Geçen yıl ilk "Gothic" remake'inin demo versiyonunu denedikten sonra, bu kült RPG'nin yeniden yorumlanması konusunda son derece şüpheciydim. Ve şimdi, bir yıl sonra, resmi çıkışından tam bir ay önce, henüz piyasaya sürülmemiş oyun etrafında inanılmaz bir kargaşa patlak verdi. Etkileyiciler, önizleme versiyonundaki hataların derlemelerini paylaşıyor. Hayranlar, geliştiricilerden çıkışı ertelemelerini ve ek düzeltmeler yapmalarını istiyor. Bazı kişiler remake'in hiç yayınlanmaması çağrısında bile bulunuyor. Kısacası, endişelenmek için çok fazla sebep var ve ön sürüm versiyonunu aldığımda en kötüye hazırlanmaya başlamıştım.

Real-time strateji, anlık kararlar etrafında inşa edilmiş bir türdür. Bir üs inşa ederken ve kaynak toplarken, düşman zaten ordusunu kapınıza doğru yürütüyor ve durup düşünmek için zaman yok: ekonominizi büyütmeli, savunmanızı korumalı ve bir karşı saldırı planlamalısınız. Soğuk hesaplama ve durmaksızın devam eden zaman baskısının bu karışımı, RTS'yi oyun tarihinin en yoğun ve saygı duyulan türlerinden biri haline getirmiştir. 1990'lar ve 2000'lerin altın çağı, Warcraft, StarCraft, Command & Conquer ve Age of Empires gibi oyunları bize sundu — bu oyunlar, gelecek on yıllar için kuralları tanımladı.

First-person shooter'lar, birkaç on yıldır en popüler türlerden biri olmaya devam ediyor ve büyük AAA yapımlardan, hardcore taktik FPS oyunlarına kadar her şeyi kapsıyor. PC ve konsollardaki en iyi birinci şahıs nişancı oyunları, her iyi yerleştirilmiş atışın bir çatışmanın sonucunu belirleyebileceği, adrenalini, hassasiyeti ve kontrolü hissettiriyor. Bu seçki için, gerçekten en iyi FPS oyunlarını bir araya getirdik - etkileyici hikayelere, sinematik aksiyona, derin kooperatif oynanışa ve rekabetçi çok oyunculuya sahip başlıklar. Burada klasik nişancı oyunlarını, mevcut çevrimiçi projeleri, düşük donanımlı PC'ler için en iyi nişancı oyunlarını ve her silah oyunları hayranının denemesi gereken modern hitleri bulacaksınız.

Modern Capcom, oyun endüstrisi için gerçekten bir can simidi, sonsuz açık dünya projeleri, şişirilmiş bütçeler, oyunculara zorla yedirilen bunaltıcı kapsayıcılık ve uzatılmış geliştirme döngüleri ile boğulmuş durumda. Ve en şaşırtıcı olanı: Japon şirket herhangi bir belirli seriye takılıp kalmıyor, bunun yerine neredeyse her mümkün yöne — korku, dövüş oyunları, kesme oyunları, RPG'ler ve daha fazlasına — gelişiyor.

Bioware, iş gücü azaltma dalgasından geçerken ve yeni Mass Effect için hala yaratıcı bir yön bulamazken (projenin erken ön üretim aşamasında olduğu söylentileri var), birçok diğer stüdyo kendi uzay operalarını piyasaya sürmeye hazırlanıyor. Hem bağımsız ekipler hem de Bioware'in kendisinden gelen deneyimli isimler bu yarışa katıldı. Projeleri, abartısız bir şekilde, Komutan Shepard'ın maceralarını konu alan ikonik seriyi gölgede bırakabilir. Ana adaylardan biri, tanınmış stüdyo Owlcat Games'ten The Expanse: Osiris Reborn. Projenin beta sürümüne erişme şansımız oldu ve bu oyunun ne hakkında olduğunu, nasıl oynandığını ve geliştiricilerin, büyük eserlerinin lansmanda tüm beklentileri aşması için hala üzerinde çalışması gereken noktaları sizlere anlatmaya hazırız.

