2022'de Elden Ring 'in çıkışı tüm oyun sektörünü sarstı; abartmıyorum. Evet, açık dünyalı başka bir Dark Souls gibi görünüyordu ama öyle bir beklenti vardı ki yeni bir çağ başlamış gibiydi. Oyun anında çok satanlar arasına girdi, The Game Awards'ta Yılın Oyunu seçildi ve yıllar boyunca internet içeriklerinin başlıca kaynağı oldu. Peki gerçekten bu kadar iyi miydi? Bunu anlamak için Shadow of the Erdtree genişletmesiyle birlikte Elden Ring'i yeniden oynadım: haritayı baştan sona tamamlamak için neredeyse 150 saat harcadım ve yaklaşık bir düzine farklı karakter dizilimini denedim.

Her yıl, popüler spor oyunlarının çoğu gibi yeni oyunları çıkan Just Dance serisinin incelemesini yapmak giderek zorlaşıyor; kayda değer yenilik neredeyse yok. Genellikle yalnızca şarkı listesi değişiyor, yanına da birkaç ufak özellik ekleniyor. Ancak bu, serinin sınırlarına ulaştığı ve artık geliştirilemeyeceği anlamına gelmiyor. Bu incelemede, önceki oyundan farklarını bulmak için Decades of Hits ’i didik didik etmeyeceğim; önceki oyun da ondan öncekilerden pek farklı değildi zaten. Bunun yerine yeni şarkı listesine göz atıp oyunun genel teknik durumunu değerlendireceğim.

Neredeyse iki yıl sonra S.T.A.L.K.E.R. 2 , hayranların çıkışında görmeyi umduğu oyuna dönüştü. Pek parlak olmayan bir başlangıcın ardından geliştiriciler projeyi terk etmedi; aksine kritik sorunları gidermeye, bozuk mekanikleri düzeltmeye ve yeni içerikler eklemeye odaklandılar. 2.0 güncellemesinin yayınlanmasının ardından oyun yalnızca daha iyi çalışmaya başlamakla kalmadı, her açıdan adeta baştan yaratıldı. Ayrıca büyük güncellemeyle birlikte ilk büyük genişleme paketi Cost of Hope da yayınlandı. Bu paket yalnızca hikâyesi ve mekânlarıyla değil, seride alışılmadık oyun tasarımı kararlarıyla da şaşırttı. Bu incelemede hem güncellemeden hem de DLC’nin kendisinden söz edeceğim.

Piyasada bulunan tüm simülatörler arasında, uçuş simülatörleri, abartısız, en niş olanlardır. Bu türdeki oyunlar sadece nadiren çıkmakla kalmaz, aynı zamanda içine girmek de oldukça zordur. Üstüne üstlük, rahat bir deneyim için iyi bir uçuş kolu veya yoke, sağlam sinirler ve tamamlanmış bir pilot eğitim kursuna ihtiyacınız olacak. Ve dürüst olmak gerekirse, her oyuncu böyle zorluklara katlanmaya hazır değildir sadece bir oyunda uçak kullanmak için.

Metal Gear hayranlarının kutlayacak çok şeyi var. Artık ikonik Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots oynamak için eski bir PS3 aramanıza veya emülatör ayarlarıyla uğraşmanıza gerek yok. Şimdi oyun herkesin erişimine açık ve oldukça iyi bir durumda — bu, Master Collection Vol. 1’in zorlu lansmanından sonra Konami'den beklediğimizden daha fazlası. Bu incelemede Hideo Kojima'nın klasiklerine geri dönüyoruz, bu oyunlar şimdiye kadar teknik zorluklar olmadan tekrar oynanamazdı. Guns of the Patriots ve Peace Walker ’ın ne kadar iyi yaşlandığını ve modern platformlarda nasıl performans gösterdiğini öğrenme zamanı.

Son birkaç yılda Halo, efsanevi bir seriden başarısız devam oyunları üreten bir fabrikaya dönüştü; bu oyunlara yalnızca sıradan oyuncular değil, serinin sıkı hayranları da gülüyor. Eskiden üçüncü oyunun ya da Reach'in fragmanlarını izlemek insanı kelimenin tam anlamıyla nefessiz bırakırken, Bungie'nin elinden çıkmayan her şey yalnızca esnemeye ve başka bir şey izleme isteğine yol açıyordu. 343 Industries, Halo'nun o kendine has havasını bir türlü yakalayamadı. Halo Infinite oynanış açısından gayet iyi bir oyun olsa da hikâyesi, yönetimi ve oyun tasarımı tercihleri Bungie'nin belirlediği kusursuz formülden çok uzaktı.

Komik olan, çok uzun zaman önce arcade yarış oyunlarının tüm olası platformlarda onlarca kez piyasaya sürülmesiydi, ancak şimdi sektör bu türde projelerin kıtlığını yaşıyor. Need for Speed uzun zamandır bir trend belirleyici olmayı bıraktı ve FlatOut, Burnout ve Midnight Club'un önümüzdeki yıllarda devam oyunları alması pek olası görünmüyor. Sonuç olarak, yarış hayranlarının oynayacak hiçbir şeyi yok, bu yüzden yeni bir Forza Horizon oyununun çıkışı, kaçırılmaması gereken inanılmaz bir olay olarak algılanıyor.

Geçen yıl ilk "Gothic" remake'inin demo versiyonunu denedikten sonra, bu kült RPG'nin yeniden yorumlanması konusunda son derece şüpheciydim. Ve şimdi, bir yıl sonra, resmi çıkışından tam bir ay önce, henüz piyasaya sürülmemiş oyun etrafında inanılmaz bir kargaşa patlak verdi. Etkileyiciler, önizleme versiyonundaki hataların derlemelerini paylaşıyor. Hayranlar, geliştiricilerden çıkışı ertelemelerini ve ek düzeltmeler yapmalarını istiyor. Bazı kişiler remake'in hiç yayınlanmaması çağrısında bile bulunuyor. Kısacası, endişelenmek için çok fazla sebep var ve ön sürüm versiyonunu aldığımda en kötüye hazırlanmaya başlamıştım.

Gerçek zamanlı strateji, saniyelik kararlar üzerine kurulu bir türdür. Siz üs kurup kaynak toplarken düşman çoktan ordusunu kapınıza dayamıştır; durup düşünmeye vaktiniz yoktur: ekonominizi büyütmeli, savunmanızı ayakta tutmalı ve karşı saldırı planlamalısınız. Soğukkanlı hesaplarla amansız zaman baskısını bir araya getiren bu yapı, RTS’yi oyun tarihinin en yoğun ve saygın türlerinden biri hâline getirdi. 1990’ların ve 2000’lerin altın çağı bize Warcraft, StarCraft, Command & Conquer ve Age of Empires’ı kazandırdı; bu oyunlar sonraki onlarca yılın kurallarını belirledi.

Modern Capcom, oyun endüstrisi için gerçekten bir can simidi, sonsuz açık dünya projeleri, şişirilmiş bütçeler, oyunculara zorla yedirilen bunaltıcı kapsayıcılık ve uzatılmış geliştirme döngüleri ile boğulmuş durumda. Ve en şaşırtıcı olanı: Japon şirket herhangi bir belirli seriye takılıp kalmıyor, bunun yerine neredeyse her mümkün yöne — korku, dövüş oyunları, kesme oyunları, RPG'ler ve daha fazlasına — gelişiyor.

Bioware, iş gücü azaltma dalgasından geçerken ve yeni Mass Effect için hala yaratıcı bir yön bulamazken (projenin erken ön üretim aşamasında olduğu söylentileri var), birçok diğer stüdyo kendi uzay operalarını piyasaya sürmeye hazırlanıyor. Hem bağımsız ekipler hem de Bioware'in kendisinden gelen deneyimli isimler bu yarışa katıldı. Projeleri, abartısız bir şekilde, Komutan Shepard'ın maceralarını konu alan ikonik seriyi gölgede bırakabilir. Ana adaylardan biri, tanınmış stüdyo Owlcat Games'ten The Expanse: Osiris Reborn. Projenin beta sürümüne erişme şansımız oldu ve bu oyunun ne hakkında olduğunu, nasıl oynandığını ve geliştiricilerin, büyük eserlerinin lansmanda tüm beklentileri aşması için hala üzerinde çalışması gereken noktaları sizlere anlatmaya hazırız.

Samson: A Tyndalston Story, Just Cause ve Mad Max'in geliştiricilerinden gelen yeni bir oyun olup, izleyiciler tarafından açıklanamaz bir sebepten dolayı "GTA katili" olarak adlandırılmıştır. Ancak gerçekte, bu durumun gerçeğe en uzak hali. Öncelikle, bu, kağıt üzerinde ilginç bir fikir olan kavramsal bir projedir. Ancak, oyun o kadar ham ve tamamlanmamış bir durumda piyasaya sürüldü ki, oyun tasarımcılarının tüm çabaları boşa gitti. Samson, dünyadaki en kötü oyun değil, aynı zamanda yüz milyonlarca doların kaybolduğu MindsEye gibi bir dolandırıcılık da değil. Daha ziyade, Liquid Swords'un bilinmeyen bir sebepten dolayı raflara koymaya karar verdiği, potansiyel olarak decent bir projenin tamamlanmamış bir dilimi veya beta versiyonudur ve bunun olumsuz yorumlar alacağını tamamen bilerek yapmıştır. Bu incelemede, Samson'un neden iyi bir oyun olabileceğini ve yaratıcılarının bunun düzeltilmesi için vaat edilen yamalara rağmen bunu yapmasının pek olası olmadığını açıklamaya çalışacağız.

The Occultist korku atmosferinde bir yürüyüş simülatörü. EMOTIONLESS: The Last Ticket adlı oyunun incelemesini yaptığımızdan farklı olarak, sadece oyun severler için değil, ilginç yerlerde dolaşmayı ve bulmacaları çözmeyi sevenler için de dikkat çekici bir yapım. Sağlam, yüksek kaliteli bir proje; decent bir hikaye, iyi grafikler ve ilginç fikirler var, ancak ne yazık ki, en kötü korku oyunlarının standartlarına göre bile korkutucu değil. The Occultist'in öne çıkmasını sağlayan şey ve neden zamanınızı buna harcamanız gerektiğini incelememizde anlatacağız.

Çoğu modern bağımsız korku oyunu, "etrafta dolaş, bazı notları oku" ruhunda sıradan bir eğlence sunuyor ve genellikle yayıncılar ve YouTube Let's Player'lar tarafından oynanıyor. Bu tür, aslında birçok geliştirici için bir başlangıç noktası işlevi görüyor, çünkü böyle projeler yaratmak özel bilgi veya önemli bir finansal yatırım gerektirmiyor. Steam, bu tür korku oyunlarıyla dolup taşıyor, ancak yalnızca popüler bir blogger'ın videosunda yer alanlar, başarı şansı ve en azından bir kitle çekme olanağına sahip. EMOTIONLESS: The Last Ticket, bu oyunlardan biri. Farklı ortamların karışımıyla standart bir yürüyüş simülatörü olan bu oyun, klasik jump scare'larla değil, beceriksiz oyun tasarımı ve rahatsız edici ortamlarla korkutmaya çalışıyor.

Marathon, Halo ve Destiny yaratıcılarının yeni projesi, ilk tanıtımından çıkışına kadar neredeyse her bir izleyiciden taciz, eleştiri ve açık saldırılarla karşılaştı. Sony hayranları, Bungie'yi The Last of Us'un çok oyunculu versiyonunun iptaline, Bluepoint Games'in kapanmasına ve diğer yayıncı hatalarına etki etmekle suçladı. Destiny hayranları, bir çıkarım nişancı değil, yeni bir genişleme veya üçüncü bir bölüm istiyordu. ARC Raiders hayranları, en sevdikleri oyunun bir rakibi olabileceğini hayal edemiyorlardı. Ve elbette, etkileyiciler ve blog yazarları, Marathon'un Concord kaderini yaşayacağını öngörerek, oyuna anlamsız bir nefretle saldırarak güç ve izlenme kazanıyordu — bu oyun, başarısız olmaya mahkum pahalı bir projenin sembolü haline geldi.

Crimson Desert , varlığına inanmanın — kelimenin tam anlamıyla — zor olduğu bir oyun. Kore MMO’su Black Desert Online için bir ön oyun olarak ortaya çıkan bu tek oyunculu aksiyon-macera; inanılmaz geniş bir açık dünya ve seçim özgürlüğüyle, ilk duyurulduğu andan itibaren geniş bir kitlenin hayal gücünü ele geçirdi . Açıkçası, geliştiricilerin vaatlerine şüpheyle yaklaşıyor, Pearl Abyss’in her yıl yayınladığı tanıtım videolarına ve fragmanlara güvenmekte zorlanıyorduk.

Nioh serisi, FromSoftware projelerinden sonra en iyi soulslike olarak kendini uzun zamandır kanıtlamıştır. İlk oyun, lansmanda animasyon açısından biraz pürüzlü olsa da, mükemmel bir savaş sistemi, ilginç patronlar ve sıkıcı geri dönüşler olmadan lineer bir yapı sunuyordu. Devam oyunu, sadece orijinalin hatalarını düzeltmekle kalmadı, aynı zamanda bazı yönlerde Miyazaki'nin (Hidetaka Miyazaki) eserlerini bile aştı. Ancak, Nioh 2'den sonra, Team NINJA deneyler yapmaya başladı: Wo Long: Fallen Dynasty ve Rise of the Ronin açıkça zayıf çıktı ve stüdyonun itibarını zedeledi.

Mewgenics kelimenin tam anlamıyla hiçbir yerden çıkıp geldi ve yalnızca birkaç gün içinde Şubat 2026’nın açık ara en büyük hiti oldu. İlk bakışta, sıra tabanlı taktik strateji türünün roguelike öğelerle ve aykırı bir görsel tarzla harmanlanmış tipik bir örneği gibi görünüyor. Peki medya devrimi yaşanmışçasına kopan bu tantananın sebebi ne? Edmund McMillen’ın son oyununda onlarca saat geçirerek Mewgenics’in “sihir”ini çözmeye ve oyuncuların neden akın akın kedi üretmeye başladığını anlamaya çalıştık. Bir yandan da şu temel soruyu yanıtlayacağız: Bu gerçekten yılın başyapıtı mı, yoksa içi boş bir abartıdan mı ibaret?

İlk Code Vein , Soulslike dünyasına en erişilebilir giriş noktası olarak hatırlandı: rahatsız edici olmayan savaş, lineer seviyeler ve anime estetiği, türle tanışmak için konforlu koşullar yarattı. Geliştiriciler, " Dark Souls denemek ister misin ama zorluktan korkuyor musun? Bizimle başla." demek istiyor gibiydi. Çoğu durumda, oyuncular Code Vein'i erişilebilirliği ve ilgi çekici hikayesi için övdü; bu arada, FromSoftware, kendine özgü anlatım yöntemleri nedeniyle her zaman övünemezdi.

Highguard eski Respawn Entertainment geliştiricilerinden bir çok oyunculu nişancı oyunudur ve kamuoyunun ilk görünümünden itibaren neredeyse nefret ettiği bir oyundur. Oyun sadece Apex Legends'ın Çin klonu gibi görünmekle kalmadı, sunucu Geoff Keighley bunu "törenin ana duyurusu" olarak adlandırdı ve daha iddialı ve büyük ölçekli bir şey uman izleyiciyi hayal kırıklığına uğrattı. Proje hemen “Concord 2.0,” olarak damgalandı ve piyasaya sürüldüğünde, 2026'nın en düşük puanlı oyunu haline gelerek tonlarca olumsuz yorum topladı.

Pathologic serisi, oyun mekaniğin tek bir ana fikir etrafında inşa edildiği ve büyük yayıncıların "steril" projelerinde nadiren bulunan alışılmadık bir oyun deneyimi sunduğu arthouse video oyunlarının temel taşlarından biri olarak kabul edilmektedir. Çok az stüdyo, oyuncunun elini tutmayan ve deneme için inanılmaz bir alan sunan, son derece karanlık, karmaşık, derin ve iyi yazılmış bir oyun yaratma lüksüne sahip olabilir. Bu nedenle,

Misery , Lethal Company ruhunda, prosedürel seviye oluşturma, zanaat, anomali, canavarlar ve alkol verebileceğiniz bir manuel cüce ile birlikte, kıyamet sonrası bir kooperatif hayatta kalma oyunudur. Platypus Entertainment'tan ana geliştirici ile, başlangıçta Misery üzerinde yalnız çalışan, ve yayıncı Ytopia'dan bir temsilci ile konuştuk ve oyunları tek başına yapmanın ne kadar zor olduğunu, projenin fikrinin nasıl doğduğunu ve lansmanda neden bu kadar çok hata olduğunu öğrendik. Bu röportajda, kendi projelerinizi nasıl yaratmaya başlayacağınızı ve oyun geliştirme yoluna çıkmaya karar verirseniz hangi zorluklarla karşılaşabileceğinizi öğreneceksiniz.

Denizcileri ve korsanlığı konu alan oyunlar ne geliştiriciler ne de oyuncular arasında pek popüler. Geçmişte efsanevi Age of Pirates ve Sea Dogs gibi seriler geniş kitlelere ulaşırken günümüzde bu tür projeler genellikle niş kalıyor ve ana akım oyunculara hitap etmeyi amaçlamıyor. Epey tanınan Sea of Thieves bile sunucularını oyuncularla zar zor dolduruyor; Ubisoft’un yakın tarihli AAA oyunu Skull and Bones ise çıkışında tam anlamıyla çuvalladı. Yine de korsan oyunları çıkmaya devam ediyor. Bu temayı seviyorsanız küçük bağımsız stüdyo Lavaboots Studios’un geliştirdiği Salt 2: Shores of Gold’a göz atabilirsiniz. Oyun, açık denizleri keşfetmeyi klasik hayatta kalma mekanikleriyle başarılı biçimde harmanlıyor.

İki ondan sonra, birçok kişi tarafından unutulmuş olan Frank Herbert'in Dune'unun, yalnızca yeni bir yaşam bulmakla kalmayıp, aynı zamanda ana akım bir franchise olarak yeniden doğması ne kadar şaşırtıcı. Sadece beş yıl içinde, Denis Villeneuve'den iki muhteşem film aldık (üçüncüsü zaten yapım aşamasında), tam teşekküllü bir HBO dizisi olan Dune: Prophecy, decent bir 4X strateji oyunu Dune: Spice Wars ve elbette, hem kullanıcılar hem de eleştirmenler tarafından lansmanda büyük övgü alan iddialı MMO Dune: Awakening.

Battlefield 6’nın muazzam başarısının ardından oyun topluluğu Call of Duty serisine olan ilgisini bir anda kaybetti ve herkesi şaşırtarak yedinci Black Ops’la ilgili haberleri tamamen görmezden geldi. Daha dün herkes altıncı oyunun ne kadar iyi olduğundan bahsediyordu; ancak sıradaki numaralı oyun çıktıktan sonra ortalıkta çıt yok. Açıkçası bu belki de en iyisi, çünkü Treyarch serinin gelmiş geçmiş en kötü oyununu (evet, MW3’ten bile kötü) yapmakla kalmamış, mümkün olan her konuda köşeleri de kesmiş.

Syberia , tıklayıp oynama türündeki en kalıcı serilerden biridir ve efsanevi ilk bölümünün üzerinden 23 yıl geçtikten sonra, tam anlamıyla bir remaster olarak geri dönüyor. Macera oyunları artık yirmi yıl önceki kadar popüler olmasa da, bu seri hâlâ oyuncular tarafından iyi biliniyor ve seviliyor. Merhum çizgi roman sanatçısı ve yazarı Benoît Sokal tarafından yaratılan Syberia, Myst ve LucasArts projeleri sonrasında türün gelişiminin zirvesi haline geldi ve olağanüstü grafikler, derin bir hikaye ve yaratıcı bulmacalar sundu. Tüm bunlar sayesinde oyun, güncellenmiş versiyonunu oldukça soğuk karşılayan büyük bir hayran kitlesi kazandı. Remasterda ne yanlış gitti? Bu incelemede size anlatacağız.

Çıkarma nişancı türü, yüksek giriş engeli, karmaşık mekanikler, hardcore PvP ve belirsiz ilerleme nedeniyle her zaman niş bir tür olarak kabul edilmiştir. Örneğin, Escape from Tarkov oyununu makul bir seviyede oynamayı öğrenmek için yüzlerce saat boş zaman harcamanız gerekiyor. Tarkov’un oyun döngüsünü açıkça kopyalayan birçok stüdyo, daha az hardcore oyuncuları çekmek için çoğu mekanikleri basitleştirmek için elinden geleni yaptı, ancak sonuç olarak projeleri hızlı ve öngörülebilir bir şekilde başarısız oldu. ARC Raiders aşırı basitleştirmeler nedeniyle aynı kaderi paylaşabilirdi, ancak şaşırtıcı bir şekilde, sadece sezonun ana hitlerinden biri olmakla kalmadı, aynı zamanda türün yeni amiral gemisi olma statüsünü de kazanabilir. Peki, ARC Raiders’ın sırrı nedir? Bu incelemede bunu anlamaya çalışalım.

No, ben bir İnsan değilim bu sonbaharın en önemli bağımsız fenomenlerinden biridir. Bu doğası gereği niş oyun, bağımsız "içeridekiler" sektöründen sıyrılarak geniş çapta tartışma ve analiz konusu haline geldi. Trioskaz stüdyosunun oyun direktörü ile sahne arkasındaki geliştirme sırlarından ve hikayeden, projenin yaklaşan büyük güncellemelerine kadar en önemli konuları sormak için konuştuk. Bu röportajda, hayranlar nihayet hikaye ile ilgili en acil sorulara (ya da en azından bu sorulara ipuçlarına) cevap alacaklar ve hevesli geliştiriciler kendi video oyunlarını yaratmak için büyük bir motivasyon dozu alacaklar.

My ilk izlenimlerim Battlefield 6’nın çok oyunculu moduyla ilgili son derece olumlu oldu, çünkü uzun zamandır her oyun tasarımı unsurunun mükemmel bir şekilde parlatıldığı sağlam bir askeri temalı nişancı oyunu oynamadık. Ancak, oyunla geçirdiğim zaman arttıkça, sorunlar ve talihsiz anlar daha belirgin hale geldi — bu sorunlar sadece tüm iyi yanları gölgede bırakmakla kalmadı, aynı zamanda projenin genel izlenimimi de önemli ölçüde bozdu. Bu incelemede, Battlefield 6'da neyin yanlış olduğunu ve geliştiricilerin istikrarlı bir çevrimiçi oyuncu tabanını korumak için neden ana unsurları yeniden gözden geçirmeleri gerektiğini tartışacağım.

Battlefield 6 nihayet piyasaya sürüldü ve beklendiği gibi, oyun topluluğunda büyük bir heyecan yarattı. Steam'de yüksek çevrimiçi oyuncu sayıları, iyi basın incelemeleri, Activision stüdyolarında kitlesel bir depresyon (kötü Black Ops 7 beta rakamlarının arka planında) ve elbette evrensel bir hayranlık. Evet, oyunun çok oyunculu kısmı gerçekten çok havalı ve ilgi çekici oldu. Ama tek oyunculu kampanyaya ne oldu? EA, tüm pazarlama kampanyası boyunca bunun hakkında neden hiçbir şey söylemedi? Oyuncular neden incelemelerinde oyunun hikayesini anmamaya çalışıyor? Yoksa Battlefield Stüdyoları gerçekten de Call of Duty ’yi sinematik nişancı oyunları alanında yok etmeyi başardı mı? Tüm bu soruların cevapları incelememizde.

Taslaklardan oluşturulan Dying Light 2 Stay Human için ikinci DLC, üçlemenin The Beast gerçek halefinin ilk oyun olmasını ve hayran topluluğunun tüm isteklerini yerine getirmesini amaçlıyordu. Geliştiriciler, 2015 orijinalinden çoğu sistemi geri getirdi; ateşli silahlar ve araçlar dahil olmak üzere, serinin tonunu yeniden hayal ederek, The Following genişlemesinden açık alanları, gökdelen olmadan basitleştirilmiş şehir geometrisini, yoğun gece kovalamacalarını ve elbette, bir kez daha Roger Craig Smith tarafından seslendirilen Kyle Crane'i geri getirdiler. Bu, ideal bir devam filmi için mükemmel bir formül gibi görünüyordu, ancak The Beast'i layık bir devam filmi veya serinin en iyi oyunu olarak adlandıramıyoruz. Neden böyle? İncelememizde açıklıyoruz.

Silent Hill 2 yeniden yapımının dikkat çekici başarısının ardından, Bloober Team ekibi doğal olarak kendine güven kazandı ve genellikle yaptıkları “yürüyüş simülatörleri”ni bırakıp hayatta kalma korku türünü keşfetmeye devam etti. Bir sonraki projeleri, Cronos: The New Dawn, sunumlarda Dead Space serisinin gerçek ruhsal halefine benziyordu — bu rolü The Callisto Protocol (oyunculara göre) asla yerine getiremedi. Ancak, çıkışından sonra, oyun geliştiricilerin canlı bir şekilde vaat ettiklerinden oldukça farklı çıktı. Bu, Dead Space'ten çok uzak ve kesinlikle Resident Evil seviyesinde değil, ki bu arada, türün ana direkleridir. Peki, Cronos: The New Dawn gerçekten nasıl bir oyun? Ayrıntılı incelememizde size anlatacağız.

Son yirmi yılda, RPG terimi, benzersiz oyun tasarımı ve hikaye anlatımı ile birçok alt tür için bir çatı haline geldi. Bunlar arasında Diablo ve Path of Exile 2 gibi dinamik ARPG'ler, Final Fantasy gibi sürreal JRPG'ler ve son zamanlarda çıkan Clair Obscur: Expedition 33 gibi büyük ölçekli aksiyon RPG'leri, Fallout 4 ve The Elder Scrolls ruhunda, ayrıca Mass Effect üçlemesi gibi sinematik gişe rekorları kıran oyunlar için gazetecilerin uydurduğu RPG 2.0 gibi hibritler de bulunmaktadır. Ancak, bu alt türlerin tümünün atası, CRPG (Bilgisayar Rol Yapma Oyunları) olarak bilinen ve kalem kağıt masa oyunlarına mümkün olduğunca yakın bir yönelimdir. Modern yorumlardan ayrımını vurgulamak için Classic RPG olarak yeniden adlandırılmıştır.

Bunun yerine oyunculara Gears of War 2 ve Gears of War 3 güncellenmiş versiyonlarını vermek yerine, Microsoft bir kez daha eski ilk oyunu yeniden piyasaya sürmeye karar verdi, sadece görünümünü biraz “tozlayarak”. Şüphesiz, orijinal oyun 2006 yılında oyun endüstrisinde büyük bir yankı uyandırdı ve üçüncü şahıs aksiyon türünü sonsuza dek değiştirdi, ancak şimdi popüler “Merhaba, Gençler?” memesindeki Steve Buscemi gibi hissediliyor. Gears of War ’ı tam teşekküllü remaster'dan 10 yıl ve orijinal çıkışından neredeyse 20 yıl sonra oynamaya değer mi? Ne değişti? Proje PS5'te nasıl bir his veriyor? Tüm bu soruları incelememizde yanıtlayacağız.

Hayatta! Birkaç gecikmenin, ilk oyunun yaratıcısının ve yazarı Chris Avellone'un işten çıkarılmasının, geliştiricilerin değişmesinin ve konsept ile oyun tasarımının tamamen yenilenmesinin ardından, Bloodlines 2 ’nin geliştirilmesi nihayet sona ermek üzere. Duyurulmasından altı yıl ve geliştirmeye başlanmasından neredeyse on yıl sonra, en ikonik RPG'lerden birinin devamı, son haliyle orijinaline pek benzemeyen sorunlu bir uzun vadeli projeye dönüştü.