet hikaye ile ilgili en acil sorulara (ya da en azından bu sorulara ipuçlarına) cevap alacaklar ve hevesli geliştiriciler kendi video oyunlarını yaratmak için büyük bir motivasyon dozu alacaklar.

My ilk izlenimlerim Battlefield 6’nın çok oyunculu moduyla ilgili son derece olumlu oldu, çünkü uzun zamandır her oyun tasarımı unsurunun mükemmel bir şekilde parlatıldığı sağlam bir askeri temalı nişancı oyunu oynamadık. Ancak, oyunla geçirdiğim zaman arttıkça, sorunlar ve talihsiz anlar daha belirgin hale geldi — bu sorunlar sadece tüm iyi yanları gölgede bırakmakla kalmadı, aynı zamanda projenin genel izlenimimi de önemli ölçüde bozdu. Bu incelemede, Battlefield 6'da neyin yanlış olduğunu ve geliştiricilerin istikrarlı bir çevrimiçi oyuncu tabanını korumak için neden ana unsurları yeniden gözden geçirmeleri gerektiğini tartışacağım.

Battlefield 6 nihayet piyasaya sürüldü ve beklendiği gibi, oyun topluluğunda büyük bir heyecan yarattı. Steam'de yüksek çevrimiçi oyuncu sayıları, iyi basın incelemeleri, Activision stüdyolarında kitlesel bir depresyon (kötü Black Ops 7 beta rakamlarının arka planında) ve elbette evrensel bir hayranlık. Evet, oyunun çok oyunculu kısmı gerçekten çok havalı ve ilgi çekici oldu. Ama tek oyunculu kampanyaya ne oldu? EA, tüm pazarlama kampanyası boyunca bunun hakkında neden hiçbir şey söylemedi? Oyuncular neden incelemelerinde oyunun hikayesini anmamaya çalışıyor? Yoksa Battlefield Stüdyoları gerçekten de Call of Duty ’yi sinematik nişancı oyunları alanında yok etmeyi başardı mı? Tüm bu soruların cevapları incelememizde.

Taslaklardan oluşturulan Dying Light 2 Stay Human için ikinci DLC, üçlemenin The Beast gerçek halefinin ilk oyun olmasını ve hayran topluluğunun tüm isteklerini yerine getirmesini amaçlıyordu. Geliştiriciler, 2015 orijinalinden çoğu sistemi geri getirdi; ateşli silahlar ve araçlar dahil olmak üzere, serinin tonunu yeniden hayal ederek, The Following genişlemesinden açık alanları, gökdelen olmadan basitleştirilmiş şehir geometrisini, yoğun gece kovalamacalarını ve elbette, bir kez daha Roger Craig Smith tarafından seslendirilen Kyle Crane'i geri getirdiler. Bu, ideal bir devam filmi için mükemmel bir formül gibi görünüyordu, ancak The Beast'i layık bir devam filmi veya serinin en iyi oyunu olarak adlandıramıyoruz. Neden böyle? İncelememizde açıklıyoruz.

Silent Hill 2 yeniden yapımının dikkat çekici başarısının ardından, Bloober Team ekibi doğal olarak kendine güven kazandı ve genellikle yaptıkları “yürüyüş simülatörleri”ni bırakıp hayatta kalma korku türünü keşfetmeye devam etti. Bir sonraki projeleri, Cronos: The New Dawn, sunumlarda Dead Space serisinin gerçek ruhsal halefine benziyordu — bu rolü The Callisto Protocol (oyunculara göre) asla yerine getiremedi. Ancak, çıkışından sonra, oyun geliştiricilerin canlı bir şekilde vaat ettiklerinden oldukça farklı çıktı. Bu, Dead Space'ten çok uzak ve kesinlikle Resident Evil seviyesinde değil, ki bu arada, türün ana direkleridir. Peki, Cronos: The New Dawn gerçekten nasıl bir oyun? Ayrıntılı incelememizde size anlatacağız.

Son yirmi yılda, RPG terimi, benzersiz oyun tasarımı ve hikaye anlatımı ile birçok alt tür için bir çatı haline geldi. Bunlar arasında Diablo ve Path of Exile 2 gibi dinamik ARPG'ler, Final Fantasy gibi sürreal JRPG'ler ve son zamanlarda çıkan Clair Obscur: Expedition 33 gibi büyük ölçekli aksiyon RPG'leri, Fallout 4 ve The Elder Scrolls ruhunda, ayrıca Mass Effect üçlemesi gibi sinematik gişe rekorları kıran oyunlar için gazetecilerin uydurduğu RPG 2.0 gibi hibritler de bulunmaktadır. Ancak, bu alt türlerin tümünün atası, CRPG (Bilgisayar Rol Yapma Oyunları) olarak bilinen ve kalem kağıt masa oyunlarına mümkün olduğunca yakın bir yönelimdir. Modern yorumlardan ayrımını vurgulamak için Classic RPG olarak yeniden adlandırılmıştır.

Bunun yerine oyunculara Gears of War 2 ve Gears of War 3 güncellenmiş versiyonlarını vermek yerine, Microsoft bir kez daha eski ilk oyunu yeniden piyasaya sürmeye karar verdi, sadece görünümünü biraz “tozlayarak”. Şüphesiz, orijinal oyun 2006 yılında oyun endüstrisinde büyük bir yankı uyandırdı ve üçüncü şahıs aksiyon türünü sonsuza dek değiştirdi, ancak şimdi popüler “Merhaba, Gençler?” memesindeki Steve Buscemi gibi hissediliyor. Gears of War ’ı tam teşekküllü remaster'dan 10 yıl ve orijinal çıkışından neredeyse 20 yıl sonra oynamaya değer mi? Ne değişti? Proje PS5'te nasıl bir his veriyor? Tüm bu soruları incelememizde yanıtlayacağız.

Hayatta! Birkaç gecikmenin, ilk oyunun yaratıcısının ve yazarı Chris Avellone'un işten çıkarılmasının, geliştiricilerin değişmesinin ve konsept ile oyun tasarımının tamamen yenilenmesinin ardından, Bloodlines 2 ’nin geliştirilmesi nihayet sona ermek üzere. Duyurulmasından altı yıl ve geliştirmeye başlanmasından neredeyse on yıl sonra, en ikonik RPG'lerden birinin devamı, son haliyle orijinaline pek benzemeyen sorunlu bir uzun vadeli projeye dönüştü.

O kadar da başarılı olmayan ve ılımlı bir şekilde karşılanan Battlefield 2042 ve Battlefield 5 sonrasında, birçok oyuncu seriye olan inancını kaybetti ve EA ile DICE'ı franchise'a karşı sorumsuz tutumları nedeniyle yoğun bir şekilde eleştirmeye başladı. Evet, inanması zor ama hayranlardan gelen yaygın tepki ve sesli ifadeler, yayıncıyı bir sonraki ana oyunun geliştirilmesine yaklaşımını değiştirmeye zorladı. Battlefield 6 , Battlefield 3 ve 4'ün oyun mekaniği ve atmosferik formülüne yumuşak bir geri dönüş olarak tanımlanabilir, ancak oyuncuların son 10 yıldır talep ettiği tüm yönlerde toplam iyileştirmeler ile. Açık beta testinde yaklaşık 20 saat geçirdik ve güvenle söyleyebiliriz: Battlefield, sektöre tam güçle geri dönmekle kalmadı, aynı zamanda Activision ve onun Call of Duty 'ye nasıl yapılması gerektiğini de göstermeye hazır.

Yiwa Be Lost küçük Bangkok merkezli FourTeen Rain stüdyosundan bir psikolojik korku oyunudur ve Resident Evil, Silent Hill ve Fatal Frame gibi oyunlara benzemeye çalışmaktadır. Hayal edin — Tayland'da, zombiler, hayaletler, çeşitli ana karakterler, 15 saatlik bir hikaye kampanyası, aksiyon, bulmacalar ve hatta okul kızlarını içeren bir proje geliştiriliyor! Dürüst olmak gerekirse, büyük şirketler bile bu kadar iddialı fikirleri hayata geçirmeye cesaret edemiyor. ChinaJoy 2025'te, baş editörümüz Rodion Ilyin Yiwa Be Lost'un ana geliştiricileriyle röportaj yaptı ve oyuncuların bu alışılmadık Resident Evil alternatifine ne zaman ulaşabileceklerini öğrendi.

Tony Hawk's Pro Skater 1+2 ikilisinin muhteşem yeniden yapımının ardından, bir sonraki bölümler için güncellemeleri sabırsızlıkla bekledik, çünkü bu oyunlar bizim en çok zaman geçirdiğimiz oyunlardı. Üçüncü bölüm, öncülerden gelen tüm fikirlerin ve gelişmelerin özüdür ve serideki en iyi oyun deneyimini sunmuştur. Dördüncü bölüm, özgürlük ve MTV havasının aşırıya götürüldüğü sonraki Underground ikilisinin başlangıç noktası oldu. Tony Hawk's Pro Skater 3+4 yeniden yapımının kusursuz kalitesine rağmen, bunlar 2000'lerin başında eski PSone etrafında büyük gruplar halinde bir araya geldiğimiz oyunlardan çok uzaktır. Bu incelemede, güncellenmiş versiyonlarda neyin yanlış olduğunu ve neden serinin sadık hayranlarını hayal kırıklığına uğratabileceğini açıklayacağız.

Çılgın harika oyunların yılı devam ediyor. The Alters , kimsenin pek bir şey beklemediği bir oyun daha, ama sadece taze oyun mekaniğiyle herkesi şaşırtmakla kalmadı, aynı zamanda bilim kurgu, felsefe, dram ve... kaynak toplama ile hayatta kalma mekaniğinin çılgın karışımıyla aklımızı başımızdan aldı. This War of Mine ve Frostpunk yaratıcılarından geldiği için, daha azını beklemiyorduk. 11 Bit Studios, klasik üs yönetimi türünü bir kez daha yeniden icat etti, ama bu sefer aşırı duygusal bir hikaye anlatımıyla. Bu incelemede, The Alters'ın gerçekten ne olduğunu ve neden kesinlikle oynamanız gerektiğini açıklayacağız.

To be honest, Tainted Grail: The Fall of Avalon gelişimini takip etmedim ve çıkış versiyonunu kontrol etmeyi planlamıyordum—ilk bakışta The Elder Scrolls 5: Skyrim klonu gibi görünüyordu. Ancak, Steam'de onlarca olumlu inceleme gördükten ve stabil bir çevrimiçi oyuncu tabanı bulduktan sonra (tamam, Rodion'un isteğiyle), denemeye karar verdim—ve kendimi onlarca saat kaybettim, tüm temel ihtiyaçlarımı unuttum.