Samson: A Tyndalston Story, Just Cause ve Mad Max'in geliştiricilerinden gelen yeni bir oyun olup, izleyiciler tarafından açıklanamaz bir sebepten dolayı "GTA katili" olarak adlandırılmıştır. Ancak gerçekte, bu durumun gerçeğe en uzak hali. Öncelikle, bu, kağıt üzerinde ilginç bir fikir olan kavramsal bir projedir. Ancak, oyun o kadar ham ve tamamlanmamış bir durumda piyasaya sürüldü ki, oyun tasarımcılarının tüm çabaları boşa gitti. Samson, dünyadaki en kötü oyun değil, aynı zamanda yüz milyonlarca doların kaybolduğu MindsEye gibi bir dolandırıcılık da değil. Daha ziyade, Liquid Swords'un bilinmeyen bir sebepten dolayı raflara koymaya karar verdiği, potansiyel olarak decent bir projenin tamamlanmamış bir dilimi veya beta versiyonudur ve bunun olumsuz yorumlar alacağını tamamen bilerek yapmıştır. Bu incelemede, Samson'un neden iyi bir oyun olabileceğini ve yaratıcılarının bunun düzeltilmesi için vaat edilen yamalara rağmen bunu yapmasının pek olası olmadığını açıklamaya çalışacağız.

The Occultist korku atmosferinde bir yürüyüş simülatörü. EMOTIONLESS: The Last Ticket adlı oyunun incelemesini yaptığımızdan farklı olarak, sadece oyun severler için değil, ilginç yerlerde dolaşmayı ve bulmacaları çözmeyi sevenler için de dikkat çekici bir yapım. Sağlam, yüksek kaliteli bir proje; decent bir hikaye, iyi grafikler ve ilginç fikirler var, ancak ne yazık ki, en kötü korku oyunlarının standartlarına göre bile korkutucu değil. The Occultist'in öne çıkmasını sağlayan şey ve neden zamanınızı buna harcamanız gerektiğini incelememizde anlatacağız.

Çoğu modern bağımsız korku oyunu, "etrafta dolaş, bazı notları oku" ruhunda sıradan bir eğlence sunuyor ve genellikle yayıncılar ve YouTube Let's Player'lar tarafından oynanıyor. Bu tür, aslında birçok geliştirici için bir başlangıç noktası işlevi görüyor, çünkü böyle projeler yaratmak özel bilgi veya önemli bir finansal yatırım gerektirmiyor. Steam, bu tür korku oyunlarıyla dolup taşıyor, ancak yalnızca popüler bir blogger'ın videosunda yer alanlar, başarı şansı ve en azından bir kitle çekme olanağına sahip. EMOTIONLESS: The Last Ticket, bu oyunlardan biri. Farklı ortamların karışımıyla standart bir yürüyüş simülatörü olan bu oyun, klasik jump scare'larla değil, beceriksiz oyun tasarımı ve rahatsız edici ortamlarla korkutmaya çalışıyor.

Marathon, Halo ve Destiny yaratıcılarının yeni projesi, ilk tanıtımından çıkışına kadar neredeyse her bir izleyiciden taciz, eleştiri ve açık saldırılarla karşılaştı. Sony hayranları, Bungie'yi The Last of Us'un çok oyunculu versiyonunun iptaline, Bluepoint Games'in kapanmasına ve diğer yayıncı hatalarına etki etmekle suçladı. Destiny hayranları, bir çıkarım nişancı değil, yeni bir genişleme veya üçüncü bir bölüm istiyordu. ARC Raiders hayranları, en sevdikleri oyunun bir rakibi olabileceğini hayal edemiyorlardı. Ve elbette, etkileyiciler ve blog yazarları, Marathon'un Concord kaderini yaşayacağını öngörerek, oyuna anlamsız bir nefretle saldırarak güç ve izlenme kazanıyordu — bu oyun, başarısız olmaya mahkum pahalı bir projenin sembolü haline geldi.

Crimson Desert varlığına inanmak zor olan bir oyun — kelimenin tam anlamıyla. Kore MMO'su Black Desert Online'ın öncülünden doğan bu tek oyunculu aksiyon-macera oyunu, muazzam seçim özgürlüğü ve inanılmaz derecede geniş bir açık dünya ile ilk duyurudan itibaren büyük bir kitlenin hayal gücünü yakaladı . Açıkçası, geliştiricilerin vaatlerine şüpheyle yaklaştık ve Pearl Abyss'in her yıl yayınladığı tüm teaser ve fragmanlara güvenmekte zorlandık.

Nioh serisi, FromSoftware projelerinden sonra en iyi soulslike olarak kendini uzun zamandır kanıtlamıştır. İlk oyun, lansmanda animasyon açısından biraz pürüzlü olsa da, mükemmel bir savaş sistemi, ilginç patronlar ve sıkıcı geri dönüşler olmadan lineer bir yapı sunuyordu. Devam oyunu, sadece orijinalin hatalarını düzeltmekle kalmadı, aynı zamanda bazı yönlerde Miyazaki'nin (Hidetaka Miyazaki) eserlerini bile aştı. Ancak, Nioh 2'den sonra, Team NINJA deneyler yapmaya başladı: Wo Long: Fallen Dynasty ve Rise of the Ronin açıkça zayıf çıktı ve stüdyonun itibarını zedeledi.

Mewgenics kelimenin tam anlamıyla bir yerden fırlayıp, sadece birkaç gün içinde Şubat 2026'nın mutlak hit'i haline geldi. İlk bakışta, tipik bir sıra tabanlı taktik strateji oyunu gibi görünüyor; roguelike unsurları ve tuhaf bir görsel tarzı var — peki, neden bu kadar heyecan var, sanki bir medya devrimi yaşanmış gibi? Edmund McMillen’in son eserinde “Mewgenics”in “büyüsünü” çözmek ve oyuncuların neden topluca kedileri yetiştirmeye akın ettiğini anlamak için onlarca saat harcadık. Aynı zamanda, ana soruyu da yanıtlayacağız: bu gerçekten yılın başyapıtı mı, yoksa sadece boş bir heyecan mı?

İlk Code Vein , Soulslike dünyasına en erişilebilir giriş noktası olarak hatırlandı: rahatsız edici olmayan savaş, lineer seviyeler ve anime estetiği, türle tanışmak için konforlu koşullar yarattı. Geliştiriciler, " Dark Souls denemek ister misin ama zorluktan korkuyor musun? Bizimle başla." demek istiyor gibiydi. Çoğu durumda, oyuncular Code Vein'i erişilebilirliği ve ilgi çekici hikayesi için övdü; bu arada, FromSoftware, kendine özgü anlatım yöntemleri nedeniyle her zaman övünemezdi.

Highguard eski Respawn Entertainment geliştiricilerinden bir çok oyunculu nişancı oyunudur ve kamuoyunun ilk görünümünden itibaren neredeyse nefret ettiği bir oyundur. Oyun sadece Apex Legends'ın Çin klonu gibi görünmekle kalmadı, sunucu Geoff Keighley bunu "törenin ana duyurusu" olarak adlandırdı ve daha iddialı ve büyük ölçekli bir şey uman izleyiciyi hayal kırıklığına uğrattı. Proje hemen “Concord 2.0,” olarak damgalandı ve piyasaya sürüldüğünde, 2026'nın en düşük puanlı oyunu haline gelerek tonlarca olumsuz yorum topladı.

Pathologic serisi, oyun mekaniğin tek bir ana fikir etrafında inşa edildiği ve büyük yayıncıların "steril" projelerinde nadiren bulunan alışılmadık bir oyun deneyimi sunduğu arthouse video oyunlarının temel taşlarından biri olarak kabul edilmektedir. Çok az stüdyo, oyuncunun elini tutmayan ve deneme için inanılmaz bir alan sunan, son derece karanlık, karmaşık, derin ve iyi yazılmış bir oyun yaratma lüksüne sahip olabilir. Bu nedenle,

Misery , Lethal Company ruhunda, prosedürel seviye oluşturma, zanaat, anomali, canavarlar ve alkol verebileceğiniz bir manuel cüce ile birlikte, kıyamet sonrası bir kooperatif hayatta kalma oyunudur. Platypus Entertainment'tan ana geliştirici ile, başlangıçta Misery üzerinde yalnız çalışan, ve yayıncı Ytopia'dan bir temsilci ile konuştuk ve oyunları tek başına yapmanın ne kadar zor olduğunu, projenin fikrinin nasıl doğduğunu ve lansmanda neden bu kadar çok hata olduğunu öğrendik. Bu röportajda, kendi projelerinizi nasıl yaratmaya başlayacağınızı ve oyun geliştirme yoluna çıkmaya karar verirseniz hangi zorluklarla karşılaşabileceğinizi öğreneceksiniz.

2024 yılı büyük çıkışlar açısından pek zengin geçmedi, ancak 2025 yılı oyuncuları hem oyun tasarımının başyapıtlarıyla hem de teknolojik atılımlarla, mükemmel optimizasyonla ve bütçe dostu PC'lerde bile harika performansla sevindirdi. Ancak, hala korkunç performansa sahip bazı projeler vardı. Birçok stüdyo, optimizasyona fazla çaba harcamadan Unreal Engine 5'in temel sürümünü kullanmaya devam ediyor; bu da ürünlerinin sadece en üst düzey CPU ve GPU'larda bile takılmasına ve donmasına neden olmakla kalmıyor, aynı zamanda devrim niteliğinde görsellerden de yoksun kalıyor.

Denizciler ve korsanlar hakkında oyunlar, hem geliştiriciler hem de oyuncular arasında pek popüler değil. Geçmişte, efsanevi Age of Pirates , Sea Dogs gibi seriler büyük bir kitleyi kendine çekmişken, günümüzde bu tür projeler genellikle niş kalıyor ve ana akım ilgi hedeflemiyor. Oldukça tanınmış Sea of Thieves oyuncularla sunucularını zar zor dolduruyor ve Ubisoft'un son AAA ürünü — Skull and Bones — lansmanda tamamen başarısız oldu. Yine de, korsan oyunları hala piyasaya sürülüyor ve eğer bu temanın hayranıysanız, küçük bir bağımsız stüdyo Salt 2: Shores of Gold oyununu çıkardı; burada açık denizleri keşfetmek klasik hayatta kalma mekanikleriyle mükemmel bir şekilde birleşiyor.

İki ondan sonra, birçok kişi tarafından unutulmuş olan Frank Herbert'in Dune'unun, yalnızca yeni bir yaşam bulmakla kalmayıp, aynı zamanda ana akım bir franchise olarak yeniden doğması ne kadar şaşırtıcı. Sadece beş yıl içinde, Denis Villeneuve'den iki muhteşem film aldık (üçüncüsü zaten yapım aşamasında), tam teşekküllü bir HBO dizisi olan Dune: Prophecy, decent bir 4X strateji oyunu Dune: Spice Wars ve elbette, hem kullanıcılar hem de eleştirmenler tarafından lansmanda büyük övgü alan iddialı MMO Dune: Awakening.

After the stunning success of Battlefield 6, the gaming community abruptly lost interest in the Call of Duty serisi ve, herkesin şaşkınlığına, yedinci Black Ops ile ilgili herhangi bir haberi tamamen göz ardı etti. Daha dün, herkes altıncı oyunun ne kadar iyi olduğundan bahsediyordu, ama şimdi, bir sonraki numaralı oyunun çıkışından sonra, tamamen bir sessizlik var. Ve dürüst olmak gerekirse, bu belki de en iyisi, çünkü Treyarch sadece serinin en kötü projesini yaratmakla kalmadı (evet, hatta MW3'ten bile kötü), aynı zamanda her mümkün olan alanda köşeleri kesti.

Syberia en kalıcı franchise'lerden biridir ve 23 yıl sonra efsanevi ilk bölümünden sonra tam anlamıyla bir remaster olarak geri dönüyor. Macera oyunları artık yirmi yıl önceki kadar popüler olmasa da, bu seri hâlâ oyuncular tarafından iyi biliniyor ve seviliyor. Merhum çizgi roman sanatçısı ve yazar Benoît Sokal tarafından yaratılan Syberia, Myst ve LucasArts projeleri sonrasında türün gelişiminin zirvesi haline geldi ve olağanüstü grafikler, derin bir hikaye ve yaratıcı bulmacalar sundu. Tüm bunlar sayesinde oyun, güncellenmiş versiyonunu oldukça soğuk karşılayan büyük bir hayran kitlesi kazandı. Remasterda ne yanlış gitti? Bu incelemede anlatacağız.

The extraction shooter türü, yüksek giriş engeli, karmaşık mekanikler, hardcore PvP ve belirsiz ilerleme nedeniyle her zaman niş bir tür olarak kabul edilmiştir. Örneğin, Escape from Tarkov oyununu makul bir seviyede oynamayı öğrenmek için, serbest zamanınızdan yüz saat harcamanız gerekiyor. Açıkça Tarkov’un oyun döngüsünü kopyalayan birçok stüdyo, daha az hardcore oyuncuları çekmek için çoğu mekaniği basitleştirmek için elinden geleni yaptı, ancak sonuç olarak projeleri hızla ve öngörülebilir bir şekilde başarısız oldu. ARC Raiders aşırı basitleştirmeler nedeniyle aynı kaderle karşılaşabilirdi, ancak şaşırtıcı bir şekilde, sadece sezonun ana hit'i olmakla kalmadı, aynı zamanda türün yeni amiral gemisi olma statüsünü de kazanabilir. Peki, ARC Raiders'ın sırrı nedir? Bu incelemede bunu anlamaya çalışalım.

No, ben bir İnsan değilim bu sonbaharın en önemli bağımsız fenomenlerinden biridir. Bu doğası gereği niş oyun, bağımsız "içeridekiler" sektöründen sıyrılarak geniş çapta tartışma ve analiz konusu haline geldi. Trioskaz stüdyosunun oyun direktörü ile sahne arkasındaki geliştirme sırlarından ve hikayeden, projenin yaklaşan büyük güncellemelerine kadar en önemli konuları sormak için konuştuk. Bu röportajda, hayranlar nihayet hikaye ile ilgili en acil sorulara (ya da en azından bu sorulara ipuçlarına) cevap alacaklar ve hevesli geliştiriciler kendi video oyunlarını yaratmak için büyük bir motivasyon dozu alacaklar.

My ilk izlenimlerim Battlefield 6’nın çok oyunculu moduyla ilgili son derece olumlu oldu, çünkü uzun zamandır her oyun tasarımı unsurunun mükemmel bir şekilde parlatıldığı sağlam bir askeri temalı nişancı oyunu oynamadık. Ancak, oyunla geçirdiğim zaman arttıkça, sorunlar ve talihsiz anlar daha belirgin hale geldi — bu sorunlar sadece tüm iyi yanları gölgede bırakmakla kalmadı, aynı zamanda projenin genel izlenimimi de önemli ölçüde bozdu. Bu incelemede, Battlefield 6'da neyin yanlış olduğunu ve geliştiricilerin istikrarlı bir çevrimiçi oyuncu tabanını korumak için neden ana unsurları yeniden gözden geçirmeleri gerektiğini tartışacağım.

Battlefield 6 nihayet piyasaya sürüldü ve beklendiği gibi, oyun topluluğunda büyük bir heyecan yarattı. Steam'de yüksek çevrimiçi oyuncu sayıları, iyi basın incelemeleri, Activision stüdyolarında kitlesel bir depresyon (kötü Black Ops 7 beta rakamlarının arka planında) ve elbette evrensel bir hayranlık. Evet, oyunun çok oyunculu kısmı gerçekten çok havalı ve ilgi çekici oldu. Ama tek oyunculu kampanyaya ne oldu? EA, tüm pazarlama kampanyası boyunca bunun hakkında neden hiçbir şey söylemedi? Oyuncular neden incelemelerinde oyunun hikayesini anmamaya çalışıyor? Yoksa Battlefield Stüdyoları gerçekten de Call of Duty ’yi sinematik nişancı oyunları alanında yok etmeyi başardı mı? Tüm bu soruların cevapları incelememizde.

Taslaklardan oluşturulan Dying Light 2 Stay Human için ikinci DLC, üçlemenin The Beast gerçek halefinin ilk oyun olmasını ve hayran topluluğunun tüm isteklerini yerine getirmesini amaçlıyordu. Geliştiriciler, 2015 orijinalinden çoğu sistemi geri getirdi; ateşli silahlar ve araçlar dahil olmak üzere, serinin tonunu yeniden hayal ederek, The Following genişlemesinden açık alanları, gökdelen olmadan basitleştirilmiş şehir geometrisini, yoğun gece kovalamacalarını ve elbette, bir kez daha Roger Craig Smith tarafından seslendirilen Kyle Crane'i geri getirdiler. Bu, ideal bir devam filmi için mükemmel bir formül gibi görünüyordu, ancak The Beast'i layık bir devam filmi veya serinin en iyi oyunu olarak adlandıramıyoruz. Neden böyle? İncelememizde açıklıyoruz.

Silent Hill 2 yeniden yapımının dikkat çekici başarısının ardından, Bloober Team ekibi doğal olarak kendine güven kazandı ve genellikle yaptıkları “yürüyüş simülatörleri”ni bırakıp hayatta kalma korku türünü keşfetmeye devam etti. Bir sonraki projeleri, Cronos: The New Dawn, sunumlarda Dead Space serisinin gerçek ruhsal halefine benziyordu — bu rolü The Callisto Protocol (oyunculara göre) asla yerine getiremedi. Ancak, çıkışından sonra, oyun geliştiricilerin canlı bir şekilde vaat ettiklerinden oldukça farklı çıktı. Bu, Dead Space'ten çok uzak ve kesinlikle Resident Evil seviyesinde değil, ki bu arada, türün ana direkleridir. Peki, Cronos: The New Dawn gerçekten nasıl bir oyun? Ayrıntılı incelememizde size anlatacağız.

Over the past two decades, the term RPG has become an umbrella for dozens of subgenres with unique game design and storytelling. Among them are dynamic ARPGs like Diablo and Path of Exile 2, surreal JRPGs such as Final Fantasy and the recent Clair Obscur: Expedition 33, large-scale action RPGs in the spirit of Fallout 4 and The Elder Scrolls, as well as hybrids like RPG 2.0—a term journalists coined for cinematic blockbusters like the Mass Effect trilogy. However, the progenitor of all these subgenres was and remains the CRPG (Computer Role-Playing Games)—a direction as close as possible to pen-and-paper tabletop games. It was even renamed Classic RPG to emphasize its distinction from modern interpretations.

Bunun yerine oyunculara Gears of War 2 ve Gears of War 3 güncellenmiş versiyonlarını vermek yerine, Microsoft bir kez daha eski ilk oyunu yeniden piyasaya sürmeye karar verdi, sadece görünümünü biraz “tozlayarak”. Şüphesiz, orijinal oyun 2006 yılında oyun endüstrisinde büyük bir yankı uyandırdı ve üçüncü şahıs aksiyon türünü sonsuza dek değiştirdi, ancak şimdi popüler “Merhaba, Gençler?” memesindeki Steve Buscemi gibi hissediliyor. Gears of War ’ı tam teşekküllü remaster'dan 10 yıl ve orijinal çıkışından neredeyse 20 yıl sonra oynamaya değer mi? Ne değişti? Proje PS5'te nasıl bir his veriyor? Tüm bu soruları incelememizde yanıtlayacağız.

It’s alive! After several delays, the firing of the mastermind and author of the first game, dropping writer Chris Avellone, changing developers, and a complete overhaul of the concept and game design, the development of Bloodlines 2 is finally coming to an end. Six years after its announcement and almost ten years since development began, the sequel to one of the most iconic RPG'lerin, sorunlu bir uzun vadeli projeye dönüştü ve son haliyle orijinal ile pek az ortak noktası var.

After the not-so-successful and lukewarmly received Battlefield 2042 and Battlefield 5, many players lost faith in the series and began to massively criticize EA and DICE for their irresponsible attitude towards the franchise. And yes, it’s hard to believe, but the widespread backlash and vocal statements from fans really did force the publisher to change its approach to developing the next main installment. Battlefield 6 can be described as a soft rollback to the gameplay and atmospheric formula of Battlefield 3 and 4, but with total improvements to all the aspects gamers have been asking for over the past 10 years. We spent about 20 hours in the open beta test and can confidently say: Battlefield hasn’t just returned to the industry in full force, but is also ready to show Activision and its Call of Duty how things should be done.

Yiwa Be Lost küçük Bangkok merkezli FourTeen Rain stüdyosundan bir psikolojik korku oyunudur ve Resident Evil, Silent Hill ve Fatal Frame gibi oyunlara benzemeye çalışmaktadır. Hayal edin — Tayland'da, zombiler, hayaletler, çeşitli ana karakterler, 15 saatlik bir hikaye kampanyası, aksiyon, bulmacalar ve hatta okul kızlarını içeren bir proje geliştiriliyor! Dürüst olmak gerekirse, büyük şirketler bile bu kadar iddialı fikirleri hayata geçirmeye cesaret edemiyor. ChinaJoy 2025'te, baş editörümüz Rodion Ilyin Yiwa Be Lost'un ana geliştiricileriyle röportaj yaptı ve oyuncuların bu alışılmadık Resident Evil alternatifine ne zaman ulaşabileceklerini öğrendi.

After the stunning remake of the Tony Hawk's Pro Skater 1+2 duology, we eagerly awaited updates for the next installments, as those were the games we spent the most time with. The third part was the quintessence of all the ideas and developments from the prequels and offered the best gameplay experience in the series. The fourth became the starting point for the subsequent Underground duology, where freedom and MTV vibes were taken to the extreme. Despite the impeccable quality of the Tony Hawk's Pro Skater 3+4 remake, these are far from the games that once brought us together in huge groups around the old PSone in the early 2000s. In this review, we’ll explain what’s wrong with the updated versions and why they might disappoint devoted fans of the series.

The crazy year of awesome releases continues. The Alters is yet another game that no one really expected much from, but it not only surprised everyone with its fresh gameplay, it literally blew our minds with a wild mix of science fiction, philosophy, drama, and... survival mechanics with resource gathering. Although, coming from the creators of This War of Mine and Frostpunk, we expected nothing less. 11 Bit Studios has once again reinvented the classic base management genre, but this time with some insanely emotional storytelling. In this review, we’ll explain what The Alters really is and why you absolutely must play it.

To be honest, Tainted Grail: The Fall of Avalon gelişimini takip etmedim ve çıkış versiyonunu kontrol etmeyi planlamıyordum—ilk bakışta The Elder Scrolls 5: Skyrim klonu gibi görünüyordu. Ancak, Steam'de onlarca olumlu inceleme gördükten ve stabil bir çevrimiçi oyuncu tabanı bulduktan sonra (tamam, Rodion'un isteğiyle), denemeye karar verdim—ve kendimi onlarca saat kaybettim, tüm temel ihtiyaçlarımı unuttum